Het is vrijdag de 13^e en de wekker gaat om 05:30.....oei wat vroeg. We worden opgehaald door een wazige kerel die zegt dat we hem moeten volgen. Het is maar 10 minuutjes lopen naar de bus volgens hem. Rugzakken om en lopen maar, je raakt eraan gewend. Na een half uur lopen (!) en een hoop gehoest later zijn we bij de bus en zoeken een plekje achterin. Na 2,5 uur krijgen we een seintje van de chauffeur dat we eruit moeten. Onze Nepalese raftinginstructeur staat al klaar. Hij stelt zich voor als Purna. We krijgen zwemvesten aan, een helm op en samen met 2 Amerikanen, 2 Australiërs en een Fransman luisteren we naar de instructies. All forward, all backward, left backward, right backward zijn de belangrijkste instructies. We beginnen met een aardige stroomversnelling en zijn meteen kletsnat. Het is een leuk parcours al zit er soms wel een groot stuk tussen de verschillende stroomversnellingen. Purna is best streng, maar dat is ook wel nodig. Vlak voor de lunch komt de zon door en dat maakt het een stuk aangenamer. We lunchen op een strandje halverwege en 's middags komen we aan bij onze overnachtingplaats, 2 tentjes langs de oever van de (Trishuli) rivier.

Een stukje bergopwaarts is een klein dorpje waar onze instructeur Purna woont. We krijgen te eten bij het eettentje van het dorp. Eerst soep en daarna rijst met curry en kip. Het is ongelooflijk hoe ze de maaltijd klaarmaken op één klein pitje. We hebben lange tijd niet zo lekker gegeten. Purna leert ons een Nepalees kaartspel en veel dorpsgenoten komen even een kijkje nemen. We vinden het een genot hier te zijn in plaats van het drukke Kathmandu en voelen ons eindelijk wat beter. De schone lucht en bergen doen wonderen. Als het pikkedonker is gaan we terug naar de tenten en de instructeur helpt ons een vuur te maken. We zitten rond het vuur met het geluid van de rivier op de achtergrond totdat we bijna in slaap vallen. De tenten staan op een helling en er liggen heel wat stenen onder, maar tegenwoordig slaap ik werkelijk overal en ben binnen een paar minuten vertrokken. De volgende ochtend vroeg op en een heerlijk ontbijtje in het dorp. Vandaag zijn we maar met z'n drieën en daarom gaat er een extra jongen mee in de raft. We merken dat we veel lichter zijn dan gisteren en moeten harder werken om door de stroomversnellingen te komen. Purna is een beetje losser vandaag en lacht om de domme grappen van Gert en Dave.

Dave duikt nog van een enorm hoge rots, maar uiteraard zonder even een seintje te geven zodat ik een foto kan maken. Tegen lunchtijd komen we bij het eindpunt van onze rafttrip, wederom een heel klein dorpje. Hier krijgen we lunch en daarna moeten we wachten op een lokale bus die naar Chitwan gaat. Na een poosje stopt er een bus, maar deze zit helaas al vol. De chauffeur zegt dat we alleen nog op het dak mee kunnen. Tja, waarom niet! Dus met bagage en al op het dak en rijden maar. Je zit er eigenlijk veel beter dan in een propvolle bus. Af en toe even goed vasthouden en je mond bedekken voor uitlaatgassen, maar je hebt prima uitzicht en alle ruimte.

We komen nog langs een politiecontrole, maar op het dak zitten is hier heel normaal. Al moeten ze er wel heel hard om lachen dat de toeristen op de (volgens hen) slechtste plekken van de bus zitten. Na 2 uur geeft de chauffeur een seintje dat we er zijn en klimmen we eraf. We krijgen te horen dat we een paardenkar moeten nemen naar het hotel. We vinden het een beetje zielig voor het paard, want met al onze bagage zijn we toch best wel zwaar. Het is een hobbelige rit en het past maar net. Gelukkig komt er halverwege iemand van het hotel op een scooter voorbij en gaat Gert achterop verder. We zijn zeker een half uur onderweg door het platteland. Alle mensen hebben geiten en kippen en zijn aan het werk op het land. Ze groeten ons met een hartelijk Namaste en de kinderen zwaaien. Het Tiger hotel waar we verblijven ziet er prima uit. We hebben een ruim chalet en krijgen meteen het programma te horen voor de komende dagen. We nemen een lekkere douche en wassen onze kleren. We eten samen met een koppel uit Nieuw-Zeeland en horen mooie verhalen over de Annapurna trekking die ze vorige week gedaan hebben.

De volgende ochtend een wake-up call (gebonk op de deur) om 6:00 uur. Een koude douche, ontbijt en in de jeep naar de rivier. We gaan samen met het stel uit Nieuw-Zeeland in een smalle lange boot en varen door de rivier. We zien krokodillen en apen. Na de boottocht volgt een tocht te voet door de jungle. Helaas alleen een paar herten en bijzondere vogels gespot. Na de lunch gaan we op jeepsafari.

We gaan op jacht naar neushoorns, maar het is erg lastig om ze te vinden. Na 3 uur rijden hebben we er eindelijk een gevonden. Uit de verte lijkt het wel een rotsblok, zo groot en grijs! De neushoorn ligt en de gids wil proberen hem op te laten staan. Hij is echter heel erg voorzichtig en blijft op flinke afstand. Er zijn al verschillende ongelukken gebeurd met toeristen en sommige neushoorns kunnen behoorlijk agressief zijn. Als onze gids iets dichterbij komt staat de neushoorns ineens op en de gids schrikt zich rot en sprint terug naar de jeep. We maken foto's, maar de neushoorn blijft zich verschuilen achter de bomen. Op de terugweg komen we een verzorger met een grote olifant en een kleintje tegen. Ik vraag of ik hem mag aaien en hij knikt ja. Het olifantje heeft zin om te spelen en begint mij naar achteren te duwen met zijn slurf. Ik klim maar weer snel in de jeep.

Na het avondeten gaan we in het dorp naar een Nepalees dansoptreden. De zaal is bomvol en het optreden is boven verwachting. De dansers zijn echt goed en beelden met hun verschillende dansen gebeurtenissen uit de geschiedenis van het dorp uit.

Maandagochtend weer veel te vroeg gebonk op de deur. Na het ontbijt rijden we met een ossenkar door het omliggende platteland. Sauraha, het dorp waar we verblijven, is erg bijzonder. Het is er rustig en vooral erg vredig. Iedereen in het dorp heeft zijn eigen taken. De één werkt in het plaatselijke museum, de ander heeft een klein winkeltje en de derde is bestuurder van een jeep of paardenkar. Kinderen spelen buiten, overal lopen geiten en kippen en de vrouwen werken rondom en in het huis. Bijzonder is dat iedereen zeer tevreden lijkt te zijn met zijn of haar bezigheden. Er lijkt geen sprake te zijn van afgunst of jaloezie, ook niet ten opzichte van de toeristen. Er zijn geen bedelaars en iedereen accepteert de toeristen als onderdeel van het dorp. Na de rit op de ossenkar gaan we richting de rivier waar elke morgen de olifanten worden gewassen. De olifanten vinden het heerlijk in het water en hun verzorgers gebruiken stenen om hun huid schoon te schrobben.

Na de lunch hebben we een paar uur voor onszelf en Dave vraagt of ik zijn haar wil knippen. Ik doe er gigantisch lang over, maar het resultaat ziet er best redelijk uit al zeg ik het zelf. 's Middags staat er een olifantenrit door de jungle op het programma. De olifanten zijn goed getraind en halen met hun slurf zelfs omgevallen bomen weg. Al binnen een paar minuten zien we in de verte een neushoorn. Er staan al een paar olifanten bij en het lijkt de neushoorn niet te deren. Het is onwijs bizar om de neushoorn van dichtbij te zien. Hij is zo groot en log en lijkt wel prehistorisch. Als het drukker wordt zet hij het toch op een lopen.

We volgen hem nog een poosje en laten hem dan met rust. De rest van de rit is leuk, maar we blijven onder de indruk van de neushoorn. 's Avonds eten we Dahl Baht, een typisch Nepalees gerecht. We genieten ervan en de jongens scheppen nog een paar keer op. Het is helaas alweer de laatste avond in Sauraha.

Dinsdagochtend slaan we het ‘birdwatching' om 6:00 uur even over. Genoeg vogels gezien tijdens de andere activiteiten J. Om 9:00 nemen we de bus naar Pokhara. Het is een verschrikkelijk hobbelige rit, een boek lezen is onmogelijk. 's Middags komen we in Pokhara aan en nemen een taxi naar Lake Side waar de meeste hostels zitten. We eten verse pasta bij een Italiaan en gaan 's avonds naar Busy Bee op aanraden van andere backpackers. Het is een gezellige bar met livemuziek en we kletsen met andere reizigers. Een Nederlandse jongen vertelt dat hij een paar dagen geleden met een helikopter is weggehaald uit de Himalaya vanwege hoogteziekte. Zijn wij er toch goed vanaf gekomen! En raak in gesprek met een vader met zoon en 2 schoonzonen uit Dordrecht die veel mensen kennen in Heerjansdam. De wereld is klein....

De volgende morgen gaan Dave en ik op pad om onze trekkersvergunning aan te vragen. We huren een mountainbike en gaan op pad. Uiteraard hebben we de hele omgeving van Pokhara gezien voordat we eindelijk bij het juiste gebouw terecht komen.

We moeten behalve voor onze vergunning ook informatie invullen over je verzekering en wie te contacteren in geval van nood. Alles lijkt hier prima geregeld. Met de vergunningen op zak besluit ik om toch maar even hier in Pokhara langs de dokter te gaan. Mijn hoest is in de afgelopen dagen een stuk erger geworden en blijft toch wel erg lang hangen. De dokter kijkt zorgelijk bij het onderzoek en zegt dat ik minstens een ‘acute pharyngitis' heb. Dave erbij geroepen want weet niet wat het betekent, maar het is gewoon een keelontsteking. De dokter wil graag een röntgenfoto van mijn borst maken en bloed en urineonderzoek doen. Ik vraag of dat allemaal wel nodig is en hij vindt van wel. Ik informeer eerst naar de kosten en aangezien alles bij elkaar maar €10,- kost ga ik maar akkoord. De foto ziet er goed uit. Mijn ribben zijn alleen wat gekneusd door al het hoesten. Alleen de urine wijst ook dat ik ook een blaasontsteking heb. Niet zo heel verwonderlijk na al die erbarmelijke gaten in de grond waar ik de laatste tijd heb moeten plassen in de kou. Ik krijg 2 soorten antibiotica mee en het advies om het de komende dagen rustig aan te doen. Ik knik driftig ja en de dokter is gerust gesteld.

De volgende ochtend nemen we afscheid van Gert. Na een maand samen gereisd te hebben vertrekt hij vandaag naar Kathmandu om morgen naar Bangkok te vliegen. Hij wil daar graag zijn dive master halen. Ik slaap uit en ga 's middags met Dave in een roeibootje het meer op. Na het uploaden van mijn blog spullen inpakken voor de trekking en dan vroeg naar bed, want morgen gaan we het Annapurna gebergte in! Ik ben weer online over een dag of 10! Tot dan!