Katie Melua had gelijk... er zijn MINSTENS ‘9 million bicycles in Beijing'. Wat een stad! En wat een Chinezen! Er zijn er zo ongelooflijk veel. Laat ik even beginnen bij het begin. Het laatste stukje trein van Ulan Bator in Mongolië naar Beijing was gezellig. Veel toeristen in de wagon en iedereen was redelijk moe, maar potjes hartenjagen en thee drinken lukt altijd wel. Ook nog gegeten in de Mongoolse restauratiewagon waar er nog maar 3 gerechten van de 25 beschikbaar waren, maar dat mocht de pret niet drukken. Vrijdagmiddag rond een uur of 14:00 kwamen we aan in Beijing. Afscheid genomen van de meeste reizigers waar we mee opgetrokken waren behalve van Kees en Gert, want die gaan mee naar hetzelfde hostel. We gaan met de metro, maar raken daarna de weg kwijt dus nemen toch maar een taxi. Taxi's zijn spotgoedkoop, voor €5,- zit je aan de andere kant van de stad. Het hostel is super. We hebben met z'n drieën een kamer met 2 stapelbedden en betalen maar 450 yuan (€4,50) per persoon. Na een lekkere warme douche gaan we lopend de stad in en mengen ons tussen de gigantische hoeveelheid Chinezen. Ze zijn allemaal vriendelijk en de ‘Ni Hao's' vliegen ons om de oren. Er lopen grote groepen Chinese toeristen in de stad. De toeristen lopen als groep achter een gids met vlag aan en dragen allemaal dezelfde kleur petjes. Het zijn echte kuddedieren. Voornamelijk deze toeristen lijken ons interessant en grappig te vinden. Ze vragen geregeld of we op de foto willen met ze. Ons hostel grenst aan het Tiananmen plein en ook 's avonds is het hier een drukte van jewelste. Wij bekijken het allemaal van een afstandje en besluiten om na het weekend deze trekpleisters te gaan bezoeken. Het is hier om 18:00 al donker en het koelt snel af 's avonds. Na een bezoekje aan de KFC (we hebben ontzettende behoefte aan fastfood na de overkill aan noodles in de trein) komen we uit bij een lange winkelstraat. Zara, H&M, Vero Moda...alles is aanwezig. Er lopen hier alleen rijke Chinezen. We zijn ondertussen wel de weg kwijt geraakt. Maar gelukkig hebben we van het hostel een kaartje gekregen waarop in het Chinees staat: ‘kunt u mij naar het Xianmen hostel brengen'? Na een potje afdingen nemen we een soort brommertaxi en zijn zo weer bij het hostel. We zijn moe en duiken vroeg ons bed in.

De volgende ochtend ontbijten we uitgebreid in het hostel met toast, eieren, yoghurt met muesli en fruit en groene thee voor maar 25 yuan. We besluiten de stad te gaan verkennen per fiets. Dave, een Engelsman die net is aangekomen gaat ook mee. Het is prachtig weer en we hebben de grootste lol op onze stokoude fietsen met mandjes voorop. We slalommen door de smalle hutongs (mini-steegjes die dwars door de stad lopen)en alle Chinezen lachen om ons.

Naast de grotere wegen is een brede strook aangelegd voor fietsers. Hier zie je naast de meeste uiteenlopende soorten fietsen ook allerlei gemotoriseerde karretjes. De taxi's en bussen gebruiken de fietsstrook als stopplaats dus je moet altijd alert zijn. We zijn meerdere malen afgesneden door een bus of taxi. De regel in Beijing is: ‘it's always the cyclist way to get out of the car's way and not the other way around.' Aangezien onze remmen niet echt lekker werken is dit een flinke uitdaging. Tijdens het fietsen komen we langs diverse trekpleisters in Beijing. De rijen voor de ticket offices zijn werkelijk niet normaal zo lang. We verwonderen ons nog steeds over het grote aantal Chinezen. De grote kracht van China is absoluut de hoeveelheid mensen. Er zijn hier nooit en paar mannen bezig met wegwerkzaamheden, maar minstens 50. In de KFC houden 10 personeelsleden alles schoon en in de H&M wordt elk truitje dat je oppakt netjes teruggehangen door het winkelpersoneel. Wat verder opvalt, is dat alles netjes in het Chinees en Engels wordt weergegeven, zoals menukaarten, verkeersborden, straatnamen etc. De Olympische Spelen hebben hier een grote rol in gespeeld. Er zijn uiteraard uitzonderingen...we gaan lunchen in een of ander Chinees tentje waar alleen locals zitten. Ze maken ons duidelijk dat we een mandje moeten vullen met groenten en vlees en dit wordt vervolgens gekookt en geserveerd met rijst en saus erover. Het smaakt prima alhoewel we ons afvragen wat we precies eten. 's Middags zijn de files nog langer geworden en we fietsen eromheen en tussendoor. We zitten intussen vol met uitlaatgassen en gaan richting hostel. Moe maar voldaan doen we een drankje met wat andere reizigers. We praten over alle dingen waar we ons over verbazen in China. Bijvoorbeeld het feit dat de Chinese overheid Facebook, Twitter en YouTube blokkeert. Voor ons onbegrijpelijk dat dit zomaar kan. In Nederland zijn sommige politici zelf fanatieke twitteraars. Verder lopen veel reizigers tegen visumproblemen aan. De meeste toeristen hebben net als wij een visum voor 30 dagen en de overheid maakt het bijna onmogelijk dit visum te verlengen. Je bent dan verplicht een Chinese bankrekening te openen en hier €3.000,- op te zetten. We eten in het hostel lekker op de bank en kijken naar American Pie the Wedding. Het is zaterdagavond en we willen vanavond weleens wat van het nachtleven in Beijing proeven. We gaan op aanraden van het personeel met wat andere mensen naar ‘Mix', een van de grootste clubs in Beijing. Het is een hele mooie club. Er is maar een kleine dansvloer en het grootste gedeelte is gevuld met tafels waaraan rijke Chinezen zitten met flessen Chivas van 10 liter en grote schalen fruit. Er wordt gewoon gerookt binnen. Verschillende dj's volgen elkaar op. Ze draaien voornamelijk hiphop en R&B. Er zijn maar weinig toeristen en we hebben veel bekijks. De Chinezen hebben trouwens echt geen gevoel voor ritme en dansen allemaal uit de maat. Als ik op een gegeven moment met een Finse jongen sta te praten die in Beijing werkt worden we door een van de Chinezen uitgenodigd om aan zijn tafel te komen zitten. We krijgen allerlei drankjes en sigaretten aangeboden en ook al weigeren we beleefd, ze vragen het om de paar minuten opnieuw. Onze gastheer is een compleet dronken politieagent die overduidelijk homo is, maar zijn vriendin zit naast hem...beetje wazig dus!? Na een paar uurtjes komt Gert erachter dat zijn portemonnee gestolen is uit zijn achterzak. Gelukkig zat er alleen wat geld in en zijn verzekeringspasje.

Zondag doen we helemaal niks. Het is bewolkt en we iedereen hangt in zijn joggingsbroek in het hostel. Filmpje kijken, internetten en kletsen. Ook als je reist heb je af en toe een echte zondag nodig! We hebben informatie aangevraagd over de diverse reizen naar Tibet en na overleg besluiten we (Gert, Kees, Dave en ik) om een 14-daagse reis te kiezen met een 4-daagse trek in de Himalaya erbij. We besluiten om vrijdagavond de trein te nemen naar Xian, daar 3 dagen te blijven en dan verder te reizen naar Xining, waar we het kantoor van Tibetan Connections zit en vanaf waar onze Tibet reis zal beginnen. Verder maken we ook plannen van de maandag een culturele dag te maken. We staan vroeg op en gaan lopend over het Tiananmen Square, met 400.000 m2 het grootste plein ter wereld. Het is prachtig weer en Kees lees achtergrondinformatie voor uit de Lonely Planet. Na het plein kopen we een kaartje voor de Verboden Stad en gaan naar binnen. Het is groter dan ik gedacht had en de diverse paleizen zien er indrukwekkend uit. Gedurende 500 jaar regeerden er 24 keizers, vanuit dit paleizencomplex, over China. De keizer en zijn complete hofhouding woonde en leefde binnen de Verboden Stad.

Na een relaxmomentje in het park gaan we naar een gedeelte van de stad waar gigantische malls met electronica zitten, want Kees wil een laptop kopen. We worden werkelijk belaagd door de verkopers. Ze proberen je mee te slepen naar hun winkel. Ik word er een beetje gek van en ga met Gert en Dave wat eten in het foodcourt beneden. Na een uurtje heeft Kees een goede laptop gevonden en alle 10 personeelsleden van de (kleine) winkel zijn hem aan het helpen. Af en toe zijn de Chinezen zo vermoeiend... Ik wil nog een klein stukje in m'n eentje lopen maar dan word ik helemaal van alle kanten belaagd. Miss you're so beautiful is ongeveer de enige Engelse zin die ze kennen. Ga maar weer terug naar de jongens want dan is het enige wat ze doen vaak staren en laten ze me verder met rust. We gaan met de metro terug naar het hostel en het is spitsuur. De Chinezen laten bij een stop mensen niet eerst uitstappen, maar persen zich gewoon naar binnen. Het is bloedheet en ik ben al die Chinezen even helemaal zat. Terug in het hostel neem ik een douche en eten we samen met een groep Amerikaanse studenten die hier Chinees studeren. Een van hen is jarig en om dat te vieren gaan we naar Cargo, een andere grote club in Beijing. Hij lijkt een beetje op de andere club, ook een kleine dansvloer en heel veel VIP-tafels. We zijn met een grote groep en worden wederom flink aangestaard.

Dinsdag slapen we uit en ga ik de treinkaartjes naar Xian kopen. Dat werd iets ingewikkelder dan ik dacht. Ten eerste kon ik geen ticket office vinden. En toen ik hier eindelijk naar toe was gebracht door een medewerkster bleek dat er niemand Engels sprak bij het ticket office. Lijkt me toch best handig op zo'n groot treinstation L. Uiteindelijk zelf een Chinees gezocht die Engels sprak en die heeft geholpen met vertalen. Het is zo lastig dat de Chinezen het alfabet niet gebruiken. Altijd als je een taxi wilt nemen of kaartjes wilt kopen zoals nu moet je vragen of iemand van het hostel het voor je in het Chinees wil opschrijven. Met de kaartjes in the pocket door naar de Silk Market, die bekend staat om alle nep outdoor spullen. Ik koop een mooie zwarte windstopper van The North Face die niet van echt te onderscheiden is. Ik ben dit keer alleen en word weer veel meer aangeklampt dan wanneer ik met de jongens ben. Eenmaal terug in het hostel lekker eten en daarna gaan we naar de bioscoop. Jasper is inmiddels ook aan komen waaien bij ons hostel en gaat ook mee. We kijken naar ‘The Founding of a Republic' met Engelse ondertiteling. De film is speciaal gemaakt voor het 60-jarig bestaan van de republiek China die op 1 oktober gevierd werd. Het is een bijzondere ervaring, want de film is één grote verheerlijking van Mao. Wij krijgen er af en toe de slappe lach van en verbazen ons over het feit dat de Chinezen dit voor zoete koek slikken. We spelen nog een potje kaart in het hostel en spreken af om de volgende dag naar de Chinese Muur te gaan. We hebben geen tour geboekt, maar willen proberen om er zelf heen te gaan met het openbaar vervoer. We staan vroeg op en gaan na het ontbijt op pad. We gaan met de metro naar het busstation waar we de bus naar Miyun moeten zoeken. Een Chinese vrouw spreekt ons buiten aan en brengt ons helemaal naar de juiste bus. We moeten achter haar aan rennen, want de bus gaat bijna vertrekken zegt ze. We springen als laatsten in de bus en betalen 15 Yuan voor een kaartje, een koopje dus! Na een kilometer of 80 zijn we in Miyun en vanuit hier moeten we met een taxi verder naar Jinshanling, waar we de muur willen beklimmen. Een taxi krijgen is niet zo gemakkelijk en uiteindelijk vinden we iemand die ons wel wil brengen voor een redelijk laag bedrag. Het is echter een complete flapdrol en we moeten hem keer op keer vragen om gewoon op de weg te letten in plaats van de zingen, roken en Chinees tegen ons te praten. In Jinshanling kopen we een kaartje en beginnen we met de beklimming van de muur. De muur is zeer indrukwekkend. We gaan vanaf Jinshanling 10 km over de muur lopen naar Simatai. Het is een pittige wandeling, want de muur is af en toe behoorlijk stijl. We komen weinig andere toeristen tegen. Wel zitten er in bijna elke toren vrouwtjes met drinken en t-shirts en worden we soms wel een paar honderd meter achtervolgt door deze verkoopsters.

De beklimming zou ongeveer 4 uur moeten duren, maar na 2,5 uur zijn we al in Simatai. Hier kunnen we een kabelbaan naar beneden nemen en daar voelen we wel wat voor. Eenmaal in Simatai regelen we een taxi terug naar Beijing en zien vanuit de auto de zonsondergang. We komen in de file en iedereen valt in slaap in de auto. Eenmaal terug in het hostel zijn we doodop en gaan vroeg naar bed. Donderdag lekker uitgeslapen en met z'n vieren naar de bank geweest. We moeten een deposit maken voor onze reis naar Tibet. We hebben er erg veel zin in. We duimen dat alles goed komt en dat er geen rellen of iets dergelijks komen waardoor ze de grenzen sluiten. Voor de trekking in de Himalaya moeten we een tent en kookspullen huren in Lhasa. Ben echt benieuwd hoe koud we het gaan hebben daar! 's Middags even winkelen en een pakketje opsturen naar huis. Niemand spreekt Engels in het postkantoor en voordat ze snappen dat mijn doos naar Nederland moet zijn we weer een kwartier verder. Soms is communiceren hier zo verschrikkelijk vermoeiend. Waar ik in Rusland prima kon communiceren zonder de taal te spreken is dat hier bijna onmogelijk. Zelfs de simpelste dingen snappen ze simpelweg niet. De cultuurverschillen zijn zo enorm. Als je iemand om de weg vraagt en diegene weet het niet zal hij dit nooit zeggen. Dan gaat hij allerlei andere mensen om hulp vragen die het vervolgens ook niet weten en na een kwartier sta je er nog omdat je ook niet zo onbeleefd wil zijn om weg te lopen. Uiteindelijk op het postkantoor op hoop van zegen mijn pakketje opgestuurd. Mam, let me know als het is aangekomen! 's Avonds besluiten we om nog voor de laatste keer op stap te gaan. Het is gezellig, maar ik ben inmiddels snipverkouden geworden en hou het vroeg voor gezien. We willen nog even wat eten bij McDonalds vlakbij ons hostel en weten zeker dat er een 24hr bord op stond. Maar als we daar aankomen blijkt dat de winkelstraat 's nachts is afgesloten. De McDonalds lijkt echter wel open uit de verte. Peter, een Chinees die in Australië woont, is ook met ons mee en vraagt de guards hoe we bij de Mc Donalds kunnen komen. Dit gesprek duurt zo'n 10 minuten (en ik denk al die tijd waar hebben ze het nou over, het is toch gewoon ja of nee maar Chinezen draaien altijd overal omheen) als Peter ons verteld dat de Mc Donalds wel open is, maar de straat van 23:00 tot 07:00 gesloten is. Nou, jullie begrijpen wel, ik zou NOOIT in China kunnen wonen, want dit is toch serieus onbegrijpelijk. Peter kijkt er echter niet van op en vindt dit soort dingen normaal. Hij zegt dat we bij Mc Donalds ook ons dienblad moeten laten staan, want anders is het personeel van mening dat wij hun baan inpikken! Dan maar wat dumplings eten en richting bed. Vrijdag is de laatste dag hier in Beijing. We gaan toch nog even de toerist uithangen en richting de Temple of Heaven. Het is weer helemaal vergeven met Chinese toeristen. De tempel is mooi, maar er is veel smog vandaag en de uitlaatgassen beginnen ook een beetje te vervelen. Tijd om door te reizen dus! Snel mijn tas inpakken, blog bijwerken en over 2 uurtjes gaat de trein naar Xian. We hebben hardsleepers geboekt dus ben benieuwd! Volgende week meer nieuws vanuit het mooie, maar bizarre China!