Moskba (Moskou) - 5 oktober

Gelukkig ben ik een makkelijke slaper. In een hostel gaat altijd wel een paar keer per nacht het licht aan omdat er iemand laat naar bed gaat of juist vroeg opstaat. En al lig je op een meisjeskamer...er is er altijd wel een is die snurkt.

Ik ga lopend richting het Rode Plein. Onderweg zie ik veel leuke winkels aan de overkant, maar helaas zit er een 8-baans weg (!) tussen. Wil je naar de overkant dan moet je eerst een paar honderd meter verder of terug lopen om door een tunneltje onder de weg door te gaan. Maar ja, mijn tas zit al zo vol dus kan toch niks kopen. Het is nog vroeg en het Rode Plein is nagenoeg leeg.

Er lopen alleen wat Chinezen met een gids en een groep schoolkinderen. De zon schijnt en het geheel ziet er prachtig uit. Ik probeer met een plattegrond uit de Lonely Planet te ontcijferen wat de functie en achtergrond is van ieder gebouw rondom het plein aangezien alle borden in het Russisch zijn. Ik bekijk de tombe waar Lenin ligt maar kan helaas niet naar binnen want dit schijnt niet te kunnen op maandag. Ik zoek de ingang van het Kremlin en koop een kaartje om naar binnen te gaan. Met mijn internationale jongerenpas betaal ik maar 1/5 van de prijs...jaja als backpacker moet je zuinig zijn! Even door de detectiepoortjes en ik kan op mijn gemak alle gebouwen bekijken. Opvallend is ‘ Ivan the great bell tower'. Voor de 20e eeuw was het in Rusland verboden om hoger te bouwen dan deze toren.

s Middags ga ik richting Arbat. In deze wijk is een autovrije winkelstraat en hier hebben zich alle souvenirshops gevestigd. Ik verbaas me over de hoeveelheid Matryoshka's die te koop zijn. Je kunt zelfs Winny the Pooh, the Simpsons of Barack Obama als Matryoschka kopen. Ik koop een originele en laat hem goed inpakken. Na een groene thee en een stuk chocoladetaart bij Starbucks wil ik wat boodschappen doen voor tijdens de lange treinreis, maar dit blijkt nog niet mee te vallen. Ten eerste is de metro werkelijk een doolhof als je geen Russisch spreekt. Je moet de Russische karakters op de borden vergelijken met het kaartje om te ontcijferen op welk station je bent. Dan moet je nog zien te begrijpen welke metro waarheen gaat. Aangezien er ongeveer 6 lijnen door elkaar lopen is dit niet gemakkelijk. Bovendien lopen er honderden mensen kriskras door elkaar en komen de metro's om de 2 minuten dus je even rustig ori?nteren is er niet bij. Een aantal keer vraag ik iemand om hulp. Ik heb er geen ??n getroffen die Engels sprak, maar behulpzaam zijn ze wel. 4 van de 5 keer ben ik de goede kant op gestuurd. In de supermarkt is ook alles in het Russisch. Het duurt wat langer dan normaal maar ik koop noodles, brood, kaas, chips, chocola en water voor in de trein. Levensmiddelen zijn hier erg duur en alleen de rijke Russen doen hun inkopen bij een supermarkt. De minder bedeelden doen hun inkopen op de markt. Ik bezoek er ook eentje, maar de geslachte varkens die er hangen doen me gruwelen. Er zijn grote verschillen in deze stad. Er rijden belachelijk veel Hummers en Bentleys met geblindeerde ramen. Daartegenover staan de oude en vaak vieze Lada's. De middenstand lijkt te ontbreken. Grote verschillen zijn er ook tussen de Russinnen. De jonge meisjes zijn mooi, slank, dragen korte rokjes, hoge laarzen en veel make-up. De oudere vrouwen zijn echte Babuschka's (moedertje Rusland). Ze zijn vaak dik, hebben een norse uitdrukking en dragen sombere kleding. Sommigen hebben zelfs een lichte snor. De Amerikaan wist mij te vertellen dat de Russische mannen na hun 30^e vaak scheiden en een nieuwe, jongere vrouw trouwen. Het kan toch echter niet zo zijn dat deze mooie meisjes zomaar op een dag veranderen in Babuschka's? Het zal vast te maken hebben met het krijgen van kinderen, maar ik blijf het vreemd vinden. Toch heb ik een overeenkomst gevonden tussen beide generaties. Ze dragen beiden wokkels in hun haar. Ja...wokkels! Van die ernstig lelijke dingen die wij in groep 4 van de basisschool droegen. Anyway, even terug naar het verhaal. Ik heb de boodschappen en wil terug naar het hostel gaan, maar ik verdwaal. Precies deze keer word ik de verkeerde kant op gestuurd en inmiddels is het spitsuur aangebroken. Het is een complete chaos, de roltrappen en metro's zijn overvol. Ook begint het buiten te miezeren en begin ik er flink de pest in te krijgen. Als ik uiteindelijk toch de goeie halte bereik begint het keihard te regenen. Snel een sprint naar het hostel en daar spring ik meteen onder de douche. Waarschijnlijk de laatste douche in een paar dagen dus ik geniet er nog even van. Snel wat eten, spullen inpakken, uitchecken en richting het station. Mijn trein vertrekt om 21:25 en volgens het meisje van de receptie is het maar een kwartiertje rijden dus ik neem (ruim op tijd dacht ik) om 20:30 de taxi. De taxichauffeur spreekt geen woord Engels. Ik laat hem op de kaart zien dat ik naar Yaroslavsky station moet en laat hem mijn treinkaartjes zien. Hij knikt begrijpend en we gaan op weg. Na een half uur zijn we er nog niet, maar het is druk op de weg dus daar zal het wel aan liggen dacht ik... Niet dus! Opeens begint hij in het Russisch tegen me aan te ratelen en ik begrijp dat hij wil weten waar ik nou eigenlijk precies naar toe wil. Na een paar pogingen een trein na te doen (ja serieus, Guus Meeuwis is er niks bij) keek hij me nog vreemder aan. Dan maar het Russische woord voor ‘trein' opzoeken, wat ‘Poezd' blijkt te zijn. Ook dit zegt hem helemaal niks. Dan maar mijn global picture dictionary (boekje met 3000 afbeeldingen) tevoorschijn toveren. Hij moet eerst zijn leesbril opzetten en terwijl hij nog steeds rijdt als een malloot bekijkt hij het plaatje. Ooooooh Poezd, zegt hij en hij gebaart zo van waarom heb je dat niet eerder gezegd! (Ja g*dver dat zei ik toch!) Hij lijkt het nu echt te begrijpen, gooit het stuur om en hup we rijden weer naar de richting waar we vandaan kwamen. Mijn hartslag begint inmiddels flink op te lopen, want de tijd begint te dringen. Door herhaaldelijk op m'n (nieuwe) horloge te wijzen maak ik hem duidelijk dat ik heel veel haast heb. Hij haalt herhaaldelijk rechts in en ook bij het stoplicht gaat hij gewoon over de vluchtstrook. Om 21:20 (!) komen we aan bij het station en heb ik dus nog precies 5 minuten om mijn trein te halen. Ik trek de kofferbak open, doe mijn rugzak om en begin te rennen. Bij de ingang laat ik mijn ticket zien en ze kijken alsof ze water zien branden. Zou ik dan toch alsnog verkeerd zitten? De mannen wijzen dan toch rechtdoor en ik zet het weer op een lopen. Dan kom ik bij poortjes waar ik weer mijn kaartje laat zien, maar de beste man zegt dat die niet de juiste plek is. Hij begint in het Russisch uit te leggen dat de perrons aan de andere kant zijn. Waarom spreekt ook niemand hier Engels...grrrr!!! Ik begin weer te rennen en zie in de verte 1 trein staan. Tevens zie ik op het bord dat dit de goede trein is en dat het 21:24 is. Nog ??n minuut dus. Ik trek werkelijk de sprint van mijn leven en geloof me, dat is zwaar met zo'n grote backpack op je rug. De provodnik (zo heetten de ‘stewardessen' van de trein hier) van wagon 1 wil net de deur dichtdoen en ziet me aankomen. Ik jump werkelijk naar binnen en ben zo ongelooflijk blij dat ik het gehaald heb. M'n mond is zo droog dat ik alleen nog een ‘spasiba' uit weet te persen. Ze moet om me lachen en bekijkt mijn kaartje. Ze vind het maar een vreemd kaartje, maar maakt me duidelijk dat ik richting wagon 10 moet lopen. Dus ik met al m'n bagage en verhitte hoofd een stuk of 20 deuren door voordat ik bij wagon 10 ben gekomen. De provodnik daar kijkt me vreemd aan, we zijn inmiddels al 10 minuten onderweg dus ze denkt waarschijnlijk ‘ waar komt die nou weer vandaan'? Ze brengt me naar bed nummer 8 waar ik eindelijk mijn rugzak af kan doen. Er zijn 4 bedden in de coupe en de overige 3 zijn al bezet door een Russisch gezin. Ze spreken ongeveer evenveel woorden Engels als ik Russisch spreek maar zijn ontzettend behulpzaam. Ik lig op een van de bedden bovenin. Serge, de sterke vader, tilt mijn rugzak met gemak in het bagagerek. Serge's vrouw heet Irina en ze is een echte Babuschka. Aan de andere kant bovenin ligt Rita, hun dochtertje van 5. Het is net een aapje en klautert van boven naar beneden. Ik krijg meteen snoep en drinken aangeboden en ik moet vooral beneden naast hen komen zitten. Ze vragen me van alles in het Russisch en met gebaren komen we een heel eind. Ze willen weten waar de rest van mijn groep is. ‘Nou uuuh ik ben alleen'. Dat vinden ze maar wonderbaarlijk en vragen of ik niet bang ben. Ik laat ze mijn grijze sweater zien (gekregen van collega's, staat mijn route op) en er volgen wat oooh's en aaaah's. Ze snappen alleen niet waarom ik niet gewoon ga vliegen van Moskou naar Beijing. Het is lastig om uit te leggen dat ik het juist leuk vind om met deze trein te gaan, want voor hen is het een noodzakelijk kwaad. Zelf zijn ze op vakantie geweest bij de zwarte zee en zijn nu op weg naar huis. Ze werken allebei bij de spoorwegen, hij als mecanicien en zij als ingenieur. Ze vragen wat ik voor werk doe en het is een uitdaging om dit uit te leggen. Dan maken ze hun koffer open en halen er hele stapels kaarten uit met daarop plaatjes met het Russische en Engelse woord. Deze hebben ze vast voor Rita gekocht zodat ze Engels kan leren als ze wat ouder is. Zou het dan toch nog goed komen met het Engels van de nieuwe generatie? De kaartjes zullen we tijdens de verdere treinreis nog hard nodig hebben, want communiceren blijft lastig. Ik voel me echter helemaal op mijn gemak bij mijn nieuwe Russische gezin en installeer me met mijn slaapzak op het bovenbed. Het is buiten al pikkedonker en ik val als een blok in slaap ondanks het gehobbel van de trein.