The story continues

Lieve lezers,

Ik dacht altijd 'als ik thuis ben schrijf ik nog een laatste verhaal voor mijn blog', maar eigenlijk is het er nooit van gekomen. Je wordt weer opgeslokt door de dagelijkse gang van zaken en ziet en spreekt iedereen weer in levende lijve, dus de behoefte om je verhaal nog op het blog te zetten is er niet echt. Eigenlijk wel zonde, want mijn leven na mijn wereldreis heeft zich voor een groot deel gevormd door mijn wereldreis. Niet alleen vanwege de ervaringen die ik heb opgedaan, maar ook doordat ik mijn huidige echtgenoot tegen het lijf ben gelopen tijdens mijn reis. Dit ter informatie voor de lezers die mij puur voor mijn reisverhalen hebben gevolgd, want de meeste lezers weten dit natuurlijk allang.

Op vrijdag 7 september ben in Engeland in het huwelijksbootje gestapt met David. Het was een fantastische dag met een mix van Engelse en Nederlandse tradities vol met emotionele, mooie, grappige, gezellig, uitbundige en vooral liefdevolle momenten. We hebben er enorm van genoten!

Al snel na de bruiloft moest het nagenieten echter plaats maken voor het voorbereiden van de huwelijksreis. We hebben namelijk besloten om een (huwelijks)reis van een jaar te maken. Dat is uiteraard een fantastisch vooruitzicht, maar het betekent ook: banen opzeggen, huurhuis opzeggen, meubels opslaan, allerlei contracten opzeggen, uitschrijven bij de gemeente, weer alle mensen die je lief zijn gedag zeggen, verzekeringen regelen, tas pakken en nog veel meer. Ons huis is inmiddels leeg en schoongemaakt voor de oplevering morgenochtend en we slapen nog 2 nachtjes bij mijn lieve ouders voordat zij ons dinsdagmiddag naar Schiphol brengen.

Na ervaring te hebben opgedaan met een behoorlijk uitgestippelde reis doen we het dit keer volgens het motto 'A good traveler has no fixed plans and is not intent on arriving'. We hebben een enkeltje naar Kathmandu en zien daar wel waar het schip (of de boot, trein, tuktuk, fiets, ferry of het vliegtuig) strandt.

Vind je het leuk om ons te volgen? Laat dan je e-mailadres achter op ons nieuwe reisblog www.roosendave.reismee.nl.

Liefs Roosmarijn

New York.... New York!

Ik word wakker in het vliegtuig als we al bijna in New York zijn. Ik moet nog snel even de gebruikelijke formuliertjes met bizarre vragen invullen. Om jullie een idee te geven hieronder een korte selectie J.

Do any of the following apply to you?
- Do you have a communicable disease; physical or mental disorder, or are you a drug abuse or addict?
- Have you ever been arrested or convicted for an offense or crime involving moral turpitude or a violation related to a controlled substance; or been arrested or convicted for two or more offenses for which the aggregate sentence to confinement was five years or more; or been a controlled substance trafficker, or are you seeking entry to engage in criminal or immoral activities?
- Have you ever been or are you now involved in espionage or sabotage; or in terrorist activitities; or genocide; or between 1933 and 1945 were involved, in any way, in persecutions associated with Nazi Germany or its allies?

Ik ben benieuwd welke gek ooit JA heeft geantwoord op een van deze vragen....ach, het blijft de USA. Het vliegtuig landt om 7 uur 's ochtends en ondanks dat ik een paar uurtjes geslapen heb voel ik me behoorlijk brak. Het oorspronkelijke plan was dat mijn moeder gisteravond al in New York was aangekomen en ik bij haar in het hotel kon inchecken. Helaas heeft de aswolk roet in het eten gegooid en moet ik doodgewoon met de metro naar een hostel. Het is een behoorlijk eindje en ik ben blij als ik na 3 keer overstappen bij het hostel aan kom. Ik kan helaas nog niet in mijn kamer dus zet maar even een kop thee en ontbijt met wat koekjes. Ik computer een poosje, maar wordt niet echt vrolijk van alle berichten over de vulkaan dus ik besluit maar de stad in te gaan, ik ben immers in New York! Ik neem de metro naar Penn Station en als ik uitstap ben ik meteen bij het grootste warenhuis ter wereld.....Macy's! Ik loop naar binnen, maar realiseer me dat dit nog even een beetje te groot en druk is. Ik maak een rondje langs allerlei grote winkels zoals Victoria's Secret, Gap, Esprit, H&M etc. Dan zoek ik 5th Avenue en loop deze helemaal af tot de Apple Store bij Central Park. Ik kom langs Abercrombie & Fitch waar gewoon een rij staat om naar binnen te mogen! Maar ja, nu wil ik natuurlijk ook weten wat er dan zo speciaal is binnen en ik ga toch maar in de rij staan. Binnen 5 minuten ben ik binnen en verwonder me over de winkel. Het lijkt wel een nachtclub zo donker is het en de jongens en meisjes die er werken zijn minstens lid van 3 modellenbureau's. De kleding is helemaal niet zo bijzonder en eigenlijk zwaar overpriced, maar dat maakt de marketing van dit bedrijf des te interessanter. Bij de uitgang kun je op de foto met een onwijs gespierde jongen met onbloot bovenlijf. Ik pas even....dat gaat met iets te ver!

Ik probeer een I-pad bij de Apple Store en koop vervolgens een smerige hotdog en rust een poosje uit op een bankje. Ik zak zowat door m'n benen van vermoeidheid dus ga maar eens terug naar het hostel, waar ik nu gelukkig wel mijn kamer in kan. Ik slaap met 8 meiden in een kamer met 4 stapelbedden en het is een chaos met alle bagage. Ik plof neer op mijn bed voor een paar uurtjes. 's Avonds ga ik er nog uit om te douchen en wat boodschappen te halen.
Maandag slaap ik uit en ga vervolgens online om de laatste ontwikkelingen betreffende het vluchtverkeer te checken. Het ziet er allemaal niet best uit en m'n humeur daalt me de minuut. Ik had er zo naar uitgekeken om in New York allemaal leuke dingen te doen samen met mijn moeder en weet dat zij er ook onwijs veel zin in had. Dat ze nu misschien niet meer kan komen is echt een flinke domper. In je eentje op het Empire State Building staan en lekker shoppen is nou eenmaal een heel stuk minder leuk. Ik ga douchen en vlak na het ontbijt krijg ik een smsje van Eva dat mama's vlucht voor dinsdag daadwerkelijk gecancelled is. Mama hangt meteen aan de lijn met Cheaptickets waar ze haar vlucht heeft geboekt en wij zoeken naar alternatieve vluchten. Cheaptickets kan niet veel voor haar doen behalve de gehele vlucht cancellen en een refund geven. Ik krijg een mailtje van mama dat Eva en papa druk zoeken naar nieuwe vluchten en ik iets hoor zodra ze iets gevonden hebben. Mijn humeur is gemiddeld gedaald tot zwaar onder nul en ik besef me heel goed dat alle nieuwe tickets waarschijnlijk zo belachelijk duur zijn dat het nergens op slaat om deze te kopen. Ik klap mijn computer dicht en ga boos en verdrietig de straat op. Ik weet dat er veel ergere dingen in de wereld zijn en het maar relatief is maar toch heb ik een verschrikkelijk rothumeur. Ik besluit om de metro te laten voor wat het is en naar Times Square te lopen. Ik kan je vertellen....dat is een flink eind vanaf 86th street! Als ik daar aan kom ben ik inmiddels wat gekalmeerd en ben overwhelmed by al de grote billboards en reclame. Wow!

Ik ga wat winkels in en kijk bij de ticketbalie voor de musicals. Ik loop door naar de Macy's en ga wat eten bij een buffetrestaurant vlakbij. Toevallig zit er ook een andere Nederlander te eten die last heeft van de aswolk. Hij was hier eigenlijk maar 2 dagen voor zaken, maar kon vervolgens niet terug naar Nederland en zit nu nog zeker een week hier vast. Hij had bijna geen kleding bij zich en is al een stuk of 20 keer in New York geweest dus verveelt zich dood. We schelden samen minstens 2 uur op de vulkaan en dat lucht op! Het is inmiddels al donker en ik neem de metro terug naar het hostel. Het is trouwens wel een grappig hostel. Het heet Pink in the City en is alleen voor meisjes. Alles is er roze en per nacht doneren ze per persoon 1 dollar aan Pink Ribbon. Prima initiatief toch. Heb inmiddels 2 meiden in mijn kamer die vast zitten in New York, eentje moet naar Zweden en een naar Italië. Rebecca, het Zweedse meisje, is langer dan een jaar au-pair geweest in New York en zou eindelijk naar huis gaan maar zit nu voorlopig nog vast. Echt balen. Als ik terug ben ik het hostel check ik nog snel mijn e-mail en lees tot mijn grote verbazing dat mijn vader een vlucht heeft gevonden van Brussel naar New York en terug voor iets meer dan 700 euro. Snap er helemaal niks van hoe hij dat gedaan heeft en ik geloof het niet totdat hij de volgende ochtend de bevestiging doorstuurt. Er is weer een klein beetje hoop! Nu maar duimen dat ze vliegen donderdag! Ik besluit er lekker op uit te gaan en neem samen met Rebecca de metro naar het zuidelijkste puntje van Manhattan waar we de gratis ferry (Staten Island Ferry) nemen die langs het Vrijheidsbeeld vaart. De zon schijnt en het uitzicht is prachtig. Na de ferry gaan we met de metro naar Century 21, een department store met allemaal bekende merken voor kleine prijsjes. Je moet er goed zoeken, maar dan vind je ook wat. Aan het einde van middag doen we nog wat boodschappen en koken 's avonds in het hostel. De berichten op internet zien er een stuk hoopgevender uit. Het luchtruim is inmiddels weer open in de meeste landen en het ziet er positief uit. Kan het bijna niet geloven!
Woensdag ga ik de hele stad op en neer met de metro. Andrea, het Amerikaanse meisje waar ik een poosje mee hebt gereisd in Bolivia, heeft me een heleboel tips gemaild met leuke boetiekjes en ik ga ook o.a. naar de Magnolia Bakery in West Village. Ik leer de weg steeds beter kennen en dat zal ons een hoop tijd besparen als mijn moeder kan komen. Als ik 's avonds terug ben in het hostel en ga slapen is het in Nederland al vroeg in de ochtend en gaat mijn moeder daadwerkelijk op weg naar het vliegveld in Brussel. Ik pak mijn tas in, want morgen verkas ik naar de studio waar ik met mijn moeder zal verblijven. 's Ochtends lees ik een sms van mijn moeder waarin staat dat ze daadwerkelijk in het vliegtuig zit en ik haal vast een berg boodschappen zodat we daar geen tijd aan hoeven te verspillen. Om 11:00 check ik uit en neem taxi naar onze studio aan de Upper East Side. Ik kan helaas nog niet inchecken, maar alles ziet er prima uit en ik kan mijn spullen achterlaten in de bagageruimte. Ik neem de metro naar het vliegveld en loop naar de terminal waar m'n moeders vlucht aan zal komen. Nu maar wachten..... De vlucht landt gelukkig iets eerder dan gepland en ik bemachtig een goed plekje bij de uitgang en tuur in de verte of ik haar al zie. Na ongeveer 20 minuten zie ik m'n moeder ineens...had haar bijna niet herkend!!!

Helemaal super om elkaar weer te zien na zoveel maanden. Ik sleep haar meteen mee een yellow cab in en zo zijn we binnen mum van tijd op weg naar Manhattan. Mama heeft gelukkig wat geslapen tijdens de vlucht, want de afgelopen dagen waren natuurlijk behoorlijk stressvol. We kletsen en kletsen en kletsen en dan zijn we al bij het hotel. We kunnen nu wel inchecken en nemen de lift naar de 11e verdieping. We hebben een prachtige studio met een double bed, keuken, bank, tv, cd-speler etc. Helemaal goed dus! We pakken onze spullen uit en drinken wat op ons gemak. Dan wil mama graag even de stad in en we nemen de metro naar Times Square. Mama kijkt haar ogen uit, vanmorgen nog in Nederland en nu al op Times Square in New York! We hebben meteen prima rolverdeling: ik lees kaart en mama maakt foto's. We lopen door tot de Macy's en dan begint ze toch wel erg moe te worden en gaan we terug naar het hotel. Ik kook en na het eten gaan we al vroeg naar bed.
Vrijdag staan we vroeg op en doen samen de tocht met de ferry die ik eerder al gedaan had. Ik weet nu precies aan welke kant we moeten zitten en we hebben een prachtig uitzicht op het Vrijheidsbeeld.

Hierna brengen we een bezoek aan Ground Zero. Er wordt druk gebouwd en in het Memorial Centre kunnen we precies zien hoe het eruit komt te zien. Dan lopen we naar het kerkje tegenover Ground Zero die gefunctioneerd heeft als opvanghuis voor alle hulpverleners. Er zijn diverse gedenkplaatsen en er zijn verhalen te lezen van overlevenden en hulpverleners en het is allemaal erg indrukwekkend. Ik krijg er gewoon pijn in mijn buik van. We praten nog wat na en gaan naar Century 21 om even te shoppen. Lekker plat maar wel goed om je gedachten te verzetten. We gaan lunchen bij de Amish Market en delen een salade en een broodje kip met pesto en mozzarella mmmmh.

We nemen de metro naar Soho waar ik op kledingjacht ga voor een jurk voor Eva's bruiloft. 's Avonds zijn we doodop en het is zo fijn om na een lange dag er niet meer uit te hoeven en gewoon lekker te kunnen relaxen in een joggingbroek.
Zaterdag hebben we alweer een vol programma, want volgens de weerberichten is het voorlopig de laatste zonnige dag. We gaan al vroeg naar het Empire State Building en kopen kaartjes om met de lift naar de top te gaan. We hebben een prachtig uitzicht en doen er zeker drie kwartier over om van alle kanten het uitzicht te bekijken.

Als we weer op de vaste grond staan nemen we de metro naar het begin van de Brooklyn Bridge. Het is er onwijs druk en we zijn niet de enigen die bedacht hebben er vandaag overheen te lopen. Er is een gedeelte voor fietsers en een gedeelte voor wandelaars en je moet goed uitkijken dat je aan de juiste kant blijft anders wordt je zo omver gefietst. We maken een heleboel foto's en genieten van het uitzicht en het zonnetje.

We nemen de metro naar Union Square waar op zaterdag een markt is, erg leuk! We lunchen uitgebreid op een terrasje en gaan dan naar TJ Maxx, een winkel waar we tips over hebben gekregen, maar het valt nogal tegen. We winkelen nog een poosje en nemen een kijkje bij Grand Central Station en besluiten dan terug naar het appartement te gaan, het is mooi geweest voor vandaag!
Zondag gaan we met de metro naar busstation Port Authority en nemen daar de bus naar Woodbury Common, een groot outletcentrum op een uur tijden van Manhattan. We zijn een beetje langzaam 's ochtends en halen op het nippertje de bus van 10:00 uur. Als we aankomen is het gelukkig droog ('s ochtends regende het) en we beginnen aan de eerste winkels. Er is werkelijk van elk groot merk een outlet, niet normaal! En de winkels zien er hartstikke netjes uit, niet allemaal zooi door elkaar. Rond de lunch zijn we nog amper op de helft dus we moeten flink doorlopen. Pas rond 17:00 zijn we klaar en stappen we met al onze tasjes weer de bus in. Het beste zijn we geslaagd bij de Levi's Store waar we 6 paar jeans, een kort broekje en een spijkerjasje hebben gekocht voor ruim 100 euro! Ook bij Nike heb ik een paar coole dingen gescoord. We zijn blij dat we een uurtje uit kunnen rusten in de bus voordat we de metro nemen naar ons appartement. We besluiten om het morgen maar even rustig aan te doen.
M'n moeder is altijd een stuk eerder wakker dan ik en gaat vast boodschappen doen zodat we vervolgens een heerlijk ontbijtje hebben. Het is rotweer en we gaan vandaag wat later op pad. Ik heb mijn moeder musicalkaartjes beloofd voor haar verjaardag en dat willen we vanavond doen. Op Times Square is een speciale ticket counter waar je voor 50% korting kaartjes kan kopen vanaf 15:00 uur 's middags. We gaan eerst op jacht naar wat kadootjes en souvenirs voor de familie en ik koop ook nog zwarte hakken voor Eva's wedding. Na de lunch rond 14:30 uur gaan we in de inmiddels gevormde rij staan met onze nieuw aangeschafte paarse (I love New York) paraplu. Als de kassa's open gaan gaat het snel en we kiezen voor de musical Chicago. Oorspronkelijk wilden we naar Billy Elliot gaan, maar die draait vandaag niet. Maar Chicago lijkt ons ook helemaal tof. We gaan half verzopen terug naar het appartement en relaxen tot het tijd is om naar het theater te gaan. Het is maar 3 haltes met de metro dus we zijn er zo.

De musical draait in het Ambassador theater, een redelijk oud en klein theater, maar erg mooi. Vanaf minuut 1 zijn we onder de indruk van de muziek (live orkest) het dansen en toneel en voor we het weten is het alweer afgelopen. Het was echt fantastisch! We nemen al zingend de metro terug en ploffen neer op bed. Dinsdag besluiten we om naar Little Italy en Soho te gaan. We nemen alleen de verkeerde metro waardoor we middenin China Town belanden, ook leuk! We lopen door China Town naar Little Italy en het is net of je een landsgrens passeert....van de Chinese toko's naar de Italiaanse pizzeria's, erg grappig. Mama maakt talloze foto's van alle mooie gebouwen die ze ziet en ik zoek de weg naar leuke winkelstraten J. We komen langs een Uggs winkel en alhoewel ik al teveel gekocht heb schaf ik toch nog dat leuke paar nieuwe Uggs aan die hier relatief zo goedkoop zijn en mama een paar mooie slippers. Er is ook een andere Nederlandse moeder met dochter en we wisselen nog snel even shoptips uit. We blijven de hele morgen in Soho en zijn het erover eens dat dit de leukste buurt is om te winkelen. Het is er rustiger, de mensen zijn vriendelijker en je kunt er alles vinden! We nemen de metro naar 5th Avenue waar we eerst lunchen voordat we verder gaan. New York stikt van de leuke lunchtentjes! We lopen over 5th Avenue richting Central Park en komen langs Abercrombie & Fitch waar mama toch ook wel binnen wil kijken. Dus ik ga voor de tweede keer in de rij alhoewel het eigenlijk te belachelijk voor woorden is! Mama moet keihard lachen binnen en we worden onderhand doodmoe van al het personeel in de winkels dat iets te enthousiast HI HOW ARE YOU? zegt. Ik moet toegeven dat het winkelpersoneel hier onwijs hulpvaardig is waar ze in Nederland vaak ronduit lui zijn, maar soms is het echt TE overdreven. Mama koopt voor ons beiden een shirtje bij Ambercrombie & Fitch en nu kunnen we helemaal de blits maken met het hier o zo bekende tasje met een jongen met ontbloot bovenlijf erop. Die gaat mee naar huis als souvenir!

We rusten een poosje uit voor de Apple Store en lopen vervolgens door Central Park naar de andere kant waar we de metro nemen naar ons appartement. Mama gaat koken en ik stort me op het inpakken van de koffers voor morgen. Dat is een aardige uitdaging gezien het aantal spullen dat we hier gekocht hebben... Maar na al die maanden reizen moet me dat toch zeker lukken. Mama kijkt er wantrouwend naar en ik herhaal dat het allemaal heus wel past.

Woensdag is alweer onze laatste dag in New York. Jemig wat is de week snel gegaan. Jemig wat zijn de 7 maanden snel gegaan, morgen kom ik alweer thuis aan in Heerjansdam! We blijven tot 11:00 uur in het appartement en zetten dan onze koffers in de bagageruimte. We lopen naar Central Park waar we nog even snel een groot winkelcentrum induiken. Daarna huren we een fiets huren om een rondje Central Park te fietsen.

Het is nog flink bikkelen want er staat een behoorlijke wind. We hebben lunch meegenomen en gaan onderweg lekker op een bankje zitten. Na het fietsen gaan we nog een keertje naar Starbucks (uuh zijn we bijna elke dag geweest heb ik alleen even vergeten op te nemen in m'n blog) en mama drinkt nog een keer haar o zo geliefde cappuccino. We gaan voor de laatste keer met de metro terug naar het hotel, halen onze koffers uit de bagageruimte en nemen een taxi naar JFK Airport. Mama's vlucht gaat om 19:00 en de mijne om 22:30, maar ik ga alvast mee en blijf wel een paar uurtjes op het vliegveld. We worden afgezet bij Terminal 3, waar mama's vlucht vertrekt. We printen haar boarding pass en checken haar bagage in. We hadden geen weegschaal in het hotel en toch heb ik het wonderbaarlijk genoeg voor elkaar gekregen dat haar koffer 49 lb weegt. 50 is het maximum gewicht hahaha, precies goed dus! Voor de lol weeg ik de mijne ook vast en die is 51. Wat een toeval zeg! Ik loop met mama naar de douane en we zeggen gedag, morgen zien we elkaar alweer in Nederland! Ik neem de skytrain naar terminal 7, waar mijn vlucht vertrekt. Ik kan gelukkig alvast mijn bagage inchecken en krijg ook meteen mijn boarding pass van Londen naar Amsterdam. Ik hoef ook mijn bagage daar niet op te halen, die gaat meteen door naar Amsterdam. Na een overstap in Londen kom ik morgen om 15:30 aan op Schiphol. Jeetje wat zal het gek zijn om morgen weer thuis te zijn. Ik kijk er erg naar uit om weer lekker in mijn eigen huisje terug te keren. Bovendien is het vrijdag Koninginnedag dus ik kan me meteen in het Heerjansdamse feestgedruis storten! Het kaartje voor de tent is al binnen hoorde ik zojuist. En zaterdag alweer voetballen want ze hebben maar 11 meiden. Dat wordt hard zoeken naar mijn voetbalschoenen vrijdag! Ik beloof nog een blog te schrijven over het laatste stukje en mijn terugkomst in Nederland. Maar nu moet ik snel gaan afsluiten, want over een half uur vertrekt mijn vlucht van New York naar London. Heel veel liefs en allemaal tot snel! Liefs Roos

Dikke poeder in Whistler, logeren bij de Teeuwens met paps en een vervelende vulkaan in IJsland

Op Goede Vrijdag (2 april) vlieg ik van San Jose naar Dalles en van Dallas naar Vancouver. De transit in de USA gaat dit keer een stuk vlotter dan in Miami. Zonder veel oponthoud, maar wel een lange reisdag later kom ik 's avonds aan in Vancouver. Ik ben volkomen verrast door de vriendelijkheid van de mensen. Iedereen heet je welkom in Vancouver en vraagt waar je heen gaat. Ik loop richting de skytrain en het is behoorlijk koud, dus snel mijn jas aan. Ik koop een kaartje uit de automaat (wow, dat is lang geleden...een kaartjesautomaat!) en ben binnen een half uur in downtown Vancouver. Mijn hostel ligt ongeveer 3 blokken van het station en ik word door diverse mensen aangesproken of ik weet welke kant ik op moet. Ik ben er steeds weer van overdonderd en denk elke keer weer dat iemand me iets wil verkopen. Maar ze zijn gewoon alleen maar vriendelijk! Het hostel is top en nadat ik nog snel ergens wat te eten heb gehaald duik ik snel mijn bed in.
Zaterdag neem ik tegen lunchtijd de bus naar Whistler. Iedereen in de bus kijkt me aan van wat doet die verdwaalde backpacker nou hier en kijken met medelijden naar mijn grote tas. De rit duurt ongeveer 2,5 uur en ik geniet van het uitzicht. In Whistler Village zitten Mariska, Joost en Erik op me te wachten op het terras met drankjes en nachos! Het is ontzettend vreemd om ze hier ineens te zien in een totaal ander werelddeel. Maar na een half uur ben ik dat gevoel alweer helemaal kwijt en lijkt het de gewoonste zaak van de wereld. Voor wie Mariska, Erik en Joost niet kennen. Mariska was een collega van mij bij Technogym. Erik is haar vriend en Joost weer een vriend van hen. Vorig jaar zijn we met z'n allen een week in Avoriaz gaan boarden. En de gratis overnachtingen in Hoi An waren ook van hen afkomstig.
Eind van de middag gaan we naar het hotel en ik kijk mijn ogen uit.

Grote bedden, 2 badkamers, balkon, woonkamer met flatscreen en grote keuken en een zwembad en 2 hot tubs buiten. Ik kan het bijna niet geloven zoveel luxe. We gaan 's avonds eten in het dorp en kletsen tot laat op de avond. Ik slaap 's nachts als een roos. De volgende ochtend sta ik al vroeg naast mijn bed: snowboarden!!! Mijn vrienden zijn zo lief geweest mijn snowboard, boots, broek, handschoenen, goggle en helm mee te nemen en ik hoef dus niets te huren. Het hotel is inclusief ontbijt en ze hebben werkelijk alles. Ik smul van de bagels, wafels en yoghurt en dan gaan we de piste op. Het is super om eindelijk weer in de sneeuw te staan. Het is 's ochtends nog erg koud, maar het wordt een prachtige dag. De zon schijnt en de sneeuw is perfect. Mariska, Erik en Joost hebben al een week lang de pistes verkent en ik hoef er dus alleen maar achteraan te boarden. Wat is dit genieten zeg!

's Avonds genieten we van de hot tub en moe maar voldaan gaan we naar bed.
Ook de rest van de week is het genieten. Dinsdag boarden we van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat en iedereen is 's avonds versleten.

Woensdag zijn we allemaal een beetje moe en er hangt een onwijs dikke mist in het skigebied. Mariska, Erik en ik houden het al snel voor gezien en gaan terug naar het hotel waar we een filmpje kijken. 's Middags spreken we met Joost af in het dorp die als een echte bikkel wel door de mist is blijven boarden. Het dorp zit vol met leuke winkels en ik koop o.a. een nieuwe rugzak.

Het is echt kwijlen geblazen en we hebben allemaal moeite om niet in elke winkel onze creditcard tevoorschijn te toveren.
Donderdag ga ik een dagje alleen op pad. De andere gaan vandaag catskiën en ik zou in eerste instantie mee gaan, maar mijn budget laat het even niet toe. Het is wel grappig een dagje alleen te boarden. Er is bij elke lift een speciale rij voor mensen die alleen zijn. Je bent dan veel sneller aan de beurt en zit elke keer bij andere mensen in de lift waardoor je de meest grappig conversaties hebt.
Vrijdag is alweer onze laatste dag in Whistler. We gaan het dorp in om voor het laatste keer nog even te shoppen. We lunchen bij ons favoriete café en dan gaan we terug naar het hotel om de bus te nemen naar Vancouver. Mariska, Joost en Erik vliegen vanavond terug naar Amsterdam en ik slaap nog 1 nachtje in Vancouver, voordat ik morgen naar Kelowna vlieg. In de bus blijkt dat ik eigenlijk de bus van een uur eerder had geboekt, want deze gaat alleen naar het vliegveld, maar de buschauffeur is zo aardig om me toch mee te nemen en downtown af te zetten. Het is alweer tijd om afscheid te nemen. Jeetje wat is de week snel gegaan! Het was ontzettend fijn om vrienden om je heen te hebben die je al kennen en waar je niet constant het standaard praatje tegen hoeft te vertellen (...waar ben je allemaal al geweest en waar ga je nog heen?). Het was gewoon super en we spreken af om volgend jaar maar een goedkope wintersport in Oostenrijk te doen om de boel een beetje in balans te houden.
Tja en dus ben ik weer back to basics en ik slaap ik gewoon weer in een stapelbed vannacht. Maar lang duurt het niet, want zaterdag neem ik de skytrain naar het vliegveld. Ik vlieg om 14:15 naar Kelowna waar ik ga logeren bij de familie Teeuwen (vrienden die 4 jaar geleden van Nederland naar Canada zijn geëmigreerd). Mijn vader is hier 2 dagen geleden al aangekomen om mij gezelschap te komen houden. Ik kan niet wachten om het vliegtuig in te gaan, maar helaas is er een half uur vertraging. De vlucht van Vancouver naar Kelowna duurt maar 45 minuten en het is niet veel meer dan opstijgen en landen. Ik zit druk te kletsen met het meisje naast me en als we het vliegtuig uit lopen verwacht ik dat ik eerst nog mijn bagage moet ophalen, maar ineens zie ik mijn vader en de Teeuwens daar al staan, wat een verrassing!

Helemaal super om mijn vader weer te zien natuurlijk. Het is in het begin een beetje gek, net alsof andere mensen mijn wereld in gestapt zijn, maar het went zo ontzettend snel. Jeroen sjouwt mijn zware tas naar de auto. De laatste keer dat ik hem zag was hij amper nog zo groot als mijn tas... Ik krijg meteen een tour door Kelowna en we doen boodschappen bij de Wal Mart. Wat een enorme winkel zeg, niet normaal! Voor de mensen die de familie Teeuwen niet kennen: Paul (vroeger mijn tennisleraar) en Rianne zijn met hun zonen Tim (16) en Jeroen (14) vier jaar geleden van Barendrecht naar Canada verhuist. Ze zijn neergestreken in een prachtige gebied in West-Kelowna, waar ze inmiddels helemaal gesetteld zijn. Ze wonen in een mooi huis met een grote tuin vlakbij het Okanagan Lake en op een uur rijden van de Big White, een groot skigebied. Ik voel me er meteen helemaal thuis. Jeroen is zo lief bij Tim op de kamer te slapen en ik mag in zijn kamer. De jongens zijn zo groot geworden. Tim zit al op Highschool, steekt 2 koppen boven mij uit, springt van gigantische schansen met zijn snowboard en speelt gitaar. Jeroen zit op de Middle School, zit op Taekwondo en ijshockey en is nog maar net kleiner dan ik. Paul en Rianne werken hard in de projectontwikkeling en landscaping.
Als we net in het huis zijn gaat mijn vaders mobiel en is er iemand voor mij aan de telefoon van WestJet. Ik heb mijn paspoort in het vliegtuig laten zitten in het vakje voor mijn stoel. In alle opwinding ben ik die helemaal vergeten mee te nemen. Redelijk dom! Gaat het al die tijd goed in Azië en Zuid-Amerika en raak ik in Canada mijn paspoort kwijt. Maar ja, shit happens, en gelukkig is de boel in Canada zo georganiseerd dat ik mijn paspoort op kan laten halen door een koerier en voor 27 dollar heb ik hem binnen 2 dagen weer terug.
Zondag gaan we naar de Big White, een groot skigebied op een uur rijden. Het is vandaag de laatste dag van het seizoen. Hartstikke zonde, want er liggen nog bergen sneeuw. Het hele gezin heeft een seizoenskaart en Paul werkt 1 dag per 2 weken in het weekend als ski patroller. Hij heeft al diverse gewonden met een banaantje naar beneden geskied dit seizoen. 's Middags kijken we naar een soort ter land, ter zee en in de lucht (en hier dus in de sneeuw) waarbij mensen allerlei zelf gefabriceerde dingen op snowboards en ski's naar beneden sturen over een schans. Daarna rijden we terug naar Kelowna en gaan 's avonds met z'n allen uit eten bij Earls, een gezellig restaurant met een prachtig uitzicht aan het Okanagan meer. Ik eet voor het eerst sinds lange tijd weer eens spareribs en we hebben lol om het meisje dat ons bedient en in elke zin ‘for sure' zegt.
Maandag gaan papa en ik met Rianne op pad naar een gigantisch huis dat gebouwd is door het bedrijf en dat te koop staat. Nu we er toch zijn doet Rianne nog even wat aan de tuin en wij helpen even mee.

We rijden verder naar Knox Mountain waar we een fantastisch uitzicht hebben.

We zien allemaal kleine schattige eekhoorntjes van boom naar boom schieten. We rijden vervolgens naar het centrum waar we met Paul lunchen op een terrasje. Op de terugweg rijden we langs Creekside, een van de grotere projecten met nieuwbouwhuizen van de onderneming. Het ziet er prachtig uit en papa verbaasd zich over de verschillen in de bouw van huizen in Nederland en Canada. Er zijn hier bijna geen huizen van steen, alles is van hout.
Het is heerlijk weer en 's middags genieten we van de voorjaarszon in de tuin. Papa kan natuurlijk niet stil zitten en doet wat klusjes in en om het huis. Ik lees heerlijk de Flair en de Viva in het zonnetje.
Dinsdag is het wat kouder en we besluiten naar het winkelcentrum (the mall) te gaan. Jeroen wordt donderdag 14, dus we gaan op zoek naar de nodige kado's. Papa koopt ook nog een kadootje voor mama en Eva (jaja, we zijn jullie niet vergeten!). En ik krijg leuke sandaaltjes bij Aldo Shoes (leuke winkel!). Ik haal mijn paspoort op (erg fijn om hem weer in mijn bezit te hebben) en daarna gaan we naar Mission Hill, een grote winery waar Rianne heeft gewerkt. Het is interessant om te zien en ook hier is het uitzicht weer prachtig. 's Middags kijk ik Avatar met Jeroen en we genieten elke avond van de kookkunsten van Rianne. Wat een luxe.
Donderdag maken we een wandeling door de Bear Creek. Het is inmiddels duidelijk dat Kelowna een onwijs mooie streek is, maar dit doet er nog een schepje bovenop. Na een uur lopen worden we beloond met onderstaande uitzicht.

De zon schijnt en we hebben het behoorlijk warm. Er zijn hier echt 4 verschillende klimaten. In de winter ijskoud en in de zomer bloedje heet. Aan de voorjaarszon kun je al voelen dat hij behoorlijk sterk is. We doen nog wat boodschappen en gaan terug naar huis om nog even te genieten in de tuin. 's Avonds hebben we zoals elke dag gesprekken over tennis, de verschillen tussen Nederland en Canada, werk, studie of familie. Tim speelt gitaar en wij genieten van zijn muziek.

Vanwege een vervelend familiebericht uit Nederland moet Rianne zo snel mogelijk naar Nederland. We zijn tot middernacht bezig met het zoeken naar tickets en boeken haar uiteindelijk op dezelfde vlucht als papa voor morgenavond. Vlak voor we naar bed gaan zien we een bericht over een vulkaanuitbarsting in IJsland die met zijn aswolken het Europese vluchtverkeer ontregelt. Hopelijk hebben we er geen last van. Eerst maar slapen en dan zien we morgen wel weer.
Het is een kort nachtje, want donderdagochtend is Jeroen jarig. En voor hij naar school gaat moet hij natuurlijk wel kadootjes uitpakken. We eten pancakes als ontbijt en moeten de jongens dan alweer gedag zeggen, want als ze uit school terug komen zijn wij al weg. We douchen, pakken onze tassen in en houden de situatie met de vulkaan in de gaten. Helaas zien we om een uur of 10:30 dat de vlucht van Vancouver naar Amsterdam, waar zowel Rianne als papa een ticket voor heeft, geannuleerd is. We hebben nog niets te horen gekregen van KLM en ook de servicedesk is onbereikbaar (krijg je gewoon een pieptoon) dus ik probeer te bellen met Delta, partner van KLM. Ik heb binnen een minuut een medewerker aan de lijn en vraag of ze de tickets om kan boeken. Dat kan, maar de eerstvolgende vlucht waar stoelen vrij zijn is op zondag. Tja, dat moet dan maar. Papa besluit om met mij terug te gaan naar Vancouver en daar nog 3 dagen in een hotel te blijven. Rianne blijft uiteraard thuis en boekt snel haar ticket van Kelowna naar Vancouver om. Dan is het alweer tijd om gedag te zeggen. Jammer dat het zo snel voorbij is, maar ik kom zeker nog een keer terug om met een camper door Canada te reizen. Rianne brengt ons naar het vliegveld en al snel zitten we in het vliegtuig. We hebben voor de laatste keer prachtig uitzicht over het meer. Binnen 3 kwartier landen we in Vancouver en gaan we op zoek naar de KLM service desk om te vragen hoe het zit met hotel vouchers. Papa moet immers 3 nachten extra in Vancouver blijven. Bij de desk is echter niemand aanwezig. We kloppen op een deur en er een vrouw komt er redelijk geërgerd uit. Ze gaan pas om 16:30 open zegt ze. Ja hallo, het vliegverkeer is nog erger verstoord dan na 9/11, zou je niet even je desk open doen mevrouwtje. Er zijn inmiddels andere Nederlanders bijgekomen die hun vlucht nog niet hebben omgeboekt en dat graag willen doen, maar ze wil ons niet helpen. Ze zegt dat we als de balie open gaat een hotelvoucher voor 1 nacht kunnen krijgen in een hotel bij het vliegveld. Nou daar schiet papa niet veel mee op dus we kiezen eieren voor ons geld en boeken zelf een hotel voor 3 nachten bij de informatiebalie van het vliegveld. Voor mij is het helemaal mooi, in plaats van een hostel slaap ik met mijn vader in een hotel. Hetzelfde hotel waar hij 7 jaar geleden met mijn moeder is geweest, erg grappig. We nemen de skytrain, checken in en ik plof op het bed. We rusten even uit en gaan dan eten bij het restaurant beneden. Het eten is helemaal super en met een volle buik terug naar de kamer. Het hele restaurant zat vol met mensen in een ijshockey shirt, want we zitten vlak naast het stadion en er is vanavond een wedstrijd voor de play-offs. Papa gaat even kijken ik neem een heerlijk bad. Daarna werk ik mijn blog bij en we kijken de ijshockey finale op tv.
Vrijdag lopen we na het ontbijt richting Stanley Park. We lopen langs het water en komen o.a. langs de plek waar het Olympisch vuur brandde.

Bij de ingang van het park huur ik skates en papa een fiets (+ helm, want dat is hier verplicht) en we gaan op weg rond Stanley Park. De zon schijnt en we hebben prachtige uitzichten. Er staat een behoorlijk windje en af en toe ga ik even lekker achter papa's fiets hangen.

Dan krijgt papa een smsje en helaas is het slecht nieuws: mama's vlucht naar New York is gecancelled. Ze gaat meteen bellen met Cheap Tickets (waar ze geboekt heeft) en ze kunnen haar op een nieuwe vlucht boeken zodat ze niet op zondag, maar op dinsdag aan komt in New York. Omdat we toch graag minstens een week de tijd willen hebben besluiten we om dan allebei ook onze terugvlucht aan te passen. In plaats van de 26e kom ik nu dus de 29e thuis, net op tijd voor Koninginnedag. We zijn inmiddels versleten van het skaten/fietsen/wandelen en gaan terug naar het hotel. Ik bel het hotel in New York om onze reservering aan te passen, maar helaas is er geen beschikbaarheid. Dus ik besteed de rest van de avond aan het zoeken naar een nieuw hotel. Ik vind al snel een leuke studio in de Upper West Side in Manhattan. Tevens boek ik voor mezelf 2 nachten in een hostel in New York omdat ik nu eerder aan kom dan mijn moeder.
Zaterdag is het weer een stuk slechter in Vancouver, het regent zelfs. We gaan naar Robson street om een beetje te winkelen en duiken snel een winkelcentrum in. Ik koop een kaart van New York, want mama zou alle reisboekjes meenemen en ik ben dus helemaal niet voorbereid. Papa koopt nieuwe boxershorts want hij is hier natuurlijk ineens langer dan gepland. En wassen dat komt nou niet direct in hem op..haha. Aan het einde van de middag neem ik nog een douche en pak mijn tas in. Ik vlieg namelijk vanavond naar New York! Papa heeft als het goed is nog 1 dag in Vancouver en vliegt dan morgenavond naar huis. Hij gaat met mij mee met de skytrain naar het vliegveld en daar gaan we nog maar eens langs de KLM desk. Dit keer wel een vriendelijke mevrouw die zegt dat de vlucht op dit moment nog niet gecancelled is. So far so good alhoewel de berichten op het nieuws erg negatief zijn. Ik neem afscheid van papa en ga door de douane. We hebben een fantastische week gehad bij de familie Teeuwen en onverwachts nog samen een soort stedentrip in Vancouver. Was echt super! Ik hoop dat hij morgen gewoon lekker naar huis kan vliegen. Ik loop nog wat rond bij de winkeltjes en besteed mijn laatste Canadese dollars aan een grote doos chocolade om samen met mijn moeder in New York van te smullen bij een kopje thee. Ik ga zitten bij de gate en maak nog even gebruik van het wireless internet. Vlak voordat ik moet boarden zie ik dat mijn vaders vlucht toch gecancelled is voor morgen....bah! Ik stuur hem en Paul snel een sms. Ik ben een van de laatsten die het vliegtuig in gaat en tot mijn grote verbazing heb ik 3 stoelen voor mezelf! Bovendien is het vliegtuig het meeste ruime en moderne dat ik gezien heb tijdens mijn trip. Het is een enorme Boeing van Cathay Pacific en voorzien van de meest moderne snufjes. Zelfs voor het eten krijgen we een heel menu. Ik heb echter al gegeten en neem alleen het chocolate chip cookie en wat te drinken. Ik installeer me met 3 kussentjes en 2 dekentjes op de 3 stoelen en val al snel in slaap terwijl ik neurie: start spreading the news....i'm leaving today zzzzzzzzzzzzzz.

Een kort bezoek aan Costa Rica

Op donderdag 26 maart om 00:20 vertrekt mijn vliegtuig uit Peru. Ik heb barstende koppijn en kan niet slapen in het vliegtuig. Als ik naar de wc ga zie ik dat er aan de andere kant 2 stoelen vrij zijn, dus ik plof daar neer en slaap gelukkig een paar uurtjes. Ik word wakker als we gaan dalen en ga snel terug naar mijn eigen stoel. Ik heb in Miami maar 2 uur om over te stappen, dus ik zorg dat ik vooraan in de rij sta bij Immigration. De Amerikanen nemen echter ongeveer 10 minuten per persoon dus het duurt alsnog lang voordat ik aan de beurt ben. Ik heb de 2 formulieren (met enigszins belachelijke vragen) die uitgedeeld werden in het vliegtuig netjes ingevuld. De douaneambtenaar stelt me tientallen vragen, bekijkt al mijn visa's en stempels, scant de vingerafdrukken van al mijn 10 vingers en maakt een foto, maar dan krijg ik toch echt mijn stempels en mag ik door. Ik ga naar de bagageband, want de stewardess die mij incheckte in Lima heeft me op het hart gedrukt mijn koffer op te halen. Dat is in Amerika het beleid zei ze. Ondanks dat ik toch erg lang bij de douane heb gestaan zijn er nog steeds geen koffers op de band. Na 45 minuten komen de eerste koffers en na een uur de laatste, maar mijn tas is nog steeds nergens te zien. Ik begin nu toch wel een beetje zenuwachtig te worden, want ik moet al bijna boarden voor mijn volgende vlucht. Ik stap op een werknemer af en vraag of er nog koffers komen. Nee, maar waar moet je heen dan? Naar San Jose? Oh, maar Lan Airlines heeft een speciale samenwerking met American Airlines, waardoor je niet zelf je koffer hoeft op te halen en weer in te checken. Fijn he? Nou erg fijn mevrouw, maar misschien kun je daar ook je collega's in Lima over informeren. Tja in Lima is het altijd een zootje en geven ze verkeerde informatie. Oké bedankt mevrouw (en in gedachten...dat is verdorie toch niet mijn probleem, doe er dan wat aan!). Ik check snel op het bord naar welke terminal en ik moet en dat blijkt uiteraard aan de andere kant van het vliegveld te zijn. Na een kilometer of 2 lopen kom ik eindelijk bij American Airlines, maar ik moet nog wel even gecontroleerd worden. Schoenen uit, trui uit, riem af, rugzak open, laptop eruit etc etc. Na een minuut of 10 ben ik erdoor en trek ik een sprint naar de gate. Ze zijn net begonnen met boarden en ik kan zo doorlopen het vliegtuig in. Inmiddels ben ik doodop en val nog voor het vliegtuig de lucht in gaat in slaap. Ik word wakker als we landen en vul snel een nieuw formuliertje in voor Costa Rica. Hier gaat het er heel wat gemakkelijker aan toe. Ik hoor van diverse mensen in de rij dat het komende week ‘Semana Santa' ofwel ‘Holy Week' is in Costa Rica. Dit is een van de belangrijkste vakanties van het jaar en iedereen trekt naar de kust. Fijn! Wat een fantastische timing heb ik ook af en toe. Tevens stikt het van de Amerikanen, want het is Spring Break. Het duurt niet lang voordat ik mijn stempels en mijn tas heb en ik ga op zoek naar een pinautomaat. De eerste 2 werken niet met mijn pas, maar gelukkig de 3e wel. Ik pin zowel Colonnes als Dollars en kan weer even vooruit. Ik deel de taxi naar het hostel met een aardrijkskunde docent uit Zwitserland die interessante dingen te vertellen heeft. Hostel Bekuo ziet er super uit. Het is veilig, schoon en relaxed. Er is een grote keuken en een grote woonkamer met een mega flatscreen. Ik neem een douche en begin mijn zoektocht naar een hostel aan het strand voor de komende week. De meeste mensen gaan naar de Pacific Coast (westkust), dus ik besluit maar voor de Carribean Coast (oostkust) te kiezen. Puerto Viejo is me aangeraden door meerdere mensen dus ik bel er diverse hostels. Bij het 6e hostel is het raak en is er nog een kamer vrij. Ik ga naar de supermarkt en vervolgens naar het busstation om een kaartje te kopen voor morgen. Eenmaal terug in het hostel maak ik een salade en kijk een film met andere backpackers.
Zaterdagochtend neem ik een taxi naar het busstation. De bus zit propvol, maar vertrekt op tijd. De rit zou 4,5 uur moeten duren maar doet er uiteindelijk 7 uur over. De buschauffeur is niet goed wijs en haalt zelfs personenwagens in. Iedereen vreest voor zijn leven. Aan het einde van de middag komen we aan in Puerto Viejo en ik vind gemakkelijk de weg naar het hostel.

Mijn kamer is prima, maar voor de rest is het een beetje een zootje. Er is een keuken, maar niets om mee te koken. En het personeel is zo stoned dat ze amper normale vragen kunnen beantwoorden. Maar ach, het is maar voor een week.
Zondag loop ik na het ontbijt naar het strand en plof neer op mijn handdoek met een boek. Als ik op sta is het om een duik te nemen of om wat te drinken te halen.
Maandag besluit ik een fiets te huren voor de komende dagen en ik ga op mijn nieuw gehuurde fiets naar Manzanillo, een mooi strand dat op een uur fietsen ligt. De zon is scherp en ik ben vergeten om alvast zonnebrand op te smeren dus als ik na een uur van mijn fiets stap val ik bijna flauw. Ik drink eerst een halve liter water en blijf voorlopig in de schaduw. Aan het einde van de dag fiets ik terug en zie een grote slang midden op de weg. Helaas ben ik mijn camera vergeten... Ik ga 's avonds uit eten met een paar mensen uit mijn hostel.

Dinsdag ga ik naar Playa Coccles, een strand dat bekend staat voor het surfen. Helaas is de zee op dit moment te gevaarlijk en is er een rooie vlag. Ik lees mijn zoveelste boek uit en fiets aan het einde van de middag terug naar het hostel. Ik koop alvast een busticket om donderdag terug naar San Jose te gaan. De volgende dag word ik wakker van het geluid van harde regen. Ik denk heel even dat ik terug ben in Nederland, maar nee het is toch echt Costa Rica. Het blijft de hele dag storten van de regen en ik kijk Barcelona-Arsenal met een hoop anderen. Ik had nog helemaal geen foto's gemaakt en wilde dat vandaag doen, maar dat kan ik nu wel op mijn buik schrijven. Helaas geen zonnige foto's van het strand in Costa Rica dus.
De volgende dag is het alweer tijd om de bus terug te nemen naar San Jose. De vertrektijd is 11:00, maar om 12:30 is er nog steeds geen bus! Iedereen zit zwetend in de zon te wachten. Pas rond 13:00 komt de bus aanrijden en gaan we eindelijk op weg. Gelukkig gaat de rit een stuk sneller dan op de heenweg en eind van de middag check ik weer in bij hostel Bekuo in San Jose. Ik maak een soepje en relax de rest van de avond in het hostel.
Vrijdagochtend neem ik om 8:00 uur een taxi naar de luchthaven. Ik check in voor mijn eerste vlucht richting Dallas en krijg ook meteen mijn instapkaart voor de vlucht van Dallas naar Vancouver. Ik slaap vanavond een nachtje in Vancouver en neem dan morgen de bus naar Whistler, waar Mariska, Erik en Joost al op mij wachten!

Het Titicaca Lake, Spaanse les en lui zijn in Peru

Ik geef het toe. Ik heb mijn trouwe lezers in de steek gelaten de laatste weken. Ik had simpelweg even geen zin om te schrijven. Ik was eerlijk gezegd ook een beetje moe. Moe van alle indrukken van de laatste maanden. Mijn hoofd zat vol. Daarom besloot ik om het in Peru maar even rustig aan te doen.
Mijn vorige blog eindigde met een busreis naar Puno. Vanaf het busstation nam ik een tuktuk (jaja, flashbacks naar Azië) naar Inka's Rest, het hostel dat ik had uitgekozen. Ik kreeg een warm welkom en werd direct opgenomen in de familie want ik bleek de enige gast in het hostel! En dat terwijl ze de hoogste score op hostelworld.com hebben (dat zorgt er meestal voor dat het hostel erg populair is). Ik vond het wel even prima. Een 6-persoonskamer, 3 badkamers en 2 woonkamers met tv en wifi voor mij alleen. Ik neem een douche en bekijk Puno. Ik kom de hele dag maar een handvol toeristen tegen. Ik lees mijn boek op een bankje in het centrale plein en geniet van de zon.

Na een pizza in een schattig klein restaurantje ga ik terug naar het hostel waar ik een trip boek voor de komende 2 dagen naar de floating islands en Taquille. De rest van de avond hang ik op de bank en kijk tv.
De volgende ochtend word ik al vroeg opgehaald voor mijn trip naar het Titicaca Lake. Nadat we nog een hoop andere toeristen hebben opgehaald gaan we richting de boot. Onze eerste bestemming is een van de floating islands. De baas van het eiland heet ons van harte welkom en legt uit hoe het leven op het eiland eruit ziet. Tevens legt hij wat ze moeten doen om de eilanden te laten drijven en hoe ze het eiland op dezelfde plek houden. Wat me opvalt is dat de mensen zwaar overgewicht hebben. Dat komt waarschijnlijk omdat ze geen lichaamsbeweging krijgen.

We gaan terug op de boot en zetten koers richting het eiland waar we vanavond overnachten. Iedereen op de boot geniet van de zon, die vanwege de hoogte erg sterk is. Rond 15:00 uur komen we aan op het eiland en daar staan onze gastmoeders voor vanavond al te wachten. Ik maak een groepje met Nienke en Russell die ik op de boot heb leren kennen. Nienke is Nederlands en reist met Russell uit Mexico en beiden spreken vloeiend Spaans... handig! We maken kennis met onze gastmoeder en volgen haar naar ons onderkomen voor vanavond. Na een half uur komen we zwaar buiten adem aan bij het huis. Onze kamer bevat 3 schone bedden en dat is alles wat we nodig hebben! We dumpen onze tassen op bed en schuiven aan voor de lunch. De keuken is erg primitief, maar het eten heerlijk!

We krijgen eerst soep en daarna een bord met aardappels en een omelet met kaas en mint thee. Het smaakt fantastisch. Met een volle maag volgen we onze gastmoeder naar het centrale plein waar onze gids al staat te wachten. We gaan te voet naar de top van het eiland om de zonsondergang te bewonderen. Het eiland is werkelijk schitterend. Op elk stukje land wordt wel iets verbouwd en er heerst een vredige sfeer. De mensen leven hier als een gemeenschap, niemand werkt voor zichzelf en alles wordt gedeeld. Op de top van het eiland is een Inca Ruïne waar we volgens de gids 3x omheen moeten lopen voor goed geluk dus dat doen we dan maar. Er zijn veel vrouwen die handgemaakte spullen verkopen en ook kinderen die armbandjes verkopen voor 1 Sole.

Als we terugkomen bij het plein is het pikkedonker, maar gelukkig staat de vader van ons gezin te wachten om ons de weg terug te wijzen. We ploffen neer op ons bed, maar tijd om te rusten is er niet want we moeten aanschuiven voor het avondeten. We krijgen wederom soep en vervolgens een bord met rijst, aardappels en saus. We krijgen te horen dat we worden verwacht op een traditioneel dansfeest en voor ik het weet word ik in traditionele kleding gehesen en zijn we op weg naar het feest. Daar aangekomen zien we ook alle anderen een beetje onwennig in rokken en poncho's zitten, maar al snel is iedereen aan het dansen. Iedereen hapt naar adem vanwege de hoogte.

Na 1,5 uur dansen houden we het voor gezien, gaan we terug met onze gastmoeder en vallen als een blok in slaap.
De volgende ochtend worden we alweer vroeg gewekt en na het ontbijt nemen we afscheid van ons gastgezin.

We gaan terug op de boot en zetten koers naar Taquille. Er staat echter een sterke wind deze morgen en de boot gaat zwaar heen en weer. Al snel zijn de eerste mensen aan het overgeven op het dek. Ik ben zelf ook onwijs misselijk en probeer me te concentreren op een punt. Eindelijk meren we aan en lijkbleek stapt iedereen van de boot af. Samen met Nienke en Russell zitten ik eerst een halfuur op de grond voordat ik me in staat voel Taquille te bezoeken. Het is een mooi eiland en we lopen in een uur naar het centrale plein op de top. Na de lunch dalen we af aan de andere kant van het eiland waar de boot op ons wacht. In ongeveer 4 uur varen we terug naar Puno en iedereen geniet van de zon. Terug in Puno check ik weer in bij Inka's Rest en inmiddels zijn er ook wat andere backpackers in het hostel.
De volgende dag slaap ik uit, check mijn e-mail en ga lunchen met een Duits meisje uit mijn kamer. Ook boek ik een busticket naar Cusco voor de volgende dag.
Op vrijdag 12 maart neem ik 's ochtends de bus naar Cusco. Eenmaal aangekomen neem ik een taxi naar het hostel dat ik het uitgekozen. Het hostel is in San Blas, dat een stuk hoger ligt dan het centrum. De taxi kan niet bij het hostel komen en het laatste stuk moet ik omhoog lopen met mijn rugzak. Hijgend en puffend kom ik aan bij Hospedaje Inka, maar ik krijg een warm welkom en er is nog genoeg plek. Het hostel is niet de meest schone of moderne die ik heb gezien, maar het is goedkoop, het uitzicht is fantastisch, er is een keuken en alles gaat er erg gemoedelijk aan toe.
Na aan douche ga ik op zoek naar de San Blas Language School. Ik ben van plan om de komende week Spaanse les te nemen en heb ze al een mail gestuurd. De eigenaar van de school blijkt zowaar een Nederlander te zijn. Ik schrijf me in, betaal en maandagochtend om 8:30 wordt ik verwacht voor mijn 1e les. Ik loop naar het Plaza de Armas en ga op zoek naar een markt of supermarkt om boodschappen te doen. Ik kom terecht op de San Pedro markt en koop kaas, tomaten, rode uien, knoflook, pasta, blikje tonijn, aardappelen en wat fruit. Klinkt simpel, maar voor elk product moet je onderhandelen met een ander vrouwtje en tegen de tijd dat ik alles heb wat ik wil is het al bijna donker. Ik ga terug naar het hostel (wat elke keer weer een uitputtingsslag is) en maak pasta met tonijn. Het is een druk gebeuren in de keuken waar iedereen zit, leest, computert of kookt.
Op zaterdag en zondag verken ik de stad te voet en doe het rustig aan. Ik koop een schrift voor mijn Spaanse lessen en ga zondag op tijd naar bed.

Maandag om 8:30 begint mijn eerste les. Samen met Rhiannon, een Australisch meisje, heb ik les van Ernesto. Ernesto is 28 jaar en is naast Spaans docent ook tour operator en Salsa docent. We hebben les van 8:30 tot 10:30, dan 20 minuten pauze en les tot 12:30. In de pauze kom ik erachter dat er talloze Nederlandse meiden les hebben op deze school. Een aantal van hen gaan in Cusco stage lopen en doen eerst een maand Spaanse les en een aantal anderen willen vrijwilligerswerk gaan doen. Je begrijpt wat een gekwebbel dat oplevert, zoveel Nederlandse meiden binnen 1 school. Ik moet er weer even aan wennen! De eerste les was super, we hebben al veel geleerd en krijgen ook huiswerk mee. Dinsdag komt er nog een Nederlands meisje bij in onze les, Veronique. Ze is net aangekomen vanuit Nederland.
De rest van de week verloopt met een vast ritme. Vroeg opstaan, Spaanse les van 8:30 tot 12:30. Een baguette halen bij de lokale bakker en opeten in het hostel. 's Middags boodschappen doen of een drankje doen met de meiden uit de les. 's Avonds koken en op tijd naar bed. Ook ga ik nog een avond met Pilar op stap, want die is inmiddels ook aangekomen in Cusco. In het hostel ben ik inmiddels opgenomen in de familie. Ik ben de enige die hier voor langere tijd blijft, de andere gasten komen en gaan. Elke keer als er mensen vertrekken geven ze het eten dat ze nog hebben aan mij en zo leef ik dus behoorlijk zuinig hier in Cusco.
Op vrijdag is het alweer de laatste les voor mij. Ik vind het jammer, want ik geniet ervan de taal te leren maar helaas heb ik niet meer tijd. Ik vlieg woensdagochtend naar Lima en wil graag nog wat toeristische dingen doen in de omgeving. We krijgen 's ochtends een test en gaan daarna met de leraar naar een grote markt in Cusco om ons Spaans te oefenen. Ik koop er een stapel dvd's voor praktisch niks. 's Avonds ga ik met Veronique en Rhiannon naar Mythology, een discotheek vlakbij Plaza de Armas. Van 21:00 tot 23:00 is er gratis salsa les. Het is super om te zien hoe de locals kunnen dansen. Wat een verschil met de jongens in Nederlands die meestal aan de bar staan met een drankje. We doen zelf ook een poging, maar de gewone muziek na 23:00 gaat ons toch beter af!

Zaterdag hebben we met z'n drieën afgesproken om te gaan paardrijden. We nemen een taxi naar Sacchuwuman, vindplaats van een aantal Incaruïnes vlakbij Cusco. We onderhandelen stevig over de prijs en gaan uiteindelijk op weg.

Ik voel me een stuk onzekerder dan in Mongolië, want we gaan stijl omhoog en het paard glijdt soms bijna uit op glibberige stenen. Maar we komen heelhuids boven en hebben een prachtig uitzicht. Na een korte pauze gaan we weer over hetzelfde pad naar beneden. Als we bijna beneden zijn komen er wat tegenliggers aan en dat vindt mijn paard nogal eng en hij stapt opzij richting een stuk prikkeldraad. En jawel...mijn broek aan flarden! Een broek was al gescheurd in de Himalaya en dus had ik alleen nog mijn spijkerbroek en deze broek. Maar ja, shit happens!
We lopen naar de White Christ die we in de verte kunnen zien en hebben vanaf hier een schitterend uitzicht over Cusco.

We besluiten om terug te gaan lopen en een uur later zijn we met wat bibberende beentjes van het afdalen terug in San Blas. We lunchen en genieten van de zon tot hij onder gaat.
Zondag hebben we met een grote groep van de school afgesproken om naar een voetbalwedstrijd te gaan. We verzamelen om 12:30 en nemen een taxi naar het stadion. Het is er een drukte van jewelste en iedereen loopt in rode voetbalshirts van Cusco. Kaartjes kopen we ter plekke door een heel klein gaatje in de muur.

Er lopen ook allerlei mensen rond die kaartjes verkopen, maar dat doen we maar niet. Er zijn geen stoelen in het stadion, alleen betonnen bankjes. Misschien ook een ideetje voor in Nederland? Scheelt een hoop vandalisme. Het niveau van de wedstrijd is vergelijkbaar met de 1e klasse in Nederland. Denk dat het eerste van Heerjansdam zeker een kans zou maken! De supporters nemen het allemaal erg serieus. Ze springen op en neer van begin tot eind. Het eindigt uiteindelijk in 1-1 en een minuut voor het einde begint het keihard te regenen en onweren. We moeten het stadion verlaten en rennen door de regen op zoek naar een taxi. Die vinden we pas na 10 minuten dus drijfnat komen we aan in San Blas. We doen nog een drankje en dan gaat iedereen richting zijn hostel/gastgezin.
Maandag regel ik van alles en nog wat. Ik boek een hostel in Lima, een hostel in San Jose, een hostel in Vancouver, een bus van Vancouver naar Whistler etc. Dan ga ik naar het kantoor van StarPeru om een ticket van Cusco naar Lima te boeken. Ik word snel geholpen en zie ineens dat naast mij een koppel zit waarmee ik op de boot van Vietnam naar Cambodja heb gezeten. Wat een toeval! We doen een drankje en kletsen bij over alle reiservaringen. Dan breng ik mijn broek naar een naaister op de markt en die weet hem zowaar best aardig te repareren voor een Euro.
Dinsdag neem ik 's ochtends vroeg de bus naar Pisac. Pisac heeft na de Machu Picchu de best bewaarde Incaruïnes in Peru. Ik ga eerst naar de markt en koop allerlei mooie dingen.

De spullen zijn hier een stuk mooier en goedkoper dan in Cusco. Oei en m'n tas was al zo zwaar! Gelukkig kan in binnenkort een hoop spullen aan mijn vader mee teruggeven.
Dan regel ik samen met een andere backpacker een taxi naar de ruïnes die een paar kilometer bergopwaarts zijn. We worden afgezet op de berg en kopen een kaartje. We besluiten om de terugweg te voet te doen. Het is ontzettend mooi, maar ik moet voornamelijk lachen om de jongen uit mijn taxi. Hij blijft maar zeggen hoe vredig hij zich voelt in deze omgeving en staat stil bij elke mier of vlinder die hij ziet. Hij komt uit Lima, maar is nog nooit in andere delen van Peru geweest en zegt zeker te weten dat hij zijn voorvaderen kan horen. Hij kan ook voelen dat ik vrede heb gevonden tijdens mijn reis en dat ik erg gelukkig ga worden in de toekomst. Joepie, heb ik even geluk!

Na een middag te hebben geluisterd naar al zijn spirituele verhalen ben ik behoorlijk moe en we nemen de bus terug naar Cusco. Daar maak ik voor de laatste keer avondeten klaar en pak ik mijn tas in voor de volgende dag. Na bijna 2 weken in Cusco ga ik weer verder!
Woensdagochtend betaal ik het hostel, zeg gedag en neem een taxi naar het vliegveld. De vlucht vertrekt op tijd en binnen no-time ben ik in Lima. Wow, wat een temperatuurverschil. Het is hier behoorlijk warm. Ik neem een taxi naar het hostel in Miraflores en check-in. Ik neem een douche en loop richting de winkels. Ik ben onder de indruk van alle winkels in de stad, het is een tijd geleden dat ik zoveel moderne spullen heb gezien. Ik eet 's avonds bij de Pizza Hut en kijk een film in het hostel.
Woensdag heb ik nog de hele dag in Lima, want ik vlieg 's avonds pas naar Costa Rica. Ik slaap uit, check mijn e-mail, loop door het centrum en kijk ‘the Blind Side' met Sandra Bullock in de bioscoop. Supergoede film! Dan besluit ik nog maar wat uurtjes op bed uit te rusten, want ik moet de hele nacht reizen. Het is zo benauwd dat ik inmiddels hoofdpijn heb gekregen en heb erg weinig zin om de hele nacht te reizen, maar heb uiteraard geen keuze. Om 22:00 uur neem ik een taxi naar het vliegveld en check in voor mijn 2 vluchten. Ik vlieg eerst naar Miami om vervolgens over te stappen naar San Jose (Costa Rica). Het is een flinke omweg, maar kon helaas dit keer niet anders met mijn Round the World ticket. Ik koop een fles water en lees mijn boek bij de gate tot het tijd is om te boarden. Bye bye Peru, it was a pleasure! I'll be back to visit the Machu Picchu some day! (De Machu Picchu is overigens open gegaan op 29 maart, vlak na mijn vertrek...)

Overstroomde zoutvlaktes, mijnen en Hollandse kroketten in Bolivia

Donderdagochtend 25 februari vertrek ik in ee minibus naar de Boliviaanse grens.

We zijn met 18 backpackers en bij de grens verdelen we ons in 3 jeeps. Alle 6 backpackers uit mijn jeep reizen alleen: een Oostenrijkse jongen, Frans meisje, Franse jongen, Amerika ans meisje, Nederlandse jongen en ik. Iedereen is eind 20, begin 30 en ik ben je jongste van het stel. We hebben het ook getroffen met Felix, onze chauffeur, die de leider van de 3 jeeps lijkt te zijn. Het weer is vandaag niet zo best en we halen snel onze jassen en lange broeken uit onze tassen voordat ze bovenop de jeep gaan. Na een stempel in ons paspoort beginnen we aan onze trip. Het landschap is prachtig en we kijken onze ogen uit. Felix geeft veel uitleg over alle bergen, dieren en andere dingen die we onderweg zien. Hij spreekt alleen Spaans dus ik probeer het zo goed mogelijk te volgen en vraag het anders aan de Oostenrijker die vloeiend Spaans spreekt. Rond 14:00 komen we aan bij een paar huizen in the middle of nowwhere en het blijkt dat we hier vanavond slapen. We krijgen een kamer met z'n zessen en het is net of we op schoolkamp zijn. Na de lunch ploft iedereen op zijn bed, want we zijn in een paar uur tijd gigantisch gestegen in hoogte. We bevinden ons nu op 4800 meter en ik heb behoorlijke hoofdpijn gekregen. Gelukkig ken ik het gevoel nog van Tibet en weet ik dat het ook wel weer weggaat naarmate de tijd vordert. Ik drink zoveel mogelijk water en neem 2 aspirientjes. Aan het einde van de middag gaan we naar een meer in de buurt waar we lama's en flamingo's zien, prachtig!

Het begint helaas weer te regenen en we gaan terug voor het avondeten. Het eten overtreft mijn verwachtingen: het is simpel, maar prima te doen. Ik denk wel dat ik net als in Tibet voornamelijk vegetarisch ga eten hier in Bolivia want het vlees dat je krijgt is voornamelijk lama en dat is erg zwaar en stug. 's Avonds ligt iedereen vroeg in bed want de hoogte speelt ons parten.
Vrijdagochtend vroeg op voor het ontbijt, tassen op het dak van de jeep en rijden maar.

Iedereen heeft zich vandaag goed voorbereid, lange broek en jas, maar het is prachtig weer. De zon schijnt en daardoor is het uitzicht nog veel beter dan gisteren. We krijgen van Felix te horen dat vanwege de hevige regenval in diverse delen van Bolivia het niet mogelijk is om ons oorspronkelijk geplande route over de zoutvlaktes te doen. De zoutvlaktes staan onder water en diverse jeeps zijn de weg kwijt geraakt vanwege het slechte weer. Een aantal mensen mopperen, omdat we vanavond in een zouthotel zouden overnachten in het midden van de zoutvlaktes en dat kan nu niet doorgaan. Het lijkt wel of ik door het reizen veel gemakkelijker ben geworden, want ik denk tegenwoordig: ach het is niet anders. We gaan richting een klein dorpje waar we vanavond overnachten. Ook hier staat alles vol met water en net nadat we gearriveerd zijn komt er een gigantische hagelbui over het dorp. Het eten is weer prima en het is gezellig met de grote groep in dit kleine onderkomen. Ik slaap met Andrea, het Amerikaanse meisje, op de kamer en we kletsen nog lang na voordat we in slaap vallen.
De volgende ochtend tijdens het ontbijt horen we dat er een aardbeving is geweest in Chili, ten zuiden van Santiago. Een van de weinige mensen die hier bereik hebben heeft een smsje gehad van haar moeder of alles in orde is. Ik heb zoals de meeste mensen geen bereik (er zijn wel 2 beschikbare netwerken, maar die kan ik niet gebruiken) en kan helaas niet laten weten dat alles oké is. We gaan op weg naar Uyuni, waarvandaan we gaan proberen toch een bezoek te brengen aan de zoutvlaktes. In Uyuni hebben we een half uur voordat we verder gaan dus duik ik met een paar anderen snel een internetcafé in om nieuws te zoeken over de aardbeving en om te laten weten dat alles ok is. Ik lees dat er al veel doden zijn en dat er inmiddels ook een kleine tsunami heeft plaatsgevonden. Ook het vliegveld van Santiago is getroffen en veel van mijn medereizigers zouden morgen terugvliegen naar Santiago. Maar voordat zij de benodigde telefoontjes kunnen plegen gaan we eerst met de jeep naar de zoutvlaktes. Eenmaal daar aangekomen zien we dat alles onder water staat. Felix zegt dat het geen probleem is voor de jeep en we mogen op het dak zitten om alles zo goed mogelijk te bekijken en foto's te maken. We rijden ongeveer 15 minuten over de zoutvlaktes als we aankomen bij een zouthotel, waar we gaan lunchen. Iedereen trekt zijn schoenen uit en op onze blote voeten lopen we door het water. We zijn zwaar onder de indruk van dit natuurverschijnsel en we maken tientallen foto's. Iedereen maakt hier jump foto's en ik kan natuurlijk niet achterblijven....

De zon is hier onwaarschijnlijk sterk, waarschijnlijk ook door de weerkaatsing van de zoutvlaktes. Je kunt hier dan ook niet zonder zonnebril rondlopen. Op de weg terug weer bovenop de jeep en ik ben ontzettend blij dat we de zoutvlaktes toch hebben kunnen bezoeken.

Als we terug zijn in Uyuni ga ik met 2 Spaanse meiden en een Franse jongen en meisje op zoek naar bustickets naar Potosi. Hier in Uyuni is al 3 dagen geen stromend water door de hevige regenval en storm en we willen zo snel mogelijk verder reizen. We vinden bustickets voor morgenochtend voor €3,- (alles is hier spotgoedkoop) en we gaan op zoek naar een hostel voor vanavond. Alle hostels stromen vol, want alle nachtbussen naar La Paz zijn geannuleerd. Er zijn vandaag diverse bussen vast komen te zitten in de modder en toeristen hebben met hun spullen door de overstroomde rivieren moeten lopen. De politie heeft besloten geen bussen meer toe te laten op de weg naar La Paz. All backpackers die dus dachten te vertrekken moeten nu in Uyuni blijven en een hostel boeken totdat de wegen weer begaanbaar zijn. We vinden gelukkig genoeg bedden in Hostel Cactus. Het ziet er niet best uit, maar behalve een bed hebben we niets nodig voor vanavond. We ploffen neer op het plein voor een welverdiend drankje en gaan daarna maar weer het internet op voor het laatste nieuws. Slecht nieuws: het dodenaantal is flink opgelopen en inmiddels raast de tsunami ook richting andere gebieden. Gelukkig is er wel goed nieuws vanuit Nederland, een gouden plak voor Nicolien Sauerbrei! Na een pizza duiken we (helaas zonder douche) ons bed in.
Na een diepe slaap word ik zondag uitgerust wakker. We pakken onze tassen in en na een karig ontbijt gaan we richting de bus. Er zitten voornamelijk locals in, maar de bus ziet er niet al te slecht uit. Normaal gesproken duurt de busrit naar Potosi 6 uur, maar vandaag kunnen ze niets garanderen. De gehele weg is onverhard en we komen al snel bij de eerste modderige wegen. Het is elke keer weer hopen dat we niet vast komen te zitten. Gelukkig gaat alles goed en komen we na een uur of 7 in Potosi aan. Precies als we uitstappen begint het te regenen en we nemen snel een taxi naar een hostel. Ik deel een kamer met Pilar en Ruth, 2 Spaanse meiden. We besluiten die avond met z'n allen pizza's te laten bezorgen in het hostel, want iedereen is moe en het wil maar niet ophouden met regenen.
De volgende ochtend zijn we al vroeg wakker. We boeken een excursie naar de mijnen bij het hostel voor 's middags en lopen met z'n drieën naar het centrum. Na een lekker ontbijt lopen we over het centrale plein en gaan op zoek naar een busticket naar Sucre. We raken aan de praat met de eigenaar van een reisbureau en hij vertelt ons over de komende verkiezingen in Bolivia. Hij maakt zich zorgen dat dit wederom geen verandering zal brengen omdat mensen door het lage opleidingsniveau geen objectieve keuze kunnen maken. Na een uur verlaten we het kantoor zonder bustickets (de taxi is een betere optie volgens hem) maar met een berg informatie over de politiek in Bolivia.

Na de lunch maken we kennis met Antonio, onze gids voor de excursie in de mijn. Antonio heeft vanaf zijn 14e tot zijn 26e in de mijn gewerkt en is nu gids geworden. We krijgen een geschikte outfit aan voor het bezoek aan de mijn: jas, broek, helm, kaplaarzen en lamp. We nemen de lokale bus naar de markt waar alle mijnwerkers hun inkopen doen. Cocabladeren, sigaretten, alcohol en dynamiet. Antonio leert ons te kauwen op de cocabladeren (bah) en nemen wat mee voor de mijnwerkers. Ooit was Potosi een van de rijkste steden in de wereld, vanwege de (zilver)mijnen. Op dit moment zijn de mijnen allang niet meer wat ze geweest zijn en toch wordt er nog altijd in gewerkt. We dalen af in de mijn en het is zeker geen pretje om in dit donkere, stoffige hol te klauteren. De mijn is 14 verdiepingen diep en wij dalen af naar de 3e verdieping. Antonio geeft ons ontzettend veel informatie en beantwoordt al onze vragen. Het is ongelooflijk om te zien onder welke omstandigheden hier gewerkt wordt. Het is niet te geloven dat zoiets nog mogelijk is in het jaar 2010. De levensverwachting van de mijnwerkers is 45 jaar en bijna iedereen sterft ten gevolge van stoflong of explosies.

Drie uur, enorm veel geklauter, een hoop informatie en mijn longen vol stof komen we eindelijk weer boven. Ik snak naar frisse lucht en ben opgelucht om weer boven te zijn. We zijn alle drie erg onder de indruk van deze ervaring en stilletjes nemen de bus terug naar het hostel. 's Avonds tijdens het eten praten we na over deze onvergetelijke ervaring.
Dinsdag 2 maart vragen we na het ontbijt aan het hostel om een taxi te bellen. Omdat we met z'n drieën zijn wil de chauffeur niet vertrekken naar Sucre voordat we nog iemand oppikken. We gaan naar het busstation waar allerlei chauffeurs en hun hulpjes mensen werkelijk bespringen om hen in de taxi te krijgen. We zien al snel dat dit geen enkele zin heeft, want alle mensen schrikken hier alleen maar van. Ik probeer me ertussen te mengen en leg aan een reiziger in mijn beste Spaans uit dat we al 3 mensen hebben en nog eentje zoeken om naar Sucre te gaan en al snel zijn we op weg!

De chauffeur rijdt als een gek, maar hij kent de weg op zijn duimpje en binnen 2,5 uur zijn we in Sucre. Het is hier een heel stuk lager en daardoor is het klimaat een stuk aangenamer. Het hostel dat we hadden uitgezocht zit vol, dus checken we in bij een ander hostel in dezelfde straat. We droppen onze tassen en lopen naar het centrum om te gaan lunchen. We verkennen het centrum en lopen 's middags naar de ‘mirador', het uitkijkpunt van de stad. Ik boek een vliegticket naar La Paz bij Aerosul omdat er alleen een nachtbus gaat en al diverse meiden zijn lastig gevallen in deze nachtbus. Tevens is er vanaf morgen een staking van 48 uur van alle bussen en treinen. De regering heeft besloten dat de chauffeurs geen alcohol meer mogen drinken of cocaïne mogen gebruiken tijdens het rijden en daar zijn ze het niet mee eens. Logisch toch!
Woensdagochtend maak ik gebruik van de gratis wifi om een aantal mails te versturen en te skypen met het thuisfront. Pilar en ik nemen afscheid van Ruth die vandaag naar Brazilië vliegt. Daarna gaan we naar Joy Ride, een café met een Nederlandse eigenaar waar ik kroketten op brood bestel en appeltaart met ijs toe neem. Ongelooflijk dat ik hier middenin Bolivia ineens aan de kroketten zit. Ik moet toegeven, ze zijn niet zoals thuis, maar het kan ermee door! 's Middags wat inkopen doen in het centrum zoals nieuwe pillen voor hoogteziekte en cocasnoepjes. 's Avonds ga ik met Pilar naar de ‘bioscoop' om een Mexicaanse film te kijken. Daarna eten we met een stel Australiërs uit het hostel en doen nog een drankje in een van de vele bars.
Donderdagochtend pak ik mijn tas in en neem een taxi naar het vliegveld. De taxichauffeur komt me lopend ophalen omdat de buschauffeurs nu ook een aantal wegen blokkeren. Zijn auto staat 3 straten verderop en als we vervolgens op weg zijn moeten we allerlei omwegen nemen om op tijd op het vliegveld te belanden. Ik neem snel wat Diamox in en kauw op wat cocasnoepjes. De vlucht gaat prima en binnen no time ben ik in La Paz. Daar neem ik een taxi met een aantal andere backpackers en check in bij een van de hostels in het toeristische centrum. De kamer heeft geen ramen en ik neem we voor vanmiddag op zoek te gaan naar een ander hostel. Ik loop een straat met souvenirwinkels in en stuit daar meteen op Andrea, mijn Amerikaanse kamergenoot tijdens de jeeptrip. We gaan lunchen om bij te kletsen en gaan daarna op souvenirjacht. La Paz is werkelijk DE stad om souvenirs te kopen. De kwaliteit is super en de prijzen laag. Tevens boek ik een mountainbike tour over de ‘most dangerous road in the world'. Jaarlijks komen er 200 tot 300 weggebruikers om op deze steile, 3 meter brede weg zonder vangrails. De mountainbike tour schijnt spectaculair en veilig te zijn dus ik waag het er maar op!
‘s Avonds doen we een drankje bij een van de hoogste hotels in La Paz zodat we een prachtig uitzicht hebben over de stad en daarna eten we bij een schattig klein restaurantje.
Vrijdagochtend word ik wakker met tintelende handen en enorme hoofdpijn. De hoogte heeft dus alsnog toegeslagen. Ik besluit te verkassen naar het hostel van Andrea. Het is maar 200 meter lopen, maar is het een complete uitputtingsslag. Eenmaal ingecheckt plof ik neer op het bed om de komende 2 uur uit te puffen. Ik neem een douche en ga de straat op om te ontbijten. Elke 100 meter moet ik gaan zitten om bij te komen dus na het ontbijt ga ik maar weer terug naar mijn hostel. 's Middags probeer ik het opnieuw en koop een aantal leuke souvenirs waaronder een alpacatrui voor mezelf die ik meteen aantrek. Maar al snel voel ik me weer zo beroerd dat ik terug ga naar mijn kamer. 's Avonds voel ik me nog slechter en besluit het avondeten maar over te slaan en vroeg te gaan slapen.
Zaterdagochtend neem ik afscheid van Andrea die vandaag naar Miami vliegt. Mijn handen slapen nog steeds en de hoofdpijn wil ook niet weggaan dus ik besluit de mountainbike trip voor morgen te annuleren. In plaats daarvan koop ik een busticket om morgen naar Puno te gaan. De rest van de dag gebruik om op mijn gemak voor souvenirs te shoppen en stuur alles in een pakketje naar huis op het postkantoor.

Als ik terug kom bij het hostel staat Pilar daar net een briefje onder mijn deur door te schuiven. Ze is vanmorgen in La Paz aangekomen. Samen bezoeken we einde van de middag het cocamuseum. We leren er o.a. hoe cocaïne gemaakt wordt van cocabladeren en een heleboel chemicaliën en komen te weten dat de cocabladeren gebruikt worden voor de productie van Coca Cola. 's Avonds gaan we eten bij een Cubaans restaurant met een Spaans koppel dat we al eerder hebben ontmoet. Mijn maag wil echter de laatste dagen niet echt meewerken en ik neem een simpele sandwich.
Zondagochtend vroeg opstaan om de bus naar Puno (in Peru) te nemen. Ik ben blij als ik in de bus zit en weet dat ik de komende uren geen fysieke inspanning hoef te leveren. De bus is wederom prima en we krijgen zelfs te eten! Na een uur of 3 komen we aan bij de grens. Ik krijg een stempel voor het verlaten van Bolivia en loop 200 meter om vervolgens Peru binnen te gaan. Een groot bord heet ons welkom. Hopelijk heeft Peru net zoveel moois te bieden als Bolivia! To be continued.....

Mijn eerste kennismaking met Zuid-Amerika: Chili

De vlucht van bijna 12 uur van Auckland naar Santiago de Chili duurt lang. Vooral omdat ik op een of andere manier niet in slaap kan vallen. Op het vliegtuig is niets aan te merken. Entertainment system met o.a. 40 films waar ik er 4 van kijk, het eten is prima en genoeg beenruimte. Ik ben blij als we na het ontbijt beginnen met de afdaling. In het vliegtuig lijkt het wel of ik al met één been in Zuid-Amerika ben. De meeste passagiers zijn Zuid-Amerikaans en de meeste stewardessen praten ook alleen Spaans. Aangekomen op het vliegveld van Santiago moet ik de gate zoeken voor mijn volgende vlucht naar Iquique in Noord-Chili. Ik heb mijn boarding pas namelijk al en de steward in Auckland had me verzekerd dat mijn bagage automatisch door gaat naar Iquique. Na een poosje rondgelopen te hebben en op alle borden te hebben gekeken ga ik naar de informatiebalie, want mijn vlucht staat nergens vermeld. Er wordt iemand bijgeroepen die Engels spreekt en dan blijkt dat ik toch moet uitchecken en inchecken. Ik moet gewoon naar de bagageband (waar mijn tas dus al een poosje op de band ligt), door de douane heen met al mijn spullen en vervolgens naar de departures hal die op de 3e verdieping is. De lift om hier te komen is buiten (?), dus lekker de bloedhitte in, met de lift naar boven en aansluiten in de rij om in te checken. Daarna weer de douane door en na een (welverdiende) thee en muffin van Starbucks plof ik neer bij de gate. Ik ben inmiddels behoorlijk moe en ik val bijna in slaap op het bankje bij de gate. Dan is het eindelijk tijd om te boarden en tijdens de 2-uur durende vlucht naar Iquique slaap ik als een blok. Ik ben dolblij als we landen in Iquique. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nul komma nul research heb gedaan over Iquique. Ik ben naar Iquique gekomen, omdat ik vanaf hier makkelijk Bolivia in kan reizen. Wel heb ik 2 dagen geleden een reservering gemaakt voor een hostel. Ik ben dan ook redelijk verrast als ik tijdens de landing zie dat Iquique aan het strand ligt en het veel kleiner is dan ik in gedachten had. Het vliegveld is mini en de bagageband is zowat naast de gate. Er is een pinautomaat op het vliegveld, maar deze werkt helaas niet met mijn pas. Nog geen peso's voor mij dus. Maar om in het centrum te komen moet een shuttlebus nemen en die kun je alleen contant betalen. Aangezien niemand Engels spreekt en mijn Spaans (nog!?) erg beperkt is komt er veel lichaamstaal aan te pas. Uiteindelijk tover ik wat Dollars tevoorschijn en klaar is kees. Alhoewel ze tegenwoordig niet zoveel meer waard zijn doen Amerikaanse Dollars altijd wonderen. Ik merk ook dat de Chilenen absoluut niet verlegen zijn want iedereen vraagt wat er gebeurd is met mijn oog. Ik heb het tennisverhaal inmiddels maar ingekort tot ‘accident in Australia'.
Ik kijk mijn ogen uit vanuit het busje. Het landschap is zo anders hier! Ik voel me eindelijk weer echt een toerist die zich verwonderd over een nieuwe omgeving. We rijden langs de (rotsige) kust en aan de andere kant van de weg zijn gigantische bergen. Alles is erg droog en er is geen vegetatie. Er staan oude auto's langs de weg en op het strand zijn af en toe groepjes tenten waar mensen in wonen die op de zoutvlaktes werken. De chauffeur haalt Aziatische praktijken uit en dus ben ik binnen een mum van tijd bij het hostel. Er staat een groot hek omheen (om elk huis staat hier een hek) en ik moet op de bel drukken om binnen gelaten te worden. Het hostel ziet er gezellig uit en ik word vriendelijk ontvangen. Ik check in en schrijf me in voor een barbecue die vanavond georganiseerd wordt. Ik slaap op een kamer met 5 andere meisjes en ze zijn verrukt als ik vertel als het mijn eerste dag in Zuid-Amerika is. Ik word meteen overladen met goede tips. Ik neem een douche, relax wat op bed, check mijn e-mail (eindelijk weer gratis wifi, joehoe!) en sluit om 21:30 aan bij de barbecue. Het avondeten is hier heel wat later dan thuis! De barbecue is gezellig en ik leer meteen een heleboel andere backpackers kennen. Er zijn een paar stelletjes, maar de meeste mensen reizen alleen. En een groot aantal doet ongeveer dezelfde route als ik. Aan reisgezelschap dus waarschijnlijk geen gebrek in Bolivia en Peru. Ik voel me inmiddels niet zo moe meer en dat terwijl ik toch al meer dan 24 uur wakker ben. Het grappige aan de reis van Nieuw-Zeeland naar Zuid-Amerika is dat je terugvliegt in de tijd. Ik ben op dezelfde dag en bijna hetzelfde tijdstip aangekomen als ik vertrokken ben. Ik besluit maar op tijd naar bed te gaan om zo snel mogelijk in het juiste ritme te komen, maar het duurt lang voordat ik in slaap val.
De volgende morgen mis ik het gratis ontbijt en wordt om 12:30 wakker. En oei wat voel ik me beroerd. Ik sleep mezelf het bed uit om naar de supermarkt (was verrast dat er hier gewone supermarkten zijn) te lopen voor wat boodschappen. De zon brandt en ik heb geen zonnebril meer want die is kapot gegaan in Australië. De supermarkt ziet er erg netjes uit en nadat ik mijn eerste peso's heb gepind gooi ik snel wat spullen in mijn karretje. Brood, salami, kaas, perziksap, water, koekjes en wat fruit. Buiten drink ik meteen de halve fles sap leeg want ik stik van de dorst. Terug in het hostel verleng ik mijn reservering van 2 nachten met nog 2 nachten zodat ik tijd heb om een beetje bij te komen en een reisplan te maken voor de komende weken. De rest van de dag doe ik helemaal niks. Ik voel me niet in staat om op te staan dus hang op de bank en kijk wat films met andere backpackers. De films zijn Engels gesproken met Spaanse ondertiteling en ik probeer de ondertiteling mee te lezen om mijn Spaans een beetje op te krikken. Ik heb op mijn 19e een jaar lang Spaans gehad en ga hard mijn best doen om het weer een beetje op te halen. In mijn pakketje dat in mijn Sydney ontvangen heb zat een beginnersboek Spaans en een klein woordenboek. Handig!
De volgende dag heb ik mijn wekker gezet om 9:30 zodat ik op tijd ben voor het ontbijt. Je krijgt een dienblad met een broodje, boter, een soort caramelachtige gel, jus d'orange en thee. Helemaal prima voor mij. Daarna skype ik sinds lange tijd weer met het thuisfront en het is fijn om lekker even bij te kletsen. Ik ga douchen en ben van plan naar het centrum te gaan om een buskaartje naar San Pedro de Atacama te kopen. Een Chileense jongen uit het hostel moet ook een buskaartje kopen en hij vraagt of ik de taxi wil delen. No problemo! Hij spreekt perfect Engels, want heeft in Amerika gestudeerd en ik krijg meteen van alles over de geschiedenis van de stad te horen. We rijden naar een busterminal waar wel 15 verschillende loketten en busmaatschappijen zitten. Ben ik even blij dat ik mijn persoonlijke gids bij me heb. Ik koop een kaartje voor maandagochtend en mag zelfs een stoel uitkiezen, wat chique! Volgens de Chileen moet ik vooral aan de rechterkant gaan zitten want daar heb je het beste uitzicht en zit je niet in de zon. Nou, dat dan maar! In plaats van de taxi terug te nemen lopen we terug naar het hostel. We lopen door een mooie wijk met allerlei gekleurde huisjes.

De levensstandaard is hier in Chili behoorlijk hoog. Dit schijnt in Bolivia wel anders te zijn aangezien dit het armste land van Zuid-Amerika is. Iedereen waarschuwt me om niet te snel te wennen aan de luxe van Chili. Ik geniet er gewoon nog maar even van en haal lekkere boodschappen voor vanavond. 's Avonds is Ajax-Juventus op tv en het ziet er ijskoud uit in de Arena brrr. De Nederlandse namen klinken zoveel mooier als de Spaanse commentator ze uitspreekt en als er gescoord wordt zegt hij 2 minuten lang goooooaaaaaaaaaaaaaaaaaaaal!
Zondag is alweer mijn laatste dag in Iquique en ik ben nog steeds niet op het strand (op 100 meter afstand) geweest. Dus dat is het plan van vandaag. Maar eerst even op zoek naar een nieuwe zonnebril, want mijn ogen doen pijn van de zon en bovendien zou het wel fijn zijn mijn hechtingen te verbergen. In Paris, een warenhuis, zie ik een mooie bril en hij past nog ook. Hij kost €30,- maar ik zie op een poster dat als je een klantenpas hebt je er 2 voor €12,- krijgt. Dat kan ik als echte backpacker natuurlijk niet over mijn kant laten gaan en ik vraag in mijn beste mengelmoes van Spaans/Engels/gebarentaal of ik een klantenpas kan aanvragen. Niet mogelijk volgens de kassamedewerker. Er staat een groepje mannen in de buurt en eentje zegt tegen mij dat hij wel een klantenpas heeft. Dus ik stel hem voor dat hij gratis de 2e zonnebril uitzoekt en we dan zijn klantenpas gebruiken. Nou dat wil hij natuurlijk wel en ik krijg zelfs een kus op mijn wang (de mensen zijn hier een stuk uitbundiger). Nu kan ik eindelijk naar het strand en begin aan mijn Spaanse beginnersboek. De zee is hier vrij ruig en er zijn veel surfers. Het water komt uit de Atlantische Oceaan en is veel kouder dan ik gedacht had. Na een paar uurtjes hou ik het voor gezien en wil net terug gaan naar het hostel als ik allerlei muziek hoor. In de verte komt er een soort parade aan à la zomercarnaval in Rotterdam. Er zijn diverse brassbands en dansgroepen. Ik blijf staan kijken tot de laatste groep voorbij is. Super!

's Avonds maak ik biefstuk met frietjes (tja nu kan het nog) en heb de keuken voor me alleen rond 20:00 uur want iedereen eet pas rond 22:00 uur. Ik kijk nog een film met een paar anderen en ga mijn tas inpakken.
Maandagochtend sta ik om 07:30 op, smeer snel wat broodjes en neem een taxi naar het busstation. De bus komt net aanrijden en wow, wat een luxe! Aan mijn tas die onderin de bus gaat wordt een label vastgemaakt waar ik de andere helft van krijg zodat alleen ik hem op kan halen. Ik heb nog nooit zoveel beenruimte gehad in een bus en de leuning kan zo ver naar achteren dat het bijna een bed is. En zodra we vertrekken krijgen we ook nog een kussen en dekentje. Er worden films gedraaid en voorin de bus hangt een elektronisch bord waarop je kunt zien hoe ver het nog is en hoeveel kilometer per uur we rijden. We rijden nog een uur of 2 langs de kust waarna we het binnenland in gaan. Op uitzondering van een paar dorpjes na rijden we voornamelijk door de woestijn. Om 15:00 uur komen we aan in Calama waar ik moet overstappen op een andere bus naar San Pedro om 16:50. Ik zie echter dat er een bus klaar staat om te vertrekken naar San Pedro en vraag bij de kassa of ik mijn ticket kan omwisselen voor deze bus. Ze begrijpen me niet, maar een Duits meisje met een Chileense moeder schiet me te hulp en zo ben ik binnen een paar minuten op weg naar San Pedro. Aangekomen in San Pedro loop ik door het dorp naar het hostel wat ik online geboekt heb. Het dorp lig middenin de woestijn en is daardoor erg zanderig, maar alles ziet er authentiek uit. Er zijn diverse restaurantjes, souvenirwinkels en travel agencies.

Campo Base, het hostel waar ik verblijf, is makkelijk te vinden en de eigenaar laat me op mijn gemak een bed uitzoeken. Nadat ik me geïnstalleerd heb in een van de kamers vraag ik hem om advies over diverse excursies die ik wil gaan doen. Tevens vraag ik hem waar de medical clinic is en hij zegt dat hij morgen wel even met me mee gaat om de hechtingen te laten verwijderen. Super! Ik ga op pad en boek 2 excursies en een 3-daagse jeeptrip naar Bolivia. Ik kom een stel uit Noorwegen tegen uit de bus en we besluiten te gaan eten bij een van de restaurants. Het koelt 's avonds snel af, maar de meeste restaurants hebben vuurkorven waardoor het prima vertoeven is.
Dinsdagochtend lekker uitslapen en daarna met de eigenaar van het hostel naar de medical clinic. Ik moet eerst een ticket kopen voor het verwijderen van de hechtingen (spotgoedkoop) en wordt vervolgens direct geholpen. De paramedic is erg goed en voor ik het weet zijn de hechtingen eruit. Tevens maakt hij alles schoon en plakt speciaal tape om de wond bij elkaar te houden. Hij zegt dat ik morgen terug moet komen om het nog een keer schoon te laten maken. Ik ben blij dat de hechtingen eruit zijn, maar helaas ziet het er nog steeds niet erg fijn uit waardoor de mensen nog steeds in het Spaans aan me blijven vragen wat er gebeurd is.
's Middags is het tijd voor de excursie naar de Salt Lake Lagoons. Sonja en Wolfie (2 Oostenrijkers uit mijn hostel) gaan ook mee en we hebben de grootste lol in het zoute water waar je in blijft drijven.

Als je uit het meer komt ben je helemaal wit van het zout. Na 2 verschillende salt lakes bezocht te hebben gaan we naar een zoutvlakte waar we de zonsondergang bewonderen. We krijgen pisco sour (lokale drank) te drinken en er zijn lekkere hapjes. Eenmaal terug in San Pedro is het al 21:30 en ik ga met Sonja en Wolfie wat eten voordat we ons bed in duiken.
Woensdag weer uitslapen (ja, het leven is slecht hier!) en terug naar de medical clinic. In mijn beste Spaans en gebarentaal uitleggen dat de paramedic heeft gezegd dat ik vandaag terug moet komen voor het schoonmaken van de wond. Gelukkig begrijpen ze het en zonder iets te betalen word ik wederom netjes geholpen. Daarna een beetje rondwandelen over het Plaza waar een supermooi kerkje is en wat boodschappen doen voor mijn trip naar Bolivia.

Daarna snel mijn spullen pakken voor de excursie van vandaag: sandboarden! In een busje gaan we (Sonja en Wolfie zijn ook weer mee) de woestijn in en al snel zijn we bij een gigantische zandberg. Helaas is er geen skilift aanwezig (beetje jammer) en het omhoog lopen in het zand is erg zwaar. We krijgen ieder een kaars mee om ons board te waxen. De eerste afdaling lijkt nergens op. Ik wil bochtjes maken, maar je hebt helemaal geen vaart want het zand remt onwijs af. Dus maar weer naar boven lopen en opnieuw proberen. Dit keer wat kleinere bochtjes maken en dat gaat een stuk beter. Je moet erg ver achterover leunen op je board anders kom je niet vooruit.

Na een stuk of 10 keer zijn we doodop en zitten van top tot teen onder het zand. We gaan verder met het busje richting de Vallée de la Luna en bewonderen alweer een prachtige zonsondergang.

Terug in San Pedro eten we met nog een paar andere sandboarders in een leuk restaurantje. Ik neem het dagmenu met 3 gangen, want morgen vertrek ik naar Bolivia en ik het gehoord dat de Boliviaanse cuisine nou niet echt je van het is. Rond middernacht ben ik terug bij het hostel en neem snel een douche om al het zand weg te spoelen. Ik duik snel mijn bed in, want morgen vertrek ik vroeg op mijn jeeptrip naar Bolivia. Mijn bezoek aan (Noord) Chili was kort, maar ik heb mogen proeven van de Zuid-Amerikaanse cultuur. Ik weet nu al zeker dat ik nog veel meer landen in Zuid-Amerika wil bezoeken. Maar nu eerst op naar Bolivia, het armste maar ook een van de mooiste landen van Zuid-Amerika!

Roadtrip door Victoria per spaceship

Na een vlucht van ongeveer 3,5 uur vanuit Christchurch in Nieuw-Zeeland kom ik aan op het vliegveld van Melbourne. Dit keer geen problemen bij de douane en kan zo doorlopen. Ik neem de shuttle bus naar Southern Cross, het centrale treinstation, waar ik met Dave afgesproken heb. Hij is gisterenavond op de trein gestapt in Mildura, waar hij de laatste weken gewerkt heeft. Ik eet snel een broodje op het station en dan komt zijn trein al aan. Ik ben superblij om hem weer te zien. We nemen de tram naar een hostel vlakbij de Queen Victoria Market en checken in.

We lopen langs de markt naar het centrum om wat boodschappen te doen. En we gaan langs de apotheek aangezien Dave 3 dagen geleden tijdens het druiven plukken in Mildura in zijn duim heeft gesneden en de wond er niet best uit ziet aangezien hij het niet heeft laten hechten en na het afgebonden te hebben weer aan het werk is gegaan. We gaan op tijd naar bed, want morgen begint onze roadtrip door Victoria!
Na het ontbijt nemen we een taxi naar het ophaalpunt van onze gehuurde Spacehip. Een Spaceship is een oranje Toyota Estima die helemaal ingericht is als campervan. 's Nachts laat je de achterklep open en maak je een soort tent vast aan de auto waardoor je meer ruimte hebt om te slapen. Behalve een bed is er ook een koelkast, kookstel, keukengerei en 2 watertanks aanwezig in de auto. Oh en niet te vergeten een tv met dvd-speler. We ondertekenen de nodige papieren en gaan al snel op weg. Ik moet rijden de komende 10 dagen, want Dave heeft geen rijbewijs! Alhoewel hij uit Leeds komt heeft hij na zijn studie in Londen gewoond waar volgens hem een auto alleen maar onhandig is. We hebben afgesproken dat ik me alleen concentreer op het rijden en hij de kaart leest, campings uitzoekt, muziek regelt en mij helpt onthouden dat ik aan de linkerkant van de weg moet blijven. We rijden het parkeerterrein af en nadat ik een paar keer mijn ruitenwissers heb aangedaan in plaats van mijn richtingaanwijzers en geprobeerd heb de koppeling in te trappen die er niet is gaat het best aardig. Ik moet even wennen aan de grootte van de auto en het feit dat ik mijn achteruitkijkspiegel niet kan gebruiken, maar verder gaat het prima. Dave blijkt een uitstekende kaartlezer te zijn en al snel rijden we op de snelweg richting Phillip Island, onze bestemming voor vanavond. Op Phillip Island kun je vlak na zonsondergang honderden kleine pinguïns bekijken die vanuit de zee over het strand naar hun holletjes lopen. We stoppen bij het informatiecentrum aan het begin van het eiland en vragen naar een lijst met campings. We kiezen degene uit met de minste faciliteiten, want we hebben toch niets nodig behalve een plek om op te staan. We parkeren onze Spaceship, zetten de tafel en stoelen buiten en maken avondeten. Het brood dat we nog hebben geven we aan de koeien en paarden die vlak naast ons staan. Na het afwassen de auto weer in om naar het strand te gaan. De ‘pinguïn parade' is supergrappig om te zien, alleen de honderden Chinezen die om ons heen zitten maken het toch wat minder aantrekkelijk. En we mogen ook geen foto's maken.

Het is pikkedonker en een uitdaging om de camping terug te vinden. Eenmaal gevonden is de volgende uitdaging om in het donker de tent aan de achterklep vast te maken. Maar gelukkig lukt het allemaal en vallen we na een dvd-tje al snel in een diepe slaap.
's Ochtends ontbijten, afwassen, spullen in de auto en rijden maar! We gaan vandaag naar Torquay, het begin van de Great Ocean Road. We besluiten om niet helemaal terug te rijden langs Melbourne, maar om de ferry te nemen van Sorrento naar Queenscliff. Het is maar een half uurtje met de ferry en het scheelt ons een lang stuk rijden. Bovendien zien we een stuk of 6 dolfijnen die een poos met de boot mee zwemmen!

Aangekomen in Queenscliff rijden we door naar Torquay. Ook hier gaan we eerst even langs het informatiecentrum voor een lijst met campings. Bovendien geven ze ons ook een lijst met hoogtepunten langs de Great Ocean Road. Billabong en Quicksilver zijn ooit gestart in Torquay met het verkopen van wetsuits. Inmiddels zijn beide bedrijven uitgegroeid tot wereldwijd surfmerk en hebben ze beiden een outlet hier in Torquay. Daar moeten we uiteraard even een kijkje nemen!
Op de camping vragen we wederom om een unpowered site (de Spaceship heeft geen stroom nodig, werkt met 2 batterijen) en we mogen zelf een plek uitzoeken op een groot grasveld. We zetten de tafel en stoelen buiten en gaan eerst een poosje relaxen in de zon. Dave speelt gitaar en ik lees in mijn boek. Daarna lopen we naar het strand en spelen een potje tafeltennis. We zijn een beetje laat met eten maken en tegen de tijd dat het klaar is wordt het al donker en komen de muggen tevoorschijn. En ja hoor, binnen een kwartier zijn we helemaal lek geprikt.
Woensdagochtend zijn we al vroeg wakker vanwege onze benen vol met jeukende muggenbulten. Na het ontbijt en een douche gaan we weer op pad. We rijden naar Bell's Beach, het bekendste surfstrand van Australië, waar tevens jaarlijks de wereldkampioenschappen worden georganiseerd. Het ziet er prachtig, maar een beetje verlaten uit. We rijden door naar Anglesea. We stoppen hier kort bij een golfbaan waar een grote hoeveelheid kangoeroes leven. De golfers moeten hun ballen om de kangoeroes heen slaan. Helaas mogen we zelf niet op de baan dus gaan we maar weer verder. We komen langs Lorne, waar we vers brood halen bij de bakker. Dan gaan we een stuk landinwaarts richting de Erskine Falls, een waterval waar we lunchen. De weg is behoorlijk stijl en ons Spaceship gaat niet erg snel bergopwaarts. Ach, we hebben de tijd. Wat we alleen niet meer hebben is veel benzine. We hebben er niet aan gedacht dat er niet zoveel tankstations zijn en beginnen een beetje zenuwachtig te worden. De teller staat al een poosje op rood en de volgende plaats is Apollo Bay, ongeveer 50 km verderop. Als we vervolgens langs een bord komen met ‘next 40 km windy road' zijn we helemaal ongerust. Ik rij zo zuinig mogelijk over de slingerende weg en vlak voor Apollo Bay zien we eindelijk een tankstation, joehoe! De benzineprijs is hier gelukkig een stuk lager dan in Nederland, ongeveer de helft.
We hebben bij ons Spaceship ook een boek met kaarten gekregen. Hierop staan een aantal plaatsen waar je gratis kunt kamperen, voornamelijk in Nationale Parken. We hebben besloten om vanavond naar een van deze plekken te gaan. Er zijn wc's, maar geen douches dus hebben we onze watertanks gevuld. We moeten een kilometer of 5 over een stoffige weg en komen dan bij een prachtig natuurgebied uit. Er staan al diverse campers en tenten. Het terrein is zo groot dat iedereen zijn eigen grasveld heeft. We zoeken een plek uit in de buurt van de rivier en installeren onze spullen. We worden steeds handiger met het in en uitladen van de Spaceship. Het is hier veel mooier dan de campings waar we geweest zijn en het is nog gratis ook, wat wil je nog meer!

Er zijn een heleboel mooie vogels, maar helaas ook een heleboel irritante vliegen. Zodra het donker is kruipen we snel in de Spaceship om de muggen te ontwijken.
Donderdagochtend gaan we op weg naar Warnambool. We zien voor het eerst een kangoeroe op de weg en jagen hem na een foto gemaakt te hebben het bos in zodat hij niet aangereden wordt. Na een uurtje rijden begint het keihard te regenen. Het is ook erg mistig en we zien bijna niks. We komen langs het uitkijkpunt van de 12 apostelen. De apostelen zijn rotsen in zee die zijn uitgesleten door natuurgeweld uit kalksteen. Vanwege het slechte weer zien we helaas maar 1 apostel :-(.

We gaan verder richting Warnambool en komen langs een kaasmuseum. In de Lonely Planet staat dat er ook gratis kaasproeven is dus de keuze is snel gemaakt. De kaas is lekker en we kopen een stuk kaas met peper en knoflook mmmh. We rijden naar het informatiecentrum in Warnambool en vragen om een lijst met campings. We zoeken er eentje uit met een keuken omdat het nog steeds stort van de regen en we dus niet buiten kunnen koken. We spelen een potje tafeltennis en gaan dan zwemmen in het binnenzwembad. Daarna douchen en alle kookspullen uit de auto halen. Samen met wat andere backpackers maken we vandaag ons eten klaar in een grote keuken, wel zo relaxed. De weersvoorspellingen voor de komende dagen zijn slecht. Het is weken lang bloedheet geweest en nu wij 10 dagen rondreizen gaat het regenen.....lekker dan!
De volgende ochtend is het bewolkt maar droog, joehoe! We pakken de spullen in en gaan naar Tower Hill, een natuurgebied dat ontstaan is na de uitbarsting van een vulkaan. Tijdens de eerste wandeling zien we een heleboel koala's. Ze kijken naar ons zo van wat doen jullie nou hier? We zien er ook eentje met een baby en die kruipt wat verder de boom in als ze ons ziet. Op de 2e wandeling zien we plotseling een emoe voor ons op het pad. We hebben gelezen dat als een emoe op je af komt lopen je je arm in de lucht moet steken zodat hij denkt dat je een grotere emoe bent, dus dat doen we en het lijkt te werken. We achtervolgen hem een poosje met de camera en dan verdwijnt hij weer tussen de bomen (zie filmpje onder het kopje videos).

De 3e wandeling is steil en gaat naar de een uitzichtpunt over Tower Hill. We lunchen en rijden verder richting Hamilton, waar we wederom een bezoekje brengen aan het informatiecentrum. We kiezen een camping aan het meer en daar aangekomen blijkt dat er gratis wifi is! We zijn al een poosje niet op internet geweest en werken ons door talloze e-mails heen. Dave download de Nederlandse versie van Rosetta Stone, een taalcursus, op de computer.
De volgende ochtend vullen we de watertanks in de auto en gaan op weg naar de Grampians. We stoppen bij Mount Abrupt om een wandeling van ongeveer 3 uur te maken. Na 2 uur zijn we op de top en hebben prachtig uitzicht over de Grampians.

We komen niemand tegen tijdens de gehele wandeling. Na de wandeling willen we op zoek gaan naar een gratis kampeerterrein. Dave bedenkt dat het wel leuk is om over wat onverharde wegen te gaan. We zijn vervolgens 2,5 uur onderweg omdat we zo langzaam gaan met ons Spaceship, maar zien wel een heleboel kangoeroes op de weg. Ook moet Dave af en toe de auto uit om takken van de weg te halen. Aan het einde van de middag komen we aan bij Borough Huts, een gratis kampeerterrein. Er zijn wc's, picknicktafels en plekken om vuur te maken. We gebruiken een van de picknicktafels om aan te eten en ik lees in mijn boek.
Dave doet de eerste les van zijn Nederlandse cursus en ik ben onder de indruk van het programma. Het is erg uitgebreid en je moet o.a. veel woorden en zinnen nazeggen. Het is supergrappig om naar te luisteren aangezien hij een verschrikkelijk Engels accent heeft.
Zondag rijden we verder naar Hall's Gap, in het noorden van de Grampians. Als we aankomen blijkt er precies vandaag een Jazz festival te zijn. We kijken wat rond en doen wat boodschappen voor vanavond. Bij het informatiecentrum halen we wat flyers van campings in de buurt en besluiten vanavond te overnachten in Wartook Valley. Op weg naar Wartook Valley stoppen we bij de McCartey Falls, een grote waterval. Op het parkeerterrein zie ik 2 jongens die ik eerder in Nieuw-Zeeland heb ontmoet, wat een toeval.
We komen redelijk vroeg aan op de camping in Wartook Valley en besluiten om gebruik te maken van de gratis golfbaan van 9 holes. Het is een beetje behelpen, want er is bijna geen gras en er zijn bovendien diverse kangoeroes op de golfbaan die je moet ontwijken.

Dave wint uiteindelijk met 8 slagen verschil en we ruilen de clubs in voor tennisrackets, want ik wil natuurlijk revanche. De rackets zijn dramatisch, de ballen zacht en de baan ligt vol met takken. Bovendien is er maar ongeveer 2 meter ruimte achter de baseline waardoor er helemaal geen ruimte is voor diepe ballen. Ik zeur nog wat over dat het nergens op slaat te tennissen onder zulke slechte omstandigheden, maar Dave zegt dat ik niet moet zeuren en na 5 minuten inspelen wil hij een partijtje doen. Het staat pas 15-0 als ik een diepe bal krijg en in alle enthousiasme naar achteren ren, mijn hoofd omdraai en gruwelijk hard tegen een paal in het hek klap met mijn hoofd. Dave lacht heel hard voor ongeveer 2 seconden tot ik op de grond val met mijn beide handen vol bloed. Er zit ergens boven mijn oog een wond want ik voel warm bloed over mijn gezicht stromen. Bovendien hangt er ook een stuk vel voor mijn oog. Dave duwt mijn hand op de wond, zegt dat ik rustig moet blijven en sprint naar de receptie voor ehbo spullen. Hij is binnen een halve minuut terug, duwt verband op de wond en neemt mij mee naar de receptie waar een vrouw met een dochtertje is die erop staat ons naar het ziekenhuis te brengen. Voor ik het weet zitten we in de auto naar Horsham, waar het dichtstbijzijnde ziekenhuis is. Het is ongeveer een half uur rijden. Ik ben redelijk kalm en zie in de spiegel dat er een aardige wond zit boven mijn rechteroog die door mijn wenkbrauw loopt. Zowel het bot boven als onder mijn oog doen behoorlijk pijn. Bij de eerste hulp stelt de triage nurse me allerlei vragen en krijg ik meteen pijnstillers. Ze vertelt me dat het helaas erg druk is vandaag en het wel een uur of 2 kan duren. Ik vul wat formulieren in en geeft mijn nieuwe Europese verzekeringspas af. We lezen wat roddelblaadjes en Dave maakt belachelijke foto's van mijn bloederige hoofd.

De Australische vrouw met haar dochtertje van 8 gaan wat eten in Horsham. Na 1,5 uur word ik binnengeroepen door een jonge dokter die gewoon in zijn spijkerbroek en sneakers loopt. Schijnbaar heel gewoon hier. Hij verdooft de wond (auw!), maakt het schoon en gaat vervolgens hechten. Het duurt allemaal vrij lang, maar hij doet alles heel precies dus hopelijk hou ik er geen groot litteken aan over. De wond is gedeeltelijk boven, op en onder mijn rechterwenkbrauw en hij maakt er een stuk of 6 hechtingen in. De zuster dekt het af met een speciale pleister en geeft me er nog een stuk of 10 mee. Ze zeggen dat ik over 10 dagen terug naar een ziekenhuis moet om de hechtingen te laten verwijderen. Ik vraag of ik het misschien zelf mag doen aangezien ik over 10 dagen in Bolivia zit, maar dat vinden ze geen goed idee. Hopen maar dat er een normaal ziekenhuis in de buurt is over 10 dagen. Ik ga naar de balie om te betalen, maar de receptioniste zegt dat ik niets hoef te betalen. Ik vraag of ze het zelf declareren bij mijn zorgverzekeraar, maar ook dat doen ze niet!? Goed geregeld! We gaan op weg terug naar de camping en het is inmiddels pikkedonker. Terug op de camping maakt Dave wat te eten voor ons in het donker en daarna meteen naar bed. Ik voel me niet echt best en het duurt lang voordat ik in slaap val.
Maandagochtend word ik wakker en zie er volslagen belachelijk uit. Mijn oog zit halfdicht en alles is paars en opgezwollen. Het lijkt alsof ik flink gevochten heb.

We halen een kadootje bij de dichtstbijzijnde winkel en brengen het bij mijn Australische redders. Het meisje vindt het allemaal maar spannend en maakt een aantal foto's van mijn wond. We gaan op weg naar Ballarat en stoppen halverwege bij een leuk meertje voor lunch.

Na een half uurtje willen we weer verder rijden, maar de auto wil niet starten. Pfff dat ook nog! We bellen de Australische wegenwacht (Spaceship heeft een abonnement, alle papieren liggen in de auto) en ze verzekeren ons dat er binnen een uur iemand bij ons is. Ik werk mijn blog bij en Dave gaat verder met zijn Nederlandse les. Als er na 2 uur nog niemand is bellen we nog maar eens. Het duurt niet langs meer volgens de wegenwacht en inderdaad: binnen 10 minuten is er iemand bij ons. Hij heeft de auto binnen 10 minuten aan de praat. (Er was iets mis met een van de batterijen.) Dus we gaan weer op weg en zijn rond etenstijd in Ballarat. We doen boodschappen bij de Aldi en inmiddels heb ik behoorlijke koppijn gekregen. Mijn oog heeft het wel een beetje gehad voor vandaag. Dave kookt en ik duik vroeg mijn bed in.
De volgende dag lekker uitslapen en op het gemakje rijden we naar Melton, een plaatsje in de buurt van Melbourne, zodat we morgen nog maar een klein stukje hoeven te rijden om de camper terug te brengen. We gaan naar een internetcafé waar ik alvast mijn 1e hostel voor Zuid-Amerika boek en Dave boekt zijn terugvlucht naar huis vanuit Melbourne voor 5 mei. Ook nog even naar de apotheek om alvast littekencrème te kopen voor als de hechtingen eruit mogen. De rest van de middag gebruiken we om onze tassen weer in te pakken en ons spaceship een beetje op orde te brengen. Dave is inmiddels druk aan het bellen geslagen om een nieuwe werkplek te vinden in de buurt van Melbourne. Hij heeft besloten naar Shepparton te gaan, een gebied waar veel werk is in fruitplukken op ongeveer 2 uur van Melbourne. Na talloze telefoontjes vindt hij een plek in een werkhostel waar hij morgenmiddag terecht kan.
Woensdag 17 februari is alweer de laatste dag van onze trip door Victoria. De 10 dagen zijn echt omgevlogen! We ontbijten en rijden Melbourne in, op zoek naar de plek waar de camper moeten afleveren. Het is superdruk op de weg en ik ben blij als ik ons zonder kleerscheuren naar de juiste plek heb gebracht. We tekenen wat papieren en de jongen van Spaceships brengt ons naar de tramhalte. We springen op de tram richting het Southern Cross treinstation waar de trein van Dave naar Shepparton vertrekt. We nemen voor de 2e keer dit jaar afscheid L en ik stap op de shuttle bus naar het vliegveld. Na mijn laatste Aussie dollars uitgegeven te hebben aan wat te eten en drinken lees ik in mijn boek tot het vliegtuig vertrekt. Aangekomen in Auckland is het alweer 22:00 uur 's avonds vanwege het tijdverschil. Ik neem de bus naar het hostel waar ik een maand geleden wat spullen heb achtergelaten. Ik haal mijn spullen uit de berging en vraag om mijn post. Mijn ouders hebben behalve een aantal kaarten van familie ook een nieuwe bankpas opgestuurd. De envelop met kaarten is aanwezig, maar de bankpas is op een of andere manier foetsie. Ik kan moeilijk in slaap komen want het is bloedheet in het hostel. De volgende morgen uitchecken om 10:00 uur, de receptie nog een aantal keer lastig gevallen om mijn post te zoeken en richting het postkantoor om wat spullen naar huis te sturen. Ik ga nog even relaxen en computeren in de lounge en daar zit toevallig een ander Nederlands meisje die ik heb leren kennen en vandaag terug naar Nederland vliegt. Om 14:00 neem ik de bus naar het vliegveld, want over een paar uur vertrekt mijn vlucht naar Zuid-Amerika! Het is erg druk en het inchecken duurt erg lang omdat bijna iedereen vanuit Santiago (Chili) doorvliegt naar een andere bestemming. De Chinees die mij incheckt ziet op mijn map een ‘Free Tibet' sticker en wordt ineens erg onvriendelijk. Hij zegt ‘don't just listen to the Dalai Lama, get your facts straight!'. Oeps! Gevoelige snaar geraakt? Ik ga er maar niet op in want wil wel gewoon mee in het vliegtuig J. Mijn rugzak wordt nog binnenstebuiten gehaald door de douane en er is op het laatste moment nog een gate wijziging, maar dan is het toch eindelijk zo ver.....mijn vlucht vertrekt: SOUTH-AMERICA, HERE I COME!