We hebben ons verslapen! Het is ook zo donker in de kamer en we waren doodop van onze dagen in de Himalaya. Later dan gepland vertrekken we dus richting de Nepalese grens. We stappen in de auto, maar een aantal kilometer verderop komen we vast te staan door wegwerkzaamheden. Yeshi vraagt of we het laatste stuk willen lopen, want het kan nog wel een aantal uur duren. Dus rugzakken op en lopen maar door de modder en tussen de vrachtwagens en auto's door. Het is ongeveer 1,5 kilometer lopen en tijdens dit stuk ondervinden we een soort cultuurshock. Binnen een paar minuten lijkt het wel of we in India terecht zijn gekomen. De Nepalezen zijn zo anders dan de Tibetanen. De ogen en het gezicht zijn compleet anders. Ze hebben bijna allemaal een rode stip op hun voorhoofd en dragen kleurrijke kleding. In de verte zien we de Friendship Bridge opdoemen, die Tibet en Nepal verbindt. We moeten eerst door de Chinese douane heen. Het is een vreemde gewaarwording, want voor ons gevoel hebben we China in Xining al verlaten en nu we Tibet uitgaan worden we door de Chinese douaniers gecontroleerd. De tassen gaan door een scan en we moeten wat dingen eruit halen. Gert heeft een Tibetaans mes gekocht en de vrouw vraagt wat hij ervoor betaald heeft. Ik zeg in het Nederlands dat hij een laag bedrag moet zeggen, dus hij zegt 10 Yuan (wat ongeveer 10 cent is) en dat gelooft ze, dus we hoeven niets te betalen. Vervolgens in de rij voor paspoortcontrole. Gert en ik krijgen snel een stempel en mogen doorlopen, maar het paspoort van Dave nemen ze mee naar een kantoortje. Waarschijnlijk komt het door de verlenging van zijn Chinese visum. Gelukkig krijgt hij het na een minuut of 10 terug en kunnen we afscheid nemen van Yeshi. Hij mag niet buiten de grenzen van Tibet komen, want Tibetanen krijgen geen paspoort van de Chinese regering. De enige manier om naar een ander land te gaan is door de bergen naar een buurland (voornamelijk Nepal of India) te trekken en daar na een paar jaar een paspoort aan te vragen. De broer van Yeshi heeft dit ook gedaan en woont nu in België.

We lopen over de Friendship Bridge en ik maak een foto van de grensovergang. Dan komen er ineens 5 militairen op me afgestormd. ‘ No photo's no photo's!' zeggen ze en trekken mijn camera bijna uit mijn handen. Ik blijf glimlachen en zeg ‘why not, it's such a nice bridge!' maar ze trappen er helaas niet in. Ik moet de foto verwijderen terwijl ze toekijken. Als we de brug over zijn zoeken we naar het immagration office om een visum te halen en het is erg onduidelijk waar je dit kunt doen. We worden aan de Nepalese kant nergens gecontroleerd en als we niet zelf een visum hadden gehaald (we hebben het waarschijnlijk nodig om het land te verlaten) hadden we zo door kunnen lopen. We worden uiteraard belaagd door chauffeurs die ons in een jeep naar Kathmandu willen brengen, maar we zijn zuinige backpackers dus willen de lokale bus nemen. We merken meteen dat we in een heel andere wereld zijn beland. Het is hier druk, chaotisch en de straten liggen vol met afval. Er zijn geen normale asfaltwegen waardoor er bij elke auto stof/kalk opwaait. We beginnen de invloed van de Chinezen in Tibet toch wat meer te waarderen. We kopen een kaartje voor de bus en moeten 1,5 uur wachten tot deze vertrekt. We zijn de eersten die instappen, maar uiteraard is de bus propvol als deze eindelijk vertrekt. Alle mensen hebben grote ladingen spullen bij zich en ook alle staanplaatsen in de bus zijn verkocht. De chauffeur lijkt een jaar of 16 en we doen maar even een schietgebedje. Over de eerste 5 kilometer doen we een uur omdat al het verkeer vast staat. Het is echt millimeterwerk en iedereen toetert er flink op los. Onze chauffeur heeft 6 verschillende toetermelodieën en gebruikt ze allemaal. Ik denk dat we ze 's nachts kunnen dromen. De bus zou er ongeveer 3 uur over moeten doen, maar die hoop hebben we maar laten varen. We stoppen namelijk om de 5 minuten om mensen in en uit te laten stappen. We zitten helemaal opgevouwen, maar helaas is er niks aan te doen. Talloze bijna doodervaringen en 6 uur later komen we aan in Kathmandu. Het is inmiddels al donker geworden en het is een complete chaos in de stad. Voordat we een taxi hebben gevonden die ons voor een normale prijs naar Thamel wil brengen zijn we een half uur verder. We vragen hem langs de ATM te rijden en hebben eindelijk de eerste Nepalese Roepies op zak (de buskaartjes en visa hebben we met dollars betaald). Dan laten we ons afzetten bij een hostel die we hebben uitgekozen uit de Lonely Planet, maar helaas hebben ze geen kamers meer. We hadden er niet echt rekening mee gehouden dat het hier hoogseizoen is; in China was overal en altijd wel plek. Het blijkt lastiger dan gedacht, maar we vinden een leuk hostel iets verderop in de straat. We hebben een eigen kamer met badkamer en er zijn een aantal gemeenschappelijk ruimtes en een zonnig dakterras met uitzicht over de stad. In de verte kun je zelfs de Himalaya nog zien. We zitten in de wijk Thamel, waar bijna alle toeristen verblijven. We moeten even wennen aan alle blanke mensen die we zien. We sterven van de honger en duiken het eerste restaurant binnen dat we zien. Natuurlijk eten we veel te veel en veel te snel dus met lichte buikpijn weer richting het hostel. Uuuh waar was het ook alweer? Gelukkig heb ik een betaalbewijs bij me waar de naam van het hostel op staat. De namen van de hostels lijken hier namelijk allemaal op elkaar. We duiken in bed en vallen in een diepe slaap.

Zondag wordt een echte relaxdag. We gaan ontbijten bij het hostel dat we oorspronkelijk hadden uitgezocht en wat uitgebaat wordt door een Zwitser. We bestellen baguettes met kaas en verse sinaasappelsap...mmh. We lezen, schrijven onze blogs, wisselen foto's uit, kopen nieuwe shampoo, genieten van het zonnetje en laten al onze kleren wassen. Ik kom erachter dat mijn Bjorn Borg joggingsbroek weg is..snik! Gert heeft inmiddels contact met Kees gehad. Hij is naar Bangkok gevlogen en krijgt maandag een wortelkanaal behandeling. Gelukkig gaat alles verder goed met hem. 's Middags zoek ik een bar met wifi en skype met mijn ouders. De verbinding is niet zo goed, maar ze kunnen mij wel goed verstaan dus ik praat maar gewoon door. Puma is ook in beeld en hij is een beetje dikker geworden omdat hij bij mijn ouders binnen blijft. (Hij liep constant terug naar mijn huis.) Verder begrijp ik dat er vorige week een vrouw in Nepal is omgekomen met raften en dat het echt herfstig weer is thuis. Ik werk me na het skypen door een mail of 60 heen. Het is super om mails te ontvangen van het thuisfront en ik probeer iedereen te beantwoorden. Helaas is het internet supertraag en ook het uploaden van foto's en verhalen op mijn website gaat lastig. Als ik terug kom bij het hostel ligt Dave in bed met een knalrood hoofd. Hij heeft hoge koorts en een nare hoest. Hij gaat naar bed met 2 paracetamol en Gert en ik eten wat bij het hostel.

De volgende ochtend hebben we alle drie een nare hoest. Het zal wel door de kou in de Himalaya komen. We ontbijten weer met baguettes met kaas en gaan op zoek naar een reisbureau om de rest van ons verblijf in Nepal te plannen. Het blijkt erg lastig een betrouwbaar bureau te vinden. We bezoeken er 2, maar hebben er geen goed gevoel over. We besluiten om op zoek te gaan naar eentje die door de Lonely Planet wordt aangeprezen. We verdwalen in de kleine straatjes van Thamel, maar een uur later hebben we het eindelijk gevonden. We ploffen neer bij Hard Rock Expedition & Treks en hebben meteen een goed gevoel bij het bureau. De eigenaar is eerlijk en de prijzen zijn een stuk lager dan bij de andere bureau's. Hij vertelt dat hij een paar jaar geleden Chris Segers heeft rondgeleid. We laten ons goed informeren en gaan eerst lunchen om alles te bespreken. 's Middags boeken we uiteindelijk een 2-daagse raftingtrip (1 overnachting in een tent) en daarna een 3-daagse trip naar Chitwan National Park met o.a. een olifanttrekking, jeep safari en jungle walk. We zullen vrijdagochtend (de 13^e) opgehaald worden voor het raften en worden dinsdagmiddag (de 17^e) van Chitwan naar Pokhara gebracht. In Pokhara willen we een dag of 2 blijven waarna Gert terug gaat naar Kathmandu om naar Bangkok te vliegen. Dave en ik willen allebei nog een trekking doen door het Annapurna gebergte. We zullen waarschijnlijk kiezen voor de Annapurna Base Trekking van 10 dagen. Gelukkig is de trekking dit keer op normale hoogte, met normale temperaturen, normale afstanden per dag en slapen we 's nachts in lodges met andere trekkers. We moeten alleen nog beslissen of we een drager willen huren of dat we zelf onze spullen dragen, maar dat zien we wel in Pokhara. De jongens boeken ook allebei een vlucht naar Bangkok. Ik heb al een vlucht in mijn Round the World Ticket. Ik vlieg 30 november naar Hong Kong waar ik 3 dagen zal blijven en vervolgens door zal vliegen naar Bangkok.

Dinsdag gaan we maar weer eens de toerist uithangen. We nemen de taxi naar de Pashupatinath tempel. De tempel bevindt zich in de oostelijke buitenwijk van Kathmandu. Door de ligging aan de Bagmati is de Pashupatinath tempel de belangrijkste en heiligste hindoetempel van heel Nepal. De Bagmati rivier is in Nepal net zo heilig als de Ganges in India. Gelovigen die hier ritueel te baden of gecremeerd worden, kunnen de cyclus van wedergeboorte doorbreken. Ze gaan dan na hun dood rechtstreeks naar het hiernamaals en reïncarneren niet meer. De rivier is ernstig vervuild, maar de gelovigen laten niet na zich onder te dompelen en er een beetje van te drinken. We steken de Bagmati rivier over en gaan op de trappen tegenover de burning ghats. Vanaf de trappen hebben we een goed zicht op de crematieplaatsen. Er komen enorme rookwolken vandaan.

Op weg naar boven lopen we langs de kluizenaarswoningen die in de rotsen zijn uitgehouwen. Hier wonen veel sadhu's, de 'heilige mannen'. Sadhu's zijn rondtrekkende hindoes die het kastenstelsel en de normale gebruiken hebben afgezworen en bedelen om in hun minimale dagelijkse bestaan te voorzien. Ze dragen oranje gewaden, beschilderen hun lichaam, hebben lang rastahaar en allerlei attributen. Voor een foto willen ze geld hebben.

We vinden het wel weer welletjes geweest en nemen een taxi terug richting Thamel. Als we in een outdoor shop aan het onderhandelen zijn over mondkapjes loopt ineens het Britse stel dat we ontmoet hebben in Shigatse naar binnen. Ze hadden zich zorgen gemaakt over onze trekking en zijn blij ons heelhuids terug te zien.'s Avonds gaan we eten bij het Everest Steak House op aanraden van andere reizigers en eten voor het eerst in lange tijd weer een lekkere biefstuk met frietjes. We zijn elke avond om 22:00 uur doodmoe en duiken maar weer vroeg ons bed in.

De volgende morgen weer vroeg wakker. We hebben nog steeds alle drie last van een verkoudheid en een nare hoest en drinken liters thee met honing bij het ontbijt. Het is een beetje bewolkt en we besluiten naar Durbar Square te gaan. Als we ons buiten het hostel begeven dragen we constant ons mondkapje. De lucht is zo erg vervuild in Kathmandu dat je bijna niet zonder kunt. Durbar Square is het centrum van verschillende tempels en pleinen. We willen graag naar de tempel van de Kumari (levende godin). Dit is een tempel van hout waarin een jong meisje woont. Zij is volgens een oud en mystiek proces verkozen tot de menselijke reïncarnatie van de moedergod van het Hindoeïsme. Bij de eerste tekenen van volwassenheid wordt er een nieuwe godin gekozen. Ook mag ze zich niet bezeren. Bloed betekent voor haar het einde van haar heiligheid. Ze mag daarom niet spelen en zich bijna niet bewegen. Na een poosje te hebben gewacht in de binnentuin van de tempel krijgen we haar een seconde of 10 te zien. Ik vind het zielig, ze is nog maar 4,5 jaar en zelfs als ze op een gegeven moment terug gaat naar haar familie mag ze nooit trouwen en zal nooit een normaal leven hebben. We worden op het binnenplein constant lastig gevallen door Nepalezen die onze gids willen zijn. Het woord ‘NEE' negeren ze gewoon dus uiteindelijk gaan we maar weg. Een groot deel van Durbar Square is ingenomen door duizenden duiven. Tussen de duiven liggen/lopen ook een paar koeien.

We zijn een beetje moe en kunnen vandaag alle drukte en chaos niet zo goed hebben. We gaan even op de bovenste trede van een van de tempels zitten. Het is duidelijk dat Nepal geen rijk land is, volgens de statistieken leeft meer dan de helft van de bevolking beneden de armoedegrens. Je struikelt hier op Durbar Square over de bedelende vrouwen, kinderen en gehandicapten. Dit heeft deels te maken met het feit dat zowel het hindoeïsme als het boeddhisme het geven van giften aanmoedigt. We vinden het straatbeeld hier triest en vies en discussiëren over het feit of we inmiddels verwende toeristen zijn geworden of dat het misschien komt doordat we ons niet zo lekker voelen. We nemen een taxi terug naar Thamel. Alle taxi's zijn hier in Kathmandu kleine (witte) Suzuki's die zich gemakkelijk overal tussen kunnen manoeuvreren. De auto's horen hier in Nepal aan de linkerkant van de weg te rijden, maar in de werkelijkheid rijden ze gewoon overal waar plaats is. Door de grote hoeveelheid auto's, brommers, motors, riksja's en andere vreemde voertuigen staan alle wegen in en rondom het centrum de hele dag vast. We hebben geen beste dag vandaag en voelen ons beroerd. Wellicht dat we behalve een verkoudheid toch een of ander virus hebben opgelopen in Tibet. We slikken paracetamol, kopen een grote hoeveelheid zakdoekjes en duiken in bed. Eten doen we 's avonds bij het hostel. Het is druk in de woonkamer. De meeste gasten in het hostel zijn Frans. Het merendeels van de toeristen in Kathmandu is overigens Frans of Zwitsers. We zijn er nog steeds niet achter wat de reden hiervan is. Verder is het hier mode om je haar in dreadlocks te dragen. Af en toe heb je het idee in een soort hippie tijdperk te zijn beland. Communiceren met de locals is hier in Kathmandu geen enkel probleem, bijna iedereen spreekt Engels. Het enige Nepalese woord dat we kennen is ‘Namaste', maar dit kun je gebruiken voor hallo, dag, welkom, tot ziens, bedankt, etc. Handig toch!

De volgende morgen voel ik me gelukkig wat beter. Vandaag alle tijd om mijn spullen in te pakken, te internetten en nog wat door de stad te lopen. Morgenochtend om 06:15 worden we opgehaald voor onze 2-daagse raftingtrip en vervolgens 3 dagen in de Chitwan Jungle! Ik hoop de volgende update te kunnen versturen vanuit Pokhara voordat we de bergen ingaan voor de Annapurna trekking!