We made it! We zijn in Tibet! Een absoluut hoogpunt van mijn reis, het is hier zo verschrikkelijk mooi. De afgelopen dagen zijn niet de makkelijkste geweest helaas. Even terug naar de treinreis van Xi'an naar Xining. We hadden inderdaad hardsleepers en lagen met 6 personen in een coupe. We waren een ware bezienswaardigheid voor alle Chinezen die om de beurt even een kijkje kwamen nemen in onze coupe. Een Chinees heeft ons zelfs een minuut of 10 gefilmd. Ik voel ineens een enorme sympathie voor de eerste allochtonen in Nederland, want het is flink vermoeiend als iedereen je aanstaart alsof je een buitenaards wezen bent. Er slapen 60 mensen in een wagon en de Chinezen in de trein zijn ontzettend luidruchtig. Ze eten, praten en bellen de hele nacht. Er zit helaas geen deur om de coupe af te sluiten dus een goede nachtrust zit er niet in. Kees en Gert slapen op de onderste bedden en krijgen 's nachts bezoek van een oude Chinees die ook op hun bed wil zitten...?! Er zit ook een gearresteerde boef in onze wagon. Zowel zijn handen als voeten (!) zijn geboeid. 's Ochtends komen we aan in Xining. We merken meteen dat dit een geheel andere stad is dan Beijing en Xi'an. We worden door niemand aangeklampt en kunnen rustig een taxi nemen. De prijzen zijn hier een stuk lager dan in de grote steden. Voor de taxi naar ons hostel betalen we €1,- met z'n vieren. Het hostel (Lete Youth Hostel) ziet er prima uit. We nemen een kamer met 2 stapelbedden. We gaan direct op zoek naar Bill om te vragen wat hij op dit moment van ons nodig heeft. Hij zegt dat alles in orde is en dat we donderdagavond zullen vertrekken. Het enige dat we zo snel mogelijk moeten regelen is het visum van Dave. Daarom pakken we direct een taxi naar de PSB (Public Security Bureau) van Xining. Dit is een verademing vergeleken bij die van Beijing. We worden hier direct geholpen en verlenging van Dave's visum met 30 dagen is geen probleem. De bankrekening die hij in Beijing heeft geopend en het geld dat hij erop heeft gezet is hier compleet overbodig. Formuliertje invullen, pasfoto erbij en donderdag ophalen zegt ze. Als we heel lief vragen of we het visum alstjeblieft morgen (woensdag) op kunnen halen dan is dat ook mogelijk. We love Xining! We gaan terug naar het hostel, nemen een douche en gaan de stad verkennen. Het is hier veel rustiger en schoner dan in Beijing en Xi'an. Er zijn ook geen verkopers op straat die iets van je willen. Er zijn weinig mensen die Engels spreken, maar dat geeft niet omdat de stad goed overzichtelijk is en we dus weinig hulp nodig hebben. We kopen een stapel dvd's voor een prikkie en gaan er eentje kijken in de woonkamer van het hostel. Daarna zijn we allemaal bekaf en gaan een paar uurtjes slapen. Als we om 19:00 uur willen gaan eten voelt Gert zich beroerd. Zelf voel ik me ook niet al te best maar heb wel honger. Dus ga met Dave en Kees naar een Italiaans restaurant in de buurt. Halverwege mijn pizza heb ik echter weinig trek meer. Als we teruggaan ben ik misselijk en heb hoofdpijn dus duik meteen mijn bed in. Om 01:00 uur word ik wakker en weet meteen dat het foute boel is. Overgeven en alle bijbehorende verschijnselen waar ik jullie niet mee lastig zal vallen ;-). Het wordt een dodelijk vermoeiende nacht en tot een uur of 12:00 de volgende morgen blijft mijn lichaam alles eruit gooien. Eindelijk val ik uitgeput in slaap. Om 16:00 komen Kees en Dave binnen met een serieus gezicht en zeggen dat we een probleem hebben. Bill heeft zich vergist...we moeten vanavond al op de trein naar Lhasa! Ik blijf gelukkig rustig (heb geen energie om me druk te maken) en vertel de jongens dat ik heus wel mee kan, maar wel hulp nodig heb bij een aantal dingen. We moeten in een razend tempo allerlei dingen regelen. Ik krijg bekers met O.R.S. te drinken, eet kaakjes en krijg een geschilde appel. Dave gaat als een speer naar de Bank of China om onze restantbetaling voor Bill te pinnen en neemt daarna alle benodigde papieren en instructies in ontvangst. Kees doet boodschappen voor onze treinreis aangezien we tijdens de 24 uur nergens stoppen. We pakken onze tassen in en ik duim dat mijn compleet lege lichaam stabiel blijft tot we in de trein zijn. Helaas komt alles er toch vlak voordat we vertrekken weer uit L. Gelukkig gaat in de taxi alles goed en hoeven we op het station niet lang te wachten. Wel moeten we alleen op het station al 3 keer onze permits voor Tibet laten zien. Op het station zien we meteen al een heleboel Tibetanen. Ze verschillen zo ontzettend veel van de Chinezen. Hun huidskleur is veel donkerder en de kleding veel kleuriger. De vrouwen en meisjes dragen hun haar in lange vlechtjes en hebben allemaal rode blosjes op hun wangen. Deze mensen stralen een soort puurheid en vriendelijkheid uit waarbij je je automatisch goed voelt. We zijn weer de nationale attractie op het station. De Tibetanen zijn helemaal niet verlegen en komen naar ons toe om met ons te communiceren zo goed en kwaad als dat gaat. Met behulp van ons Point-It boekje willen we laten zien waar we vandaan komen. Niemand van hen blijkt echter te kunnen lezen. Ik had al gelezen dat circa 75% van de Tibetanen analfabeet is. Dan komt er een traditionele monnik met ons praten. Hij spreekt prima Engels. Hij verteld dat hij een Boeddhistische meester is en workshops geeft over de hele wereld. Hij is ook al 2 keer in Amsterdam geweest. Eenmaal in de trein zitten er al mensen in onze coupe. Het duurt een hele poos voordat we ze ervan kunnen overtuigen dat dit onze coupe is. Er zijn wederom 6 bedden in de coupe maar gelukkig zijn we dit keer maar met z'n viertjes. Ik ben blij dat ik het gehaald heb en installeer me meteen in m'n slaapzak. Oordopjes in, oogmasker voor en slapen maar.

De volgende ochtend zijn we vroeg wakker en genieten we van een prachtige zonsopgang vanachter de besneeuwde bergen. We zijn blij om de smog achter ons te laten. De hele dag hebben we schitterende uitzichten. De trein gaat voor meer dan 80% over een hoogte van 4000 meter en is daarmee het hoogste treintraject ter wereld. Pas in 2006 is dit nieuwe treintraject, uiteraard aangelegd door de Chinezen, geopend. Om een trein te kunnen laten rijden op deze hoogte zijn er aantal technische hoogstandjes nodig waaronder de hoogste tunnel ter wereld (5010 meter), 675 bruggen met een totale lengte van 160 km en het kunstmatig bevroren houden van de grond onder de rails. Tevens is er in de trein voor iedere passagier een speciale zuurstoftoevoer. Op de Tibetaanse vlakte bevat de lucht 35-40% van de hoeveelheid zuurstof op zeeniveau en daarom is er extra zuurstof voorziening nodig ter voorkoming van hoogteziekte. Het is goed te merken dat we gestegen zijn, want al de chips en koekjes die we gekocht hebben zijn helemaal opgeblazen en knallen uiteindelijk open.

Na het hoogste punt (5072m) te zijn gepasseerd begin ik flink last te krijgen van de hoogte. Ik krijg hoofdpijn en ben erg duizelig. De landschappen buiten blijven echter prachtig en 's middags komen langs het Nam Tso meer. Dit lichtblauwe meer is omringd door witte besneeuwde toppen en is het hoogste zoetwatermeer ter wereld op 4718 meter hoog. Inmiddels hebben we een andere toerist in de trein gevonden, een Canadese gids. Hij kan ons veel vertellen over zowel de geschiedenis als de huidige situatie in Tibet. Hij zegt dat we niet moeten schrikken van het grote aantal Chinese soldaten in Lhasa en waarschuwt ons voor het maken van foto's van deze soldaten. Als ze het zien vernietigen ze gewoon je camera. We proberen ook een aantal Tibetaanse woorden uit ons hoofd te leren, want volgens hem stellen de Tibetanen dit zeer op prijs. We krijgen tijdens de reis allerlei etenswaren aangeboden van onze buren, zoals heerlijk gedroogd yakvlees. We bedanken vriendelijk. Uiteraard bieden we hen ook van alles aan en vooral de Menthos vallen in de smaak. Onze Tibetaanse buurman staat met zijn hand voor zijn mond te wapperen en er komt bijna stoom uit zijn oren. Vervolgens gaat hij aan iedereen vertellen wat hij op heeft en willen de anderen er uiteraard ook een! We zijn ook weer een geliefd foto object en we worden geregeld uitgelachen. Waarom dat weten we niet precies!? Ondanks alle afleiding in de trein beginnen we meer en meer last te krijgen van de hoogte. Ik heb het idee dat mijn hoofd bijna gaat exploderen. Ook de jongens hebben er last van. Als we 's avonds om 21:30 op het station aankomen willen we alleen maar zo snel mogelijk naar ons hostel. Iedere stap op het station lijkt wel een uitputtingsslag. We zijn duidelijk nog niet gewend aan de hoogte. Gelukkig staat Sam, onze gids voor de komende 2 weken, ons al op te wachten. We krijgen een zijden witte sjaal (khata) van hem die ons geluk moet brengen in Tibet. We springen in de auto en binnen een kwartiertje zijn we bij het hostel. Ik stort me op het bed en val niet veel later met een hartslag van minstens 140 in een hele diepe slaap.

De volgende morgen zien we dat onze kamer uitzicht heeft op de Potala, het voormalig onderkomen van de diverse Dalai Lama's. Ik moet helaas het ochtendprogramma even overslaan om bij te komen. Gert is ook nog ziek en daarom gaan alleen Dave en Kees met de gids richting de Jokhang tempel, de belangrijkste tempel van Tibet. 's Middags sluiten Gert en ik weer aan en gaan we naar de Sera Monestry. Op weg naar het klooster zien we al een grote hoeveelheid Chinese soldaten. Ze staan op bijna elke hoek van de straat, dragen een flink geweer en sommigen houden zelfs een afweerschild voor zich. Ik vind het bijna lachwekkend want het is absoluut niet duidelijk met wat voor reden ze er staan. Er zitten zelfs soldaten op de daken van gebouwen als een soort sluipschutters. Ik vind het verschrikkelijk om te zien. En ondanks ik weet dat het verboden is om foto's van ze te maken probeer ik het uiteraard toch en met succes.

Het Seraklooster is een van de belangrijkste kloosters in Lhasa die nog intact is. Voor de inval van de Chinezen woonden hier ongeveer 6000 monniken waarvan er nu helaas nog maar 200 over zijn. Het is een prachtige en fascinerende plek. Het is er zoveel vrediger en mooier dan in het centrum van Lhasa, waar alle Tibetaanse gebouwen zijn geruïneerd en vervangen zijn door Chinese. Ik vergeet hier mijn hoofdpijn en zwakke maag en geniet van alle ceremonies, praktiserende monniken, buddha's en vooral van de mensen die op bedevaartstocht zijn. Ze offeren geld en yakboter aan alle Buddha's in het klooster en zien er heel gelukkig uit. Ze glimlachen naar ons en een oude Tibetaanse vrouw pakt mijn hand en begint een soort gebed te zeggen. Volgens Sam, de gids, wil ze met me dansen. Ik doe met haar mee en daar heeft ze de grootste lol om.

De jongens zijn er maar bij gaan zitten en krijgen gezelschap van een oude monnik. Hij spreekt geen Engels, maar zegt alles na wat de jongens zeggen. Hij heeft geen tand meer in zijn mond! We vragen Sam geregeld naar mening over de Chinese invloeden in Tibet, maar moeten altijd uitkijken dat er geen soldaten of gewone Chinezen in de buurt zijn. Hij is altijd alert en soms zelfs schichtig. Pas als we op rustige plekken zijn lijkt hij te ontdooien en verteld hij ons hoe verschrikkelijk de Tibetanen de Chinese bezetting vinden.

We nemen de bus terug naar het centrum en Sam neemt ons mee naar Barkhor. Dit is de bedevaartscirkel rond de Jokhar. Bedevaarders, handelaren, militairen, nomadengezinnen en toeristen vermengen zich hier. Je kunt hier gerust een hele dag zitten en alleen maar mensen bekijken. Ik koop een kleine gebedsmolen en een rozenkrans met 108 houten kraaltjes. De Tibetanen hebben er altijd een in hun hand en tellen de hele dag de kraaltjes als een soort mantra. Het is hier in Tibet veel langer licht dan in Beijing en pas rond etenstijd gaan we doodop terug naar het hostel. Eten, douchen, boek lezen, blog schrijven en naar bed.

Zaterdag staat de Potala op het programma. De Potala was het paleis van de Dalai Lama's tot de 14^e Dalai Lama naar India gevlucht is. Op dit moment leven er alleen nog een paar monniken om het gebouw te beschermen. De Potala staat sinds 1994 op de UNESCO werelderfgoed lijst en kan gelukkig dus niet aangetast worden door de Chinese regering.

Wel hebben de Chinezen alles rondom de Potala verbouwd en o.a. een plein gebouwd naar voorbeeld van het Tiananmen plein in Beijing. Het is een uitputtingsslag om de Potala te beklimmen. Elke stap is doodvermoeiend door de grote hoogte. Om je aan te passen aan de verminderde hoeveelheid zuurstof in de lucht moet je beenmerg extra rode bloedlichaampjes produceren. Dit duurt meestal een paar dagen dus hopelijk hebben we er binnenkort geen last meer van.

De rondleiding door de Potala is bijzonder. We bezoeken eerst het witte paleis en daarna het nog hoger gelegen rode paleis waar zich het religieuze gedeelte bevindt. We bezichtigen de diverse tempels en de mausolea van de 7 dalai lama's. Een aantal van de beelden zijn van puur goud gemaakt. Fascinerend zijn de mensen die op hun bedevaartstocht hier eindigen. Ze lopen de hele weg vanaf hun dorp met een gebedsmolen naar Lhasa en in de Potala offeren ze Yuan's en yakkaarsvet aan alle goden terwijl ze constant gebeden blijven zeggen. 's Middags moeten we shoppen voor onze trek naar de Himalaya. We hebben een tent en kookstel nodig en de jongens moeten een slaapzak kopen. Het is allemaal spotgoedkoop en we kopen ook alle vier een soort skibroek op aanraden van de gids. De mijne is een beetje baggy want er zijn alleen mannenmodellen, maar hij is wel van The North Face en kostte maar een tientje! Wat wil je nog meer! Helemaal volgeladen gaan we terug naar het hostel en gaan heerlijk relaxen op het dakterras. We genieten van de scherpe zon op ons gezicht en eten een berg fruit die we op straat hebben gekocht.

Vanavond gaan we nog even een drankje doen met Chris en Machteld die we hier weer zijn tegengekomen.

De komende 3 dagen reizen we met onze gids en chauffeur naar Gyantse, Shigatse en vervolgens naar Old Tingri vanwaar we beginnen met onze 4 daagse trip door de Himalaya. Op vrijdag (6 november) komen we dan als alles volgens plan verloopt aan bij het Everest Base Camp. Daarna reizen we over land door naar Nepal, vanwaar dus waarschijnlijk mijn volgende bericht zal komen! Iedereen wederom ontzettend bedankt voor de leuke reacties, ik geniet ervan!