De Transsiberie Express loopt officieel van Moskou naar Vladivostok. Ik doe echter een variant die aftakt in Mongolie en me uiteindelijk in Beijing zal brengen. Deze variant noemt men de Transmongolie Express. Zonder uit te stappen duurt de treinreis 7 dagen, maar ik zal onderweg 2 stops maken in Irkutsk en Ulan Bator. In totaal zal ik tijdens deze treinreis 7.865 km afleggen.

Het leven in de trein bevalt me prima. Het gehobbel en de voorbijtrekkende landschappen zijn een soort van rustgevend. Ook de gedachte dat je voorlopig helemaal nergens heen gaat/hoeft vind ik wel prima. Iedereen in de trein zit in hetzelfde schuitje en probeert zich op zijn/haar manier zo goed mogelijk te vermaken. De trein heeft in totaal ongeveer 20 wagons en iedere wagon heeft 10 coupe's met in elke coupe 4 bedden (2 boven, 2 onder), een tafeltje en een tv. In iedere wagon zijn er ook 2 wc's en een samovar (kokend water ketel). Elke wagon heeft zijn eigen provodnik. Deze (vaak oudere) vrouwen zorgen ervoor dat de trein netjes blijft en helpen je bij alles wat je nodig hebt. Mijn provodnik heeft vanaf het moment dat ik haar wagon binnen stapte alleen nog maar haar hoofd geschud. Ze vindt het maar lastig dat ik geen Russisch spreek en heeft weinig geduld om dingen uit te leggen. Vanmorgen bijvoorbeeld wilde ik een flesje water bij haar kopen. Ze had echter alleen maar spa rood en frisdrank. Dus ik uitgelegd dat ik graag normaal water wil hebben en ze begint te zuchten en te wijzen naar de ketel waar je gratis kokend water uit wil halen. Gelukkig komt mijn Russische pleegmoeder erbij. Ze legt me uit dat je het kokende water in een aparte fluitketel moet gieten, deze moet laten afkoelen en dit vervolgens in je eigen flesje kunt gieten. Zoals vele anderen dingen hier vind ik dit redelijk omslachtig, maar ik doe het toch maar. Gelukkig heb ik goed ingeslagen bij de supermarkt en heb ik brood voor het ontbijt. Ik schuif aan bij mijn nieuwe gezin en verbaas me over alles wat ze op tafel leggen. Er gaat een hele tas open met brood, ham, kaas, salami, kwark, koekjes, snoep, melk en nog wat andere dingen die ik niet meteen thuis kan brengen. Ze eten allerlei soorten snoep en koekjes gewoon tijdens het ontbijt. Ze hebben een grote snoepzak en eten hier behalve tijdens het ontbijt ook de rest van de dag uit. Gelukkig heb ik ook Nederlands snoep bij me en kan ik een bijdrage in de zak stoppen. Rita vind vooral de fruitella's erg lekker. Ik kan mijn thee hier heerlijk opslurpen, want dat doen ze allemaal (ja mam ik weet dat je het verschrikkelijk vindt als ik dat doe, maar hier is dat beleefd).

Rond lunchtijd stoppen we voor een kwartiertje en ik ga de trein uit. Ondanks de regen is het fijn even een frisse neus te halen. Zodra je de trein uit stapt word je belaagd door verkopers, voornamelijk Russische vrouwen. Ze verkopen o.a. Russische broodjes, tomaten, worst, rijst, eieren, gedroogde vis, bier, wodka, pinda's, appels en mandarijnen. Ik koop een broodje en een grote fles water (blijf toch een toerist h?) en raak aan de praat met een Engelsman die ook in wagon 10 zit. We zijn de enige 2 toeristen van deze wagon. Peter is 63 jaar en ook op wereldreis. Hij is vervroegd met pensioen gegaan en heeft zijn huis verkocht. Hij zegt dat hij steeds meer mensen uit zijn omgeving zag overlijden vlak na hun pensioen en hij wilde dit graag voor zijn. Gelijk heeft hij! Wel fijn om even Engels te praten met iemand en ervaringen uit te wisselen. Peter gaat ook naar Irkutsk en Ulan Bator en mijn Russische gezin is helemaal blij dat ik in ieder geval niet meer helemaal alleen ben want dat vinden ze toch wel een beetje eng.

's Avonds ga ik naar de restauratiewagon. Zodra ik ga zitten word ik meteen lastig gevallen door 2 Russische jongens die al flink wat wodka op hebben. Ze blijven maar tegen me aan praten in het Russisch ook al maak ik ze duidelijk dat ik ze niet versta en ik niks van ze moet hebben. Een ander koppel in de wagon schiet te hulp, het is een Canadees echtpaar uit Montreal. Ze staan erop dat ik bij hen aan tafel kom zitten. Als de jongens even later proberen daar gewoon bij de te komen zitten maakt die man hem meer dan duidelijk dat ze niet gewenst zijn :-) . Ook krijgen ze een standje van de provodnik van de wagon. Ik eet samen met het echtpaar en ze hebben mooie verhalen over alle landen waar ze al geweest zijn waaronder Tibet. Ik heb afgesproken de volgende dag bij ze langs te gaan om foto's te kijken. Ik ga terug naar mijn wagon en lig net in bed wanneer we nog een stop maken . Rita komt opgewonden naar binnen rennen en zegt iets waaruit ik begrijp dat ze andere Nederlanders heeft gezien. Het zijn 2 gepensioneerde echtparen en ze liggen ook in wagon 10. Ze gaan ook naar Irkutsk en Ulan Bator dus nu is mijn Russische familie helemaal gerust gesteld. 's Nachts is het echt bloedheet in de trein. Ik ben blij als de morgen aanbreekt en we weer een keer gaan stoppen. Ik koop een groot bruinbrood voor 30 roebels zodat ik weer even vooruit kan. Ik was me en schuif aan bij het ontbijt. Het gezin vind het maar vreemd dat ik elke dag schone kleren aan doe. Zelf houden ze gewoon de hele treinreis hetzelfde aan. Vader Serge kijkt de hele dag naar Russische oorlogsfilms. Ik probeer het ook af en toe te volgen, maar elke film is hetzelfde. Ongelooflijk veel doden, verkrachtingen en het eindigt altijd met 2 verliefde mensen. Rita van 5 kijkt ook gewoon naar deze films en het geweld lijkt haar weinig te doen. Inmiddels heb ik m'n Russische woordenschat al flink uitgebreid. Rita vind het namelijk een fantastisch spel als ik dingen aanwijs en zij het Russische woord noemt en ik het vervolgens na probeer te zeggen. Vervolgens noem ik het Engelse woord en zegt zij dit na.

Voor het eerst hebben wij een vrij lange stop van 45 minuten. Ik ben blij dat ik me even vrij kan bewegen en trek een paar sprintjes op het perron. Het is koud, maar de zon schijnt.

Na de stop heb ik afgesproken foto's van Tibet te gaan kijken bij het Canadese stel. Ze zijn bizar mooi. Ik hoop maar dat het allemaal gaat lukken en ik over een paar weken in Tibet ben.

We zijn inmiddels in een andere tijdzone gekomen en het is al snel donker. Na een korte nacht is het uitzicht de volgende morgen werkelijk prachtig. De zon komt op en het land is nog bevroren. In de coupe naast de mijne is er een Franse backpacker bijgekomen. Hij spreekt goed Engels en maakt grappen aan de lopende band. Samen met de Engelsman hebben we de grootste lol over o.a. onze provodnik die altijd zo chagrijnig kijkt. Bij de volgende stop vraag ik op ik met haar op de foto mag...' nou vooruit dan' lijkt ze te zeggen. Maar als de mannen ook op de foto willen vind ze het wel genoeg geweest. Volgens een van de Nederlanders is het misschien wel de dochter van Stalin ;-).

's Avonds moet ik afscheid nemen van het Russische gezin. Ze zijn thuis en gaan uitstappen. Er komen nu een Russische jongen en een Russisch meisje in mijn coupe. De jongen verteld dat hij bij de ‘special force' van de Russische politie zit en dat het voor mij veel te onveilig is om alleen rond te reizen in Siberi?. Ik eet samen met de andere Nederlanders Bortsch in de restauratiewagon. Bortsch is een soort bietensoep en is het nationale gerecht van Rusland. Het smaakt best. 's Nachts is het werkelijk zo heet in de trein dat ik niet in slaap kan komen. Pas om een uur of 03:00 val ik eindelijk in een diepe slaap.