Laos is het meest relaxte land wat we tot nu toe hebben bezocht. Geen agressieve verkopers, met smog gevulde steden of razend verkeer, heerlijk! Op zondag 6 december nemen we een tuktuk naar de Friendship Bridge tussen Thailand en Laos en na wat formaliteiten zijn we de grens over. We pinnen onze eerste Kip (de munteenheid van Laos) en zijn direct miljonair. 1 miljoen Kip is ongeveer 82 Euro. We besluiten om niet in Vientiane te blijven, maar meteen de bus te nemen naar Vang Vieng. We hebben al veel verhalen gehoord over Vang Vieng, sommige positief en andere negatief. Vang Vieng is voornamelijk bekend om het tuben. Tuben is met een tube (soort opblaasband) de rivier afvaren. Om de paar meter zijn er bars waar je behalve veel kunt drinken ook van hoge touwen en kabelbanen af kunt slingeren. Sommige reizigers vonden het helemaal niks en anderen zijn er 6 maanden (!) gebleven. We zijn dus erg benieuwd...

We zijn de enige toeristen in de bus en vragen ons af of we wel echt naar Vang Vieng gaan. Als we 's middags aankomen schijnt het zonnetje en we zien geen mens op straat. We hadden veel drukte en dronken toeristen verwacht, maar het enige dat we zien is een rustig dorp met guesthouses aan allebei de kanten van de rivier omgeven door prachtige bergen en natuur. We lopen een poosje rond om een leuk guesthouse te vinden. We besluiten om de rivier over te steken en dit blijkt een goede beslissing, want aan deze kant zijn er allemaal kleine houten huisjes waar je kunt slapen met uitzicht op de rivier. Ons huisje heeft een warme douche en wc en kost maar 2,- p.p. Niks te klagen dus.

We gaan de omgeving verkennen en zien vanaf de oever een prachtige zonsondergang. We zien een aantal mensen terugkomen van tuben en kanoën. We kopen een kaart van de omgeving, want er schijnen ook vele mooie grotten te zijn. We lopen door het centrum en zien dat de meeste restaurants lekker kan liggen en minimaal 2 tv's hebben waarop onafgebroken Friends afleveringen worden gedraaid. We hadden hier al over gehoord, maar het blijft een vreemde ervaring.

De volgende ochtend ontbijten we met onwijs grote baguettes. Van 1893 tot 1955 behoorde Laos tot de Franse kolonie. De Fransen zijn inmiddels weg, maar de baguettes gelukkig gebleven. We besluiten om vandaag meteen maar te gaan tuben. We huren een tube en worden met een groep andere toeristen door een tuktuk 6 km verderop afgezet. We drijven een klein stukje de rivier af en worden dan naar binnen gehengeld bij een bar waar je met een soort kabelbaan het water in kunt springen. Dat moet ik even proberen natuurlijk. Je klimt op een platform waar je een soort trapeze vastpakt en springt ervan af. Op het hoogste punt laat je los en knalt het water tegemoet.

Behalve dat je elke keer zowat je bikini kwijt bent is het ongevaarlijk (als je tenminste normaal spring en geen salto's probeert), want de rivier is hier onwijs diep. We hebben al aardig wat verhalen gehoord over dronken toeristen die in ondiep water zijn gedoken etc. Gezien de fratsen die we sommige toeristen zien uithalen kunnen we dat ons goed voorstellen. Na een paar uur drijven we weer wat verder en gaan naar een andere bar met een andere jump. Alle bareigenaren gooien een soort reddingsboei naar je uit en willen je zo binnenhengelen bij hun bar. Rond een uur of 16:00 duikt de zon al een beetje achter de bergen en tuben we de rivier af richting Vang Vieng. Het is zeker nog 1,5 uur peddelen dus we zijn blij dat we op tijd zijn weggegaan. Het koelt hier 's avonds redelijk snel af en er zijn veel muggen. Laos is een malariagebied, dus ik ben begonnen met het slikken van Malarone. Als we 's avonds gaan eten vraagt de ober bij onze bestelling of we ook het ‘special menu' willen. Naïef als we zijn lijkt ons dat wel wat dus zeggen we ja. Dan blijkt het een menu te zijn met allerlei happy food. Met happy food bedoelen ze hier alles waar marihuana of opium in zit. Je kunt happy shakes, happy pancakes, happy pizza's en nog veel meer bestellen. We bedanken hartelijk. We kijken de ene Friends aflevering na de andere. Het is best slim van de eigenaren om de series te draaien, want iedereen blijft uren hangen. We hebben met een paar andere reizigers afgesproken bij de Smile Bar aan de rivier. Het is een soort buitenbar met een dansvloer, hangmatten en een vuur. Er wordt leuke muziek gedraaid, maar als we net in stemming komen gaat om 23:30 de muziek uit. We horen dat er gisteren een groepje toeristen opgepakt voor het roken van marihuana. Ze kregen na een paar uur in de cel de mogelijkheid om 6 milijoen kip te betalen en vrijgelaten te worden. De politie is zo corrupt als wat hier, want ze worden door de restauranteigenaren betaald om een oogje dicht te knijpen wat betreft het happy menu, maar pakken wel rijke toeristen op die een joint roken om ze vervolgens te laten betalen.

De volgende dag hebben we afgesproken om naar de Poukham Cave en Lagoon te gaan. Na de dagelijkse baguettes als ontbijt huren we een fiets en gaan op pad met onze kaart. Het is een behoorlijk eindje fietsen over zanderige wegen. Het is hier onwijs gevaarlijk om een brommer te huren en we zien dan ook iemand flink onderuit gaan. De zon schijnt en het is bloedheet. Eenmaal aangekomen bekijken we de grot en gaan dan lekker zwemmen in de lagoon. Het water is helder en ijskoud en het is er heel diep. Er staat een grote boom bij het water en hieraan hebben ze diverse touwen gemaakt waarmee je het water in kunt slingeren. Tevens is er een soort ladder waarmee je in de boom kunt klimmen om ervan af te duiken of springen. Dave heeft een beter idee en klimt nog hoger in de boom om er vervolgens vanaf te springen en iedereen de stuipen op het lijf te jagen. We zijn al veel Israëliërs tegen gekomen tijdens onze reis en ik begrijp na een middag met hen waarom. Zowel jongens als meisjes moeten op hun 18^e voor een aantal jaar verplicht het leger in. Pas na hun dienstplicht kunnen ze beginnen met studeren. Veel van hen willen echter eerst even bijkomen en gaan na hun dienstplicht een jaar reizen.

Als de zon achter de bergen is pakken we onze spullen en fietsen terug richting ons guesthouse. Het lijkt hier in Laos af en toe wel een grote kinderboerderij. Overal lopen koeien, kippen, geiten en honden. Zelfs op de fiets moet je je best doen om ze allemaal te ontwijken.

Na het eten gaan we weer naar de Smile Bar, maar ook vandaag gaat de muziek uit om 23:30. Bij alle bars werken overigens toeristen die hier langer dan gedacht zijn blijven hangen. Sommigen zijn zelfs al langer dan een jaar in Vang Vieng. Het is hier echt super, maar om nou zo lang te blijven...

Woensdag is onze laatste dag in Vang Vieng. We slapen uit en hebben niet zo'n zin in de drukte van het tuben dus huren weer een fiets en gaan richting de lagoon. We genieten de hele dag van de zon en het water. Het lijkt wel of je hier in Vang Vieng na een aantal dagen iedereen kent. De sfeer is top en er is altijd wel iemand om mee te kletsen. Dave daagt me uit om ook van de hoge tak in de boom te springen en uiteindelijk ga ik toch maar overstag. (Filmpje is te vinden onder het kopje ‘video's'.) 's Avonds eten we en kijken we een stuk of 6 afleveringen van Family Guy, een cartoon voor volwassenen waar Dave helemaal gek van is, maar volgens mij nog nooit op tv is geweest in Nederland.

Donderdagochtend nemen we de tuktuk naar het busstation. We kopen een kaartje voor de Express bus naar Luang Prabang en bereiden ons voor op een busrit van een uur of 7. Al snel blijkt dat er teveel kaartjes verkocht zijn en mensen moeten op een krukje in het gangpad zitten. Vervolgens stoppen we bij bijna ieder klein dorp om locals binnen te laten. Ze gaan allemaal op de grond in het gangpad zitten en krijgen een zakje van de buschauffeur. Al snel blijkt waar het zakje voor was....ze beginnen bijna allemaal over te geven. We rijden inderdaad over flinke slingerwegen, maar dit moet ook te maken hebben met het soort voedsel dat ze eten. Ik heb gelukkig mijn laptop bij me en we kijken films die ik in Hong Kong gedownload heb. Zo hoeven we in ieder geval niet naar de onsmakelijke geluiden naast ons te luisteren.

Net voor het donker zijn we er en nemen samen met een paar anderen een tuktuk naar het centrum. Het is lastig een betaalbaar hostel te vinden dat kamers vrij heeft. Het is hier in Luang Prabang een stuk duurder en de meeste goedkope kamers zitten al vol. Toch vinden we ook dit keer weer een guesthouse dat ermee door kan. We dumpen de tassen in de kamer en gaan op zoek naar eten, want we sterven van de honger. We zien al snel dat veel restaurants een soort combinatie van fondue en gourmet aanbieden, een specialiteit hier, dus de bestelling is snel gemaakt. Het smaakt super en ik moet toch even denken aan de kerstdagen in Nederland die er nu toch wel aan zitten te komen. We merken hier in Laos weinig van de kerstsfeer, heel af en toe wat kerstversiering maar dat is alles. Na het eten gaan we naar een reisbureau om een ticket naar Vietnam te boeken. We wilden eigenlijk met de bus gaan (een rit van zo'n 30 uur), maar we hebben ondertussen teveel horrorverhalen van andere toeristen gehoord die een vreselijke rit hebben gehad dus hebben toch maar besloten wat meer te betalen en te gaan vliegen. We boeken een vlucht voor zaterdagmiddag met Lao Airlines naar Hanoi.

De volgende dag kopen we op straat baguettes met Le vache qui rit...mmmh.

We gaan vandaag de stad bekijken. Luang Prabang staat sinds 1995 in zijn geheel op de Unesco erfgoedlijst. Er zijn geen moderne gebouwen en geen hoogbouw. Aan de ene kant van de stad stroomt de Mekong en aan de andere kant de Nam Khane. Er zijn veel tempels en overal lopen monniken op straat. Ze dragen felle oranje kleden met simpele slippers eronder. Vaak dragen ze een paraplu om zich tegen het zonlicht te beschermen. Ze zijn hier echt onderdeel van het stadsbeeld. We beklimmen de berg Phousi, middenin de stad, en hebben zo uitzicht over de hele stad. We lunchen in een café met wifi, maar alle internetverbindingen zijn hier frustrerend traag dus besluiten maar een potje pool te spelen. 's Middags gaan we naar het Laotiaanse Rode Kruis en nemen een traditionele Laotiaanse massage gevolgd door 4 sessies van 10 minuten in een hele hete sauna. In de sauna zitten toevallig 2 andere Nederlandse meiden die allebei alleen op reis zijn. Heb al bijna 2 weken geen Nederlands gesproken en het is lekker om even in je eigen taal te kletsen. 's Avonds gaan we naar de avondmarkt. Op deze markt verkopen vrouwen van de Hmong stam allerlei zelfgemaakte spullen zoals sjaals, tassen, pantoffels, dekens etc. Het is erg mooi en de kwaliteit is goed. We eten bij een Indiaas restaurant (ik ben inmiddels verslaafd geraakt aan chicken tikki massala met naanbrood) en kletsen de rest van de avond met 3 Engelse vrienden die een jaar aan het reizen zijn.

Zaterdag de tassen inpakken en uitchecken bij het hostel. We hebben nog een paar uur voordat ons vliegtuig vertrekt dus we gaan naar een Belgische bar die we gisteren gezien hebben. Na het kijken van ‘Apocalypse now' (ter voorbereiding voor Vietnam), een heleboel potjes jeu de boules en een groot bord Vlaamse frieten met mayonaise nemen we een tuktuk naar het vliegveld. Het vliegveld is piepklein, maar alles is er prima geregeld. Voor we het weten zitten we in een piepklein vliegtuigje en stijgen op richting Hanoi.

De zonsondergang is prachtig vanuit de lucht. Laos is zeker voor herhaling vatbaar en komt op mijn lijstje om eens naar terug te keren. Maar nu eerst Vietnam onveilig maken!