Op Goede Vrijdag (2 april) vlieg ik van San Jose naar Dalles en van Dallas naar Vancouver. De transit in de USA gaat dit keer een stuk vlotter dan in Miami. Zonder veel oponthoud, maar wel een lange reisdag later kom ik 's avonds aan in Vancouver. Ik ben volkomen verrast door de vriendelijkheid van de mensen. Iedereen heet je welkom in Vancouver en vraagt waar je heen gaat. Ik loop richting de skytrain en het is behoorlijk koud, dus snel mijn jas aan. Ik koop een kaartje uit de automaat (wow, dat is lang geleden...een kaartjesautomaat!) en ben binnen een half uur in downtown Vancouver. Mijn hostel ligt ongeveer 3 blokken van het station en ik word door diverse mensen aangesproken of ik weet welke kant ik op moet. Ik ben er steeds weer van overdonderd en denk elke keer weer dat iemand me iets wil verkopen. Maar ze zijn gewoon alleen maar vriendelijk! Het hostel is top en nadat ik nog snel ergens wat te eten heb gehaald duik ik snel mijn bed in.
Zaterdag neem ik tegen lunchtijd de bus naar Whistler. Iedereen in de bus kijkt me aan van wat doet die verdwaalde backpacker nou hier en kijken met medelijden naar mijn grote tas. De rit duurt ongeveer 2,5 uur en ik geniet van het uitzicht. In Whistler Village zitten Mariska, Joost en Erik op me te wachten op het terras met drankjes en nachos! Het is ontzettend vreemd om ze hier ineens te zien in een totaal ander werelddeel. Maar na een half uur ben ik dat gevoel alweer helemaal kwijt en lijkt het de gewoonste zaak van de wereld. Voor wie Mariska, Erik en Joost niet kennen. Mariska was een collega van mij bij Technogym. Erik is haar vriend en Joost weer een vriend van hen. Vorig jaar zijn we met z'n allen een week in Avoriaz gaan boarden. En de gratis overnachtingen in Hoi An waren ook van hen afkomstig.
Eind van de middag gaan we naar het hotel en ik kijk mijn ogen uit.

Grote bedden, 2 badkamers, balkon, woonkamer met flatscreen en grote keuken en een zwembad en 2 hot tubs buiten. Ik kan het bijna niet geloven zoveel luxe. We gaan 's avonds eten in het dorp en kletsen tot laat op de avond. Ik slaap 's nachts als een roos. De volgende ochtend sta ik al vroeg naast mijn bed: snowboarden!!! Mijn vrienden zijn zo lief geweest mijn snowboard, boots, broek, handschoenen, goggle en helm mee te nemen en ik hoef dus niets te huren. Het hotel is inclusief ontbijt en ze hebben werkelijk alles. Ik smul van de bagels, wafels en yoghurt en dan gaan we de piste op. Het is super om eindelijk weer in de sneeuw te staan. Het is 's ochtends nog erg koud, maar het wordt een prachtige dag. De zon schijnt en de sneeuw is perfect. Mariska, Erik en Joost hebben al een week lang de pistes verkent en ik hoef er dus alleen maar achteraan te boarden. Wat is dit genieten zeg!

's Avonds genieten we van de hot tub en moe maar voldaan gaan we naar bed.
Ook de rest van de week is het genieten. Dinsdag boarden we van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat en iedereen is 's avonds versleten.

Woensdag zijn we allemaal een beetje moe en er hangt een onwijs dikke mist in het skigebied. Mariska, Erik en ik houden het al snel voor gezien en gaan terug naar het hotel waar we een filmpje kijken. 's Middags spreken we met Joost af in het dorp die als een echte bikkel wel door de mist is blijven boarden. Het dorp zit vol met leuke winkels en ik koop o.a. een nieuwe rugzak.

Het is echt kwijlen geblazen en we hebben allemaal moeite om niet in elke winkel onze creditcard tevoorschijn te toveren.
Donderdag ga ik een dagje alleen op pad. De andere gaan vandaag catskiën en ik zou in eerste instantie mee gaan, maar mijn budget laat het even niet toe. Het is wel grappig een dagje alleen te boarden. Er is bij elke lift een speciale rij voor mensen die alleen zijn. Je bent dan veel sneller aan de beurt en zit elke keer bij andere mensen in de lift waardoor je de meest grappig conversaties hebt.
Vrijdag is alweer onze laatste dag in Whistler. We gaan het dorp in om voor het laatste keer nog even te shoppen. We lunchen bij ons favoriete café en dan gaan we terug naar het hotel om de bus te nemen naar Vancouver. Mariska, Joost en Erik vliegen vanavond terug naar Amsterdam en ik slaap nog 1 nachtje in Vancouver, voordat ik morgen naar Kelowna vlieg. In de bus blijkt dat ik eigenlijk de bus van een uur eerder had geboekt, want deze gaat alleen naar het vliegveld, maar de buschauffeur is zo aardig om me toch mee te nemen en downtown af te zetten. Het is alweer tijd om afscheid te nemen. Jeetje wat is de week snel gegaan! Het was ontzettend fijn om vrienden om je heen te hebben die je al kennen en waar je niet constant het standaard praatje tegen hoeft te vertellen (...waar ben je allemaal al geweest en waar ga je nog heen?). Het was gewoon super en we spreken af om volgend jaar maar een goedkope wintersport in Oostenrijk te doen om de boel een beetje in balans te houden.
Tja en dus ben ik weer back to basics en ik slaap ik gewoon weer in een stapelbed vannacht. Maar lang duurt het niet, want zaterdag neem ik de skytrain naar het vliegveld. Ik vlieg om 14:15 naar Kelowna waar ik ga logeren bij de familie Teeuwen (vrienden die 4 jaar geleden van Nederland naar Canada zijn geëmigreerd). Mijn vader is hier 2 dagen geleden al aangekomen om mij gezelschap te komen houden. Ik kan niet wachten om het vliegtuig in te gaan, maar helaas is er een half uur vertraging. De vlucht van Vancouver naar Kelowna duurt maar 45 minuten en het is niet veel meer dan opstijgen en landen. Ik zit druk te kletsen met het meisje naast me en als we het vliegtuig uit lopen verwacht ik dat ik eerst nog mijn bagage moet ophalen, maar ineens zie ik mijn vader en de Teeuwens daar al staan, wat een verrassing!

Helemaal super om mijn vader weer te zien natuurlijk. Het is in het begin een beetje gek, net alsof andere mensen mijn wereld in gestapt zijn, maar het went zo ontzettend snel. Jeroen sjouwt mijn zware tas naar de auto. De laatste keer dat ik hem zag was hij amper nog zo groot als mijn tas... Ik krijg meteen een tour door Kelowna en we doen boodschappen bij de Wal Mart. Wat een enorme winkel zeg, niet normaal! Voor de mensen die de familie Teeuwen niet kennen: Paul (vroeger mijn tennisleraar) en Rianne zijn met hun zonen Tim (16) en Jeroen (14) vier jaar geleden van Barendrecht naar Canada verhuist. Ze zijn neergestreken in een prachtige gebied in West-Kelowna, waar ze inmiddels helemaal gesetteld zijn. Ze wonen in een mooi huis met een grote tuin vlakbij het Okanagan Lake en op een uur rijden van de Big White, een groot skigebied. Ik voel me er meteen helemaal thuis. Jeroen is zo lief bij Tim op de kamer te slapen en ik mag in zijn kamer. De jongens zijn zo groot geworden. Tim zit al op Highschool, steekt 2 koppen boven mij uit, springt van gigantische schansen met zijn snowboard en speelt gitaar. Jeroen zit op de Middle School, zit op Taekwondo en ijshockey en is nog maar net kleiner dan ik. Paul en Rianne werken hard in de projectontwikkeling en landscaping.
Als we net in het huis zijn gaat mijn vaders mobiel en is er iemand voor mij aan de telefoon van WestJet. Ik heb mijn paspoort in het vliegtuig laten zitten in het vakje voor mijn stoel. In alle opwinding ben ik die helemaal vergeten mee te nemen. Redelijk dom! Gaat het al die tijd goed in Azië en Zuid-Amerika en raak ik in Canada mijn paspoort kwijt. Maar ja, shit happens, en gelukkig is de boel in Canada zo georganiseerd dat ik mijn paspoort op kan laten halen door een koerier en voor 27 dollar heb ik hem binnen 2 dagen weer terug.
Zondag gaan we naar de Big White, een groot skigebied op een uur rijden. Het is vandaag de laatste dag van het seizoen. Hartstikke zonde, want er liggen nog bergen sneeuw. Het hele gezin heeft een seizoenskaart en Paul werkt 1 dag per 2 weken in het weekend als ski patroller. Hij heeft al diverse gewonden met een banaantje naar beneden geskied dit seizoen. 's Middags kijken we naar een soort ter land, ter zee en in de lucht (en hier dus in de sneeuw) waarbij mensen allerlei zelf gefabriceerde dingen op snowboards en ski's naar beneden sturen over een schans. Daarna rijden we terug naar Kelowna en gaan 's avonds met z'n allen uit eten bij Earls, een gezellig restaurant met een prachtig uitzicht aan het Okanagan meer. Ik eet voor het eerst sinds lange tijd weer eens spareribs en we hebben lol om het meisje dat ons bedient en in elke zin ‘for sure' zegt.
Maandag gaan papa en ik met Rianne op pad naar een gigantisch huis dat gebouwd is door het bedrijf en dat te koop staat. Nu we er toch zijn doet Rianne nog even wat aan de tuin en wij helpen even mee.

We rijden verder naar Knox Mountain waar we een fantastisch uitzicht hebben.

We zien allemaal kleine schattige eekhoorntjes van boom naar boom schieten. We rijden vervolgens naar het centrum waar we met Paul lunchen op een terrasje. Op de terugweg rijden we langs Creekside, een van de grotere projecten met nieuwbouwhuizen van de onderneming. Het ziet er prachtig uit en papa verbaasd zich over de verschillen in de bouw van huizen in Nederland en Canada. Er zijn hier bijna geen huizen van steen, alles is van hout.
Het is heerlijk weer en 's middags genieten we van de voorjaarszon in de tuin. Papa kan natuurlijk niet stil zitten en doet wat klusjes in en om het huis. Ik lees heerlijk de Flair en de Viva in het zonnetje.
Dinsdag is het wat kouder en we besluiten naar het winkelcentrum (the mall) te gaan. Jeroen wordt donderdag 14, dus we gaan op zoek naar de nodige kado's. Papa koopt ook nog een kadootje voor mama en Eva (jaja, we zijn jullie niet vergeten!). En ik krijg leuke sandaaltjes bij Aldo Shoes (leuke winkel!). Ik haal mijn paspoort op (erg fijn om hem weer in mijn bezit te hebben) en daarna gaan we naar Mission Hill, een grote winery waar Rianne heeft gewerkt. Het is interessant om te zien en ook hier is het uitzicht weer prachtig. 's Middags kijk ik Avatar met Jeroen en we genieten elke avond van de kookkunsten van Rianne. Wat een luxe.
Donderdag maken we een wandeling door de Bear Creek. Het is inmiddels duidelijk dat Kelowna een onwijs mooie streek is, maar dit doet er nog een schepje bovenop. Na een uur lopen worden we beloond met onderstaande uitzicht.

De zon schijnt en we hebben het behoorlijk warm. Er zijn hier echt 4 verschillende klimaten. In de winter ijskoud en in de zomer bloedje heet. Aan de voorjaarszon kun je al voelen dat hij behoorlijk sterk is. We doen nog wat boodschappen en gaan terug naar huis om nog even te genieten in de tuin. 's Avonds hebben we zoals elke dag gesprekken over tennis, de verschillen tussen Nederland en Canada, werk, studie of familie. Tim speelt gitaar en wij genieten van zijn muziek.

Vanwege een vervelend familiebericht uit Nederland moet Rianne zo snel mogelijk naar Nederland. We zijn tot middernacht bezig met het zoeken naar tickets en boeken haar uiteindelijk op dezelfde vlucht als papa voor morgenavond. Vlak voor we naar bed gaan zien we een bericht over een vulkaanuitbarsting in IJsland die met zijn aswolken het Europese vluchtverkeer ontregelt. Hopelijk hebben we er geen last van. Eerst maar slapen en dan zien we morgen wel weer.
Het is een kort nachtje, want donderdagochtend is Jeroen jarig. En voor hij naar school gaat moet hij natuurlijk wel kadootjes uitpakken. We eten pancakes als ontbijt en moeten de jongens dan alweer gedag zeggen, want als ze uit school terug komen zijn wij al weg. We douchen, pakken onze tassen in en houden de situatie met de vulkaan in de gaten. Helaas zien we om een uur of 10:30 dat de vlucht van Vancouver naar Amsterdam, waar zowel Rianne als papa een ticket voor heeft, geannuleerd is. We hebben nog niets te horen gekregen van KLM en ook de servicedesk is onbereikbaar (krijg je gewoon een pieptoon) dus ik probeer te bellen met Delta, partner van KLM. Ik heb binnen een minuut een medewerker aan de lijn en vraag of ze de tickets om kan boeken. Dat kan, maar de eerstvolgende vlucht waar stoelen vrij zijn is op zondag. Tja, dat moet dan maar. Papa besluit om met mij terug te gaan naar Vancouver en daar nog 3 dagen in een hotel te blijven. Rianne blijft uiteraard thuis en boekt snel haar ticket van Kelowna naar Vancouver om. Dan is het alweer tijd om gedag te zeggen. Jammer dat het zo snel voorbij is, maar ik kom zeker nog een keer terug om met een camper door Canada te reizen. Rianne brengt ons naar het vliegveld en al snel zitten we in het vliegtuig. We hebben voor de laatste keer prachtig uitzicht over het meer. Binnen 3 kwartier landen we in Vancouver en gaan we op zoek naar de KLM service desk om te vragen hoe het zit met hotel vouchers. Papa moet immers 3 nachten extra in Vancouver blijven. Bij de desk is echter niemand aanwezig. We kloppen op een deur en er een vrouw komt er redelijk geërgerd uit. Ze gaan pas om 16:30 open zegt ze. Ja hallo, het vliegverkeer is nog erger verstoord dan na 9/11, zou je niet even je desk open doen mevrouwtje. Er zijn inmiddels andere Nederlanders bijgekomen die hun vlucht nog niet hebben omgeboekt en dat graag willen doen, maar ze wil ons niet helpen. Ze zegt dat we als de balie open gaat een hotelvoucher voor 1 nacht kunnen krijgen in een hotel bij het vliegveld. Nou daar schiet papa niet veel mee op dus we kiezen eieren voor ons geld en boeken zelf een hotel voor 3 nachten bij de informatiebalie van het vliegveld. Voor mij is het helemaal mooi, in plaats van een hostel slaap ik met mijn vader in een hotel. Hetzelfde hotel waar hij 7 jaar geleden met mijn moeder is geweest, erg grappig. We nemen de skytrain, checken in en ik plof op het bed. We rusten even uit en gaan dan eten bij het restaurant beneden. Het eten is helemaal super en met een volle buik terug naar de kamer. Het hele restaurant zat vol met mensen in een ijshockey shirt, want we zitten vlak naast het stadion en er is vanavond een wedstrijd voor de play-offs. Papa gaat even kijken ik neem een heerlijk bad. Daarna werk ik mijn blog bij en we kijken de ijshockey finale op tv.
Vrijdag lopen we na het ontbijt richting Stanley Park. We lopen langs het water en komen o.a. langs de plek waar het Olympisch vuur brandde.

Bij de ingang van het park huur ik skates en papa een fiets (+ helm, want dat is hier verplicht) en we gaan op weg rond Stanley Park. De zon schijnt en we hebben prachtige uitzichten. Er staat een behoorlijk windje en af en toe ga ik even lekker achter papa's fiets hangen.

Dan krijgt papa een smsje en helaas is het slecht nieuws: mama's vlucht naar New York is gecancelled. Ze gaat meteen bellen met Cheap Tickets (waar ze geboekt heeft) en ze kunnen haar op een nieuwe vlucht boeken zodat ze niet op zondag, maar op dinsdag aan komt in New York. Omdat we toch graag minstens een week de tijd willen hebben besluiten we om dan allebei ook onze terugvlucht aan te passen. In plaats van de 26e kom ik nu dus de 29e thuis, net op tijd voor Koninginnedag. We zijn inmiddels versleten van het skaten/fietsen/wandelen en gaan terug naar het hotel. Ik bel het hotel in New York om onze reservering aan te passen, maar helaas is er geen beschikbaarheid. Dus ik besteed de rest van de avond aan het zoeken naar een nieuw hotel. Ik vind al snel een leuke studio in de Upper West Side in Manhattan. Tevens boek ik voor mezelf 2 nachten in een hostel in New York omdat ik nu eerder aan kom dan mijn moeder.
Zaterdag is het weer een stuk slechter in Vancouver, het regent zelfs. We gaan naar Robson street om een beetje te winkelen en duiken snel een winkelcentrum in. Ik koop een kaart van New York, want mama zou alle reisboekjes meenemen en ik ben dus helemaal niet voorbereid. Papa koopt nieuwe boxershorts want hij is hier natuurlijk ineens langer dan gepland. En wassen dat komt nou niet direct in hem op..haha. Aan het einde van de middag neem ik nog een douche en pak mijn tas in. Ik vlieg namelijk vanavond naar New York! Papa heeft als het goed is nog 1 dag in Vancouver en vliegt dan morgenavond naar huis. Hij gaat met mij mee met de skytrain naar het vliegveld en daar gaan we nog maar eens langs de KLM desk. Dit keer wel een vriendelijke mevrouw die zegt dat de vlucht op dit moment nog niet gecancelled is. So far so good alhoewel de berichten op het nieuws erg negatief zijn. Ik neem afscheid van papa en ga door de douane. We hebben een fantastische week gehad bij de familie Teeuwen en onverwachts nog samen een soort stedentrip in Vancouver. Was echt super! Ik hoop dat hij morgen gewoon lekker naar huis kan vliegen. Ik loop nog wat rond bij de winkeltjes en besteed mijn laatste Canadese dollars aan een grote doos chocolade om samen met mijn moeder in New York van te smullen bij een kopje thee. Ik ga zitten bij de gate en maak nog even gebruik van het wireless internet. Vlak voordat ik moet boarden zie ik dat mijn vaders vlucht toch gecancelled is voor morgen....bah! Ik stuur hem en Paul snel een sms. Ik ben een van de laatsten die het vliegtuig in gaat en tot mijn grote verbazing heb ik 3 stoelen voor mezelf! Bovendien is het vliegtuig het meeste ruime en moderne dat ik gezien heb tijdens mijn trip. Het is een enorme Boeing van Cathay Pacific en voorzien van de meest moderne snufjes. Zelfs voor het eten krijgen we een heel menu. Ik heb echter al gegeten en neem alleen het chocolate chip cookie en wat te drinken. Ik installeer me met 3 kussentjes en 2 dekentjes op de 3 stoelen en val al snel in slaap terwijl ik neurie: start spreading the news....i'm leaving today zzzzzzzzzzzzzz.