Op donderdag 26 maart om 00:20 vertrekt mijn vliegtuig uit Peru. Ik heb barstende koppijn en kan niet slapen in het vliegtuig. Als ik naar de wc ga zie ik dat er aan de andere kant 2 stoelen vrij zijn, dus ik plof daar neer en slaap gelukkig een paar uurtjes. Ik word wakker als we gaan dalen en ga snel terug naar mijn eigen stoel. Ik heb in Miami maar 2 uur om over te stappen, dus ik zorg dat ik vooraan in de rij sta bij Immigration. De Amerikanen nemen echter ongeveer 10 minuten per persoon dus het duurt alsnog lang voordat ik aan de beurt ben. Ik heb de 2 formulieren (met enigszins belachelijke vragen) die uitgedeeld werden in het vliegtuig netjes ingevuld. De douaneambtenaar stelt me tientallen vragen, bekijkt al mijn visa's en stempels, scant de vingerafdrukken van al mijn 10 vingers en maakt een foto, maar dan krijg ik toch echt mijn stempels en mag ik door. Ik ga naar de bagageband, want de stewardess die mij incheckte in Lima heeft me op het hart gedrukt mijn koffer op te halen. Dat is in Amerika het beleid zei ze. Ondanks dat ik toch erg lang bij de douane heb gestaan zijn er nog steeds geen koffers op de band. Na 45 minuten komen de eerste koffers en na een uur de laatste, maar mijn tas is nog steeds nergens te zien. Ik begin nu toch wel een beetje zenuwachtig te worden, want ik moet al bijna boarden voor mijn volgende vlucht. Ik stap op een werknemer af en vraag of er nog koffers komen. Nee, maar waar moet je heen dan? Naar San Jose? Oh, maar Lan Airlines heeft een speciale samenwerking met American Airlines, waardoor je niet zelf je koffer hoeft op te halen en weer in te checken. Fijn he? Nou erg fijn mevrouw, maar misschien kun je daar ook je collega's in Lima over informeren. Tja in Lima is het altijd een zootje en geven ze verkeerde informatie. Oké bedankt mevrouw (en in gedachten...dat is verdorie toch niet mijn probleem, doe er dan wat aan!). Ik check snel op het bord naar welke terminal en ik moet en dat blijkt uiteraard aan de andere kant van het vliegveld te zijn. Na een kilometer of 2 lopen kom ik eindelijk bij American Airlines, maar ik moet nog wel even gecontroleerd worden. Schoenen uit, trui uit, riem af, rugzak open, laptop eruit etc etc. Na een minuut of 10 ben ik erdoor en trek ik een sprint naar de gate. Ze zijn net begonnen met boarden en ik kan zo doorlopen het vliegtuig in. Inmiddels ben ik doodop en val nog voor het vliegtuig de lucht in gaat in slaap. Ik word wakker als we landen en vul snel een nieuw formuliertje in voor Costa Rica. Hier gaat het er heel wat gemakkelijker aan toe. Ik hoor van diverse mensen in de rij dat het komende week ‘Semana Santa' ofwel ‘Holy Week' is in Costa Rica. Dit is een van de belangrijkste vakanties van het jaar en iedereen trekt naar de kust. Fijn! Wat een fantastische timing heb ik ook af en toe. Tevens stikt het van de Amerikanen, want het is Spring Break. Het duurt niet lang voordat ik mijn stempels en mijn tas heb en ik ga op zoek naar een pinautomaat. De eerste 2 werken niet met mijn pas, maar gelukkig de 3e wel. Ik pin zowel Colonnes als Dollars en kan weer even vooruit. Ik deel de taxi naar het hostel met een aardrijkskunde docent uit Zwitserland die interessante dingen te vertellen heeft. Hostel Bekuo ziet er super uit. Het is veilig, schoon en relaxed. Er is een grote keuken en een grote woonkamer met een mega flatscreen. Ik neem een douche en begin mijn zoektocht naar een hostel aan het strand voor de komende week. De meeste mensen gaan naar de Pacific Coast (westkust), dus ik besluit maar voor de Carribean Coast (oostkust) te kiezen. Puerto Viejo is me aangeraden door meerdere mensen dus ik bel er diverse hostels. Bij het 6e hostel is het raak en is er nog een kamer vrij. Ik ga naar de supermarkt en vervolgens naar het busstation om een kaartje te kopen voor morgen. Eenmaal terug in het hostel maak ik een salade en kijk een film met andere backpackers.
Zaterdagochtend neem ik een taxi naar het busstation. De bus zit propvol, maar vertrekt op tijd. De rit zou 4,5 uur moeten duren maar doet er uiteindelijk 7 uur over. De buschauffeur is niet goed wijs en haalt zelfs personenwagens in. Iedereen vreest voor zijn leven. Aan het einde van de middag komen we aan in Puerto Viejo en ik vind gemakkelijk de weg naar het hostel.

Mijn kamer is prima, maar voor de rest is het een beetje een zootje. Er is een keuken, maar niets om mee te koken. En het personeel is zo stoned dat ze amper normale vragen kunnen beantwoorden. Maar ach, het is maar voor een week.
Zondag loop ik na het ontbijt naar het strand en plof neer op mijn handdoek met een boek. Als ik op sta is het om een duik te nemen of om wat te drinken te halen.
Maandag besluit ik een fiets te huren voor de komende dagen en ik ga op mijn nieuw gehuurde fiets naar Manzanillo, een mooi strand dat op een uur fietsen ligt. De zon is scherp en ik ben vergeten om alvast zonnebrand op te smeren dus als ik na een uur van mijn fiets stap val ik bijna flauw. Ik drink eerst een halve liter water en blijf voorlopig in de schaduw. Aan het einde van de dag fiets ik terug en zie een grote slang midden op de weg. Helaas ben ik mijn camera vergeten... Ik ga 's avonds uit eten met een paar mensen uit mijn hostel.

Dinsdag ga ik naar Playa Coccles, een strand dat bekend staat voor het surfen. Helaas is de zee op dit moment te gevaarlijk en is er een rooie vlag. Ik lees mijn zoveelste boek uit en fiets aan het einde van de middag terug naar het hostel. Ik koop alvast een busticket om donderdag terug naar San Jose te gaan. De volgende dag word ik wakker van het geluid van harde regen. Ik denk heel even dat ik terug ben in Nederland, maar nee het is toch echt Costa Rica. Het blijft de hele dag storten van de regen en ik kijk Barcelona-Arsenal met een hoop anderen. Ik had nog helemaal geen foto's gemaakt en wilde dat vandaag doen, maar dat kan ik nu wel op mijn buik schrijven. Helaas geen zonnige foto's van het strand in Costa Rica dus.
De volgende dag is het alweer tijd om de bus terug te nemen naar San Jose. De vertrektijd is 11:00, maar om 12:30 is er nog steeds geen bus! Iedereen zit zwetend in de zon te wachten. Pas rond 13:00 komt de bus aanrijden en gaan we eindelijk op weg. Gelukkig gaat de rit een stuk sneller dan op de heenweg en eind van de middag check ik weer in bij hostel Bekuo in San Jose. Ik maak een soepje en relax de rest van de avond in het hostel.
Vrijdagochtend neem ik om 8:00 uur een taxi naar de luchthaven. Ik check in voor mijn eerste vlucht richting Dallas en krijg ook meteen mijn instapkaart voor de vlucht van Dallas naar Vancouver. Ik slaap vanavond een nachtje in Vancouver en neem dan morgen de bus naar Whistler, waar Mariska, Erik en Joost al op mij wachten!