Om 6:15 komen we aan op het station van Irkutsk. Irkutsk is de hoofdstad van Siberië en ligt 5100 km ten oosten van Moskou, 60 km van het Baikalmeer. Eenmaal aangekomen in Irkutsk ben ik inmiddels 5 tijdzones gepasseerd. Het is hier 7 uur later dan in Nederland. Op het perron staat onze gids al te wachten. We rijden direct door naar het Baikalmeer, waar ik een nachtje zal verblijven. Het Baikalmeer is het grootse (35.500 km2) en diepste (1637 m) meer ter wereld. Het bestaat al 30 miljoen jaar en bevat 20% van al het zoete water dat op de wereld te vinden is. Vroeger werden hier de treinen overgevaren van de ene naar de andere oever. Nu rijdt de trein circa 600 kilometer langs de oevers van het meer.

Eenmaal aangekomen kunnen we direct in de kamers en neem ik een ontzettend lange warme douche...heerlijk na al die dagen in de trein! Daarna kunnen we meteen aanschuiven bij het ontbijt en er blijken nog meer Nederlandse backpackers te zitten. We wisselen verhalen uit tijdens het ontbijt en een aantal reizigers blijken ongeveer dezelfde route te doen als ik. We wisselen snel e-mail adressen uit want sommigen moeten alweer vertrekken. Een stel blijft nog een dag en ze hadden het plan vandaag een berg te gaan beklimmen. Ze vragen of ik soms zin heb om mee te gaan. Dat lijkt me wel wat dus ik kleed me goed aan en we gaan op pad. Het wordt echt een fantastische dag. We hebben op de gok een bergkam gekozen en volgen een redelijk zichtbaar pad. Het is een redelijk zware klim, maar eenmaal bovenop de berg hebben we een prachtig uitzicht. Als we uiteindelijk afdaken en bij het Baikalmeer terecht komen schijnt de zon volop. Het water is superkoud en ongelooflijk helder. Ik ga pootje baden en Stieneke neemt zelfs een duik ik het koude water. We willen niet dezelfde weg terugnemen en kiezen een pad langs de oevers. Het blijkt nog een flinke klim terug te zijn en al met al zijn we bijna 5 uur onderweg geweest. Bij het eerste café dat we zien ploffen we neer om wat te eten en drinken. Als we de treintickets naar Ulan Bator vergelijken zien we dat we in dezelfde wagon zitten, dus dat wordt gezellig. 's Avonds eten we in het chalet. Je moest je eigenlijk 's ochtends opgeven, maar gelukkig mag ik nog mee eten. Je weet het nooit bij de Russen...ze zijn soms zo streng en chagrijnig. Er is geen peil op te trekken. Soms lijkt het wel of ze helemaal geen toeristen willen in hun land.

De volgende morgen worden we na het ontbijt naar Irkutsk gebracht. We kunnen de tassen in een lockerruimte van het station doen en hebben zo onze handen vrij om de stad te verkennen. We hebben een groep met 7 Nederlanders en Stieneke heeft een aantal leuke dingen opgezocht in de reisgids. We gaan met de tram richting een museum, waar Roel (gepensioneerd geschiedenisdocent) ons prachtige verhalen verteld over de geschiedenis van Rusland. Daarna lopen we richting de markt waar we onze ogen uitkijken met al het fruit, kaas, vlees, vis, eieren en brood dat ze verkopen. We kopen alvast wat lekkere dingen voor de treinreis. Daarna lopen we wat door de winkelstraten en ga ik met Stieneke en Arjan op zoek naar een internetcafé. Ik ben een aantal dagen niet online geweest en heb ontzettend veel leuke reacties gehad op mijn blog...echt super leuk om te lezen, bedankt allemaal! 's Avonds eten we in een of ander vaag café waar de menukaart alleen in het Russisch is. Ik heb geen idee wat ik moet bestellen maar vraag maar gewoon om frietjes met iets van vlees en het resultaat was best te doen. Daarna richting het station waar we nog een poosje moeten wachten op de trein. Eenmaal in de coupe zien we dat ze alle toeristen in dezelfde wagon hebben gestopt. In mijn coupe zit een Australische gids en 2 Zwitsers. Behalve de Nederlanders is Peter (de Engelsman) er ook weer bij en zijn er ook veel mensen uit Frankrijk en Nieuw-Zeeland. De provodnik komt uit Mongolië en is bijna net zo erg als de Russische. De Australiër in mijn coupe noemt ze provodnazi's.

Na een goede nacht (beetje harde bedden, maar de temperatuur is een stuk beter) is het buiten erg mistig. Gelukkig trekt de mist weg en hebben we fantastisch uitzicht over het landschap. Aan de ene kant een meer en aan de andere kant bergen. Om een uur of 13:00 zijn we bij de Russisch-Mongoolse grens. Hier blijven we maar liefst 5 uur en 45 minuten stil staan. We wandelen wat in de omgeving en zitten heerlijk in het zonnetje op het station. Waarom we nou precies zo lang moeten wachten is ons onduidelijk. Na 4 uur wachten moeten we de trein weer in en moeten we formulieren invullen voor de douane. Tevens deden ze een strenge controle en moesten de meeste tassen open. De douaniers zijn alles behalve vriendelijk. De Mongoolse provodniks smokkelen bier en fruit over de grens. Ze zijn constant bezig met het verplaatsen van deze spullen. Ze giechelen er een maar een beetje bij en wij helpen ze gewoon sjouwen. Waarschijnlijk moeten ze leven van een hongerloontje dus dit is hun manier om wat bij te verdienen. Wanneer de trein dan eindelijk weer gaat rijden is het al bijna donker. We rijden een uur en stoppen dan om wederom gecontroleerd te worden, maar dit keer door de Mongoolse douane. We moeten weer formulieren invullen en ze zijn alleen in het Russisch beschikbaar. Na 2,5 uur vertrekken we eindelijk richting Ulan Bator. We kaarten met een grote groep in onze coupe en drinken verschrikkelijk ranzige Russische wodka die we van onze laatste roubels hebben gekocht.