De trein vanuit Beijing was prima te doen. We harden hardsleepers geboekt, maar er was niets ‘hard' aan. We hadden 4 bovenbedden, verdeeld over 2 coupés. Gert en Kees lagen boven 2 Duitsers die de marathon in Beijing hadden gelopen. Een van de mannen was 71 jaar, een hele prestatie dus! Dave en ik lagen boven een Chinese opa en oma. Ze vonden ons maar vervelend aangezien ik Dave Nederlandse les gaf en constant in een deuk lag om zijn belachelijk Engelse uitspraak. 's Ochtends kwamen Gert, Kees en de Duitsers happy birthday zingen in het Nederlands, Engels en Duits en dat vonden ze ook maar vreemd. We werden op het station opgehaald door iemand van het hostel en hebben meteen treintickets gekocht voor maandagavond naar Xining. We konden de vrouw van het ticket office bijna niet verstaan door oorverdovende herrie op het station, maar hebben het voor elkaar gekregen 4 kaartjes naar Xining te bemachtigen. De kaartjes zijn verbazingwekkend goedkoop, dus ben benieuwd in wat voor trein, stoel en/of bed we belanden.

Het hostel ziet er prima uit. We nemen een kamer met z'n vieren en gaan eerst ontbijten. Arjan en Stieneke zitten ook in dit hostel dus kunnen ons mooi op de hoogte brengen van alle interessante dingen in de omgeving. We besluiten om vandaag lekker rustig aan te doen. Dave was gister ziek (koorts, overgeven etc) en Gert voelt zich vandaag niet zo lekker. Hopelijk gaat het aan mij voorbij...lang leve de vitaminepillen.

Ik ga met Dave en Kees richting de moslimwijk van Xi'an. In deze wijk wonen alle Chinese moslims uit de omgeving en worden allerlei ‘lekkernijen' verkocht op straat. We willen niet nog meer zieken, dus we houden het bij foto's maken van deze dubieuze etenswaren. Terug in het hostel staat er een verrassing op me te wachten. Arjan en Stieneke hebben een taart voor me gekocht! Toevallig zitten ook Sam en Judith, het Zwitserse koppel uit de trein, ook in dit hostel en we eten de taart gezamenlijk op. Als we even willen gaan internetten komen er 3 Chinese meisjes aan ons vragen of ze bij ons mogen komen zitten om hun Engels te oefenen. Ze vertellen dat ze 2^e jaars economie studenten zijn aan de Universiteit van Xi'an. Ze hebben van hun docent Engels de opdracht gekregen met toeristen hun Engels te oefenen. Het wordt een bizar gesprek en ondanks dat ik al veel gehoord had over het leven van de Chinezen is het toch anders als je het van deze meiden zelf hoort. De meisjes wonen alledrie op een soort kleine kamer bij de universiteit. Twee van hen komen uit Xian. Wonen in de stad betekend dat de ouders maar 1 kind mogen krijgen. Ze hebben dus beiden geen broers of zussen en hebben een onwijze drang goed te presteren om hun ouders trots te maken. Het andere meisje komt van het platteland in de buurt van Xian en komt uit een gezin van 3 kinderen. Haar ouders hadden meer dan 1 kind nodig om te werken op het land. Ze hebben echter voor hun 2^e en 3^e kind een hoge boete moeten betalen aan de regering. Het meisje presteerde buitengewoon goed op school en is daarom in aanmerking gekomen voor een beurs van de universiteit. Nu woont ze moederziel alleen in de grote stad en mist haar familie erg. Maar zeuren doen ze niet, want deze meiden zijn nog de gelukkigen van de samenleving. (Degenen die namelijk minder slim zijn maken vaak dagen van 15 uur per dag, 7 dagen per week en hebben maar een dag of 2 vakantie per jaar.) De meisjes zijn nog nooit op vakantie geweest. Sterker nog, ze hebben niet eens een paspoort. Als ik vraag waarom niet dan leggen ze uit dat het ontzettend lastig is een paspoort aan te vragen. Je krijgt pas een paspoort als hiervoor een gegronde reden is, zoals een studie in het buitenland. Dit kunnen ze echter niet betalen dus op deze manier blijft bijna iedereen in de streek waar ze vandaan komen. We vuren nog talloze vragen op ze af. Ze hebben nog nooit gehoord van YouTube, Facebook, Twitter of Wikipedia. En dat terwijl ze de major E-Business hebben gekozen. Als wij vragen waarom zij denken dat de Chinese regering deze media blokkeert zeggen ze met vol overtuiging dat het is om hen te beschermen. Het land is er waarschijnlijk nog niet klaar voor als de regering het niet toestaat denken ze. Verder maken ze zich grote zorgen om een baan te vinden als ze afgestudeerd zijn. Er zijn volgens hen ontzettend veel afgestudeerde mensen in China en te weinig goede banen en waarschijnlijk worden ze ondanks hun goede opleiding tot nog huisvrouw later. Ik probeer ze ervan te overtuigen dat E-Business een onwijs goede keuze is en dat er over 2 jaar als ze afstuderen nog meer werk in deze richting zal zijn. Er zijn nog nauwelijks Chinese webwinkels, dus deze markt zal zich in de komende jaren zeker gaan ontwikkelen. Ze zijn blij om dat te horen en worden helemaal enthousiast. Als een Europeaan het zegt MOET het namelijk wel zo zijn! Ze vragen met wie van de jongens ik eigenlijk getrouwd ben. Als ik vertel dat ik helemaal niet getrouwd ben en ook geen vriend heb en alleen op reis ben zijn ze zwaar geshockt. Volgens hen zouden Chinese vrouwen nooit alleen op reis kunnen gaan. Als ik vraag waarom niet dan krijg ik het antwoord dat het toch helemaal niet veilig zou zijn. Chinese vrouwen kunnen zichzelf niet verdedigen tegen allerlei gevaren! Ik demonstreer en zeg dat ik iedereen die me lastig valt gewoon een paar klappen verkoop en daar moeten ze toch wel heel verlegen om giechelen. Ook als we ze een compliment geven voor hun goede Engels duiken ze zowat in elkaar van schaamte. De onderdanigheid druipt ervan af. We leggen uit dat we op dit moment met z'n vieren naar Tibet reizen. Ze vragen waar onze ‘director' dan is. Director? Ja iemand die ons begeleid zeggen ze. Uuuuh... die hebben we niet. Maar wie besluit dan wat jullie gaan doen? Nou dat doen we gewoon gezamenlijk in overleg. Dat vinden ze maar erg vreemd. We praten lang en zowel zij als wij vallen van de ene verbazing in de andere. Een van de meiden verteld dat ze heel erg van Jazzmuziek houdt. Ze heeft haar MP5(!) speler bij zich en wil wel wat laten horen. Dan knalt ineens een nummer van de Pussycat Dolls uit haar speakers. Dus wij zeggen ja maar dat is toch geen Jazz! Haar Chinese muziekleraar zegt dat het Jazz is en hoe wij ook ons best doen om uit te leggen wat Jazz is, ze gelooft toch echt haar eigen muziekleraar. Maar ja, neem ze het eens kwalijk! Als iemand mij zou vertellen dat geel eigenlijk blauw is terwijl ik altijd heb geleerd dat het geel is zou ik het ook niet geloven.

Als het donker wordt moeten ze gaan en geven ons weer een lading complimenten, namelijk dat we zo aardig en zo knap zijn. Soms is het zo vermoeiend, want vergeleken met hun leven is het onze zoveel makkelijker en ze zouden beter wat meer zelfvertrouwen kunnen krijgen dan ons complimenten te geven. Voor ze weggaan krijgt Gert ze nog zover om Happy Birthday in het Chinees voor mij te zingen. Er is nog nooit zo vaak voor mij gezongen op m'n verjaardag. Mijn lieve vriendinnen hebben 's nachts als eerste op mijn voicemail ingezongen. In welke taal weet ik niet, want ik weet nu dat Honky Ponky Shanghai geen Chinees is hahahaha. Thanks anyway girls!

We gaan eten en ik trakteer de jongens op een toetje. Het is gigantisch druk geworden in de bar van het hostel. Het is zaterdagavond en het is propvol met luidruchtige Chinese jongens en meisjes. We zijn moe en vluchten naar onze kamer. Kees en Dave zijn iets eerder weggegaan en als ik binnen kom krijg ik ineens een taart met 26 brandende kaarsjes in mijn handen geduwd. Snel uitblazen en een wens doen want de kaartjes smelten als een raket.

Zondag gaan we naar de belangrijkste archeologische opgraving van de 20^e eeuw, de Terracotta Warriers. Het is ongeveer een uur met de bus vanaf het treinstation, maar op weg naar het treinstation verdwalen we helaas al. In Xi'an spreken veel minder mensen Engels dan in Beijing en zijn er veel minder verkeersborden in het Engels. Iedere keer als we iemand vragen welke bus we moeten hebben noemen ze een ander nummer. En als we vragen ‘is dit de juiste bus?' zeggen ze ja, maar vragen we vervolgens ‘moeten we die bus hebben?' zeggen ze ook ja. Het lijkt wel of ze gewoon geen ‘nee' willen zeggen. Pfff wat vermoeiend. Maar goed, uiteindelijk komen we dan toch op het station terecht en ondertussen zien we ook nog een Chinees bruidspaar. Als ze uit de bruidsauto stappen wordt er een flinke duizendknaller met rotjes afgestoken. Eef, misschien een leuk idee voor bij het stadhuis op de Coolsingel J? Vanaf het station nemen we een minibusje voor 7 Yuan naar de Terracotta Warriers. De bus wordt helemaal volgepropt met mensen en rijdt als een gek. Toch hebben we tot nu toe geen enkel ongeluk gezien hier in China (ff afkloppen).

Er zijn 3 verschillende gedeeltes met opgravingen. Keizer Qin Shihuang heeft de soldaten van klei (op werkelijke grootte) laten maken rond zijn graf omdat hij ervan overtuigd was dat het leven doorging in het hiernamaals. 700.000 arbeiders hebben gewerkt aan het mausoleum en het Terracottaleger. In 1974 hebben boeren die een put wilden graven de soldaten per ongeluk gevonden en tot op de dag van vandaag is men nog bezig de opgravingen te voltooien. Het is erg bijzonder om te zien. Wederom zijn er een gigantisch aantal Chinese toeristen aanwezig die braaf achter hun gids met vlag aanlopen.

Ook terug nemen we weer de goedkope minibus. Dit keer proppen ze hem nog voller dan op de heenweg. Er staan wel 30 mensen in het gangpad terwijl je zittend al heen en weer wordt geschud door het rijgedrag van de chauffeur. Elke keer denk je weer dat de bus nu echt vol zit, maar toch stoppen ze dan om nog meer mensen binnen te laten. Gelukkig hebben wij een zitplek en hebben we er niet veel last van. In de supermarkt naast het hostel koop ik een stuk Nederlandse kaas. Mmmh, wat heb ik dat gemist. Terug in het hostel gaan we even relaxen. Ik verstuur wat mailtjes en de jongens spelen een potje pool. We gaan ‘uit eten' bij de Pizzahut en op tijd naar bed. Morgen hebben we weer een treinreis voor de boeg naar Xining. In Xining zit Tibetan Connections, het kantoor waar we onze trip naar Tibet geboekt hebben. Hier moeten we een aantal dagen blijven tot al onze spullen (lees permits e.d.) in orde zijn. Ook moet Dave hier zijn Chinese visum verlengen. We hebben onwijs veel zin in onze trip en hopen dat we geen last zullen krijgen van hoogteziekte of gaan bevriezen in de Himalaya. Hopelijk komt het volgende bericht vanuit Tibet