Ik weet het…. ik heb bijna 3 weken mijn blog verwaarloosd. Simpelweg gewoon even geen zin gehad om te schrijven. Ik ga proberen om in een sneltreinvaart een update te geven, maar er zullen wel wat gaten in mijn herinneringen zitten.

Het vorige verhaal eindigde in Cambodja, waar wij een busticket naar Koh Chang in Thailand geboekt hadden. We werden ’s ochtends 1,5 uur te laat opgepikt bij het guesthouse en bereidden ons voor op een dramatische reis. Uiteindelijk viel het allemaal wel mee. In een grote bus gingen we richting de grens met Thailand. Iedereen moest met bagage de bus uit en in meterslange rijen voor de grens gaan staan. Na het afronden van alle formaliteiten werden we door een minibusje verder naar Koh Chang gebracht. De chauffeur dacht dat hij de formule 1 reed en binnen een mum van tijd waren we bij de pier. Vervolgens met de ferry in een uurtje naar Koh Chang en daar een tuktuk genomen naar een van de vele stranden die het eiland rijk is. We komen terecht bij Tiger Huts en er is nog een simpele bungalow pal op het strand beschikbaar. We zijn doodop en gaan snel wat eten. In de bar zit het vol met luidruchtige Russische jongens en meisjes. En als we terugkomen in de bungalow zien we een kakkerlak wegrennen in de badkamer. De volgende ochtend dus maar op zoek naar een andere slaapplek en binnen 5 minuten vinden we KP Huts. De bungalows staan iets verder van het strand, maar zijn brandschoon en het hele complex ziet er prima uit. Het lijkt een beetje op een grote camping. Geen van de bungalows heeft namelijk eigen sanitair dus iedereen maakt gebruik van een groot toiletgebouw in het midden van het complex. Verder zijn er diverse schommelbanken, is er wifi en het restaurant verkoopt goedkoop en lekker eten. Helemaal goed!

We blijven er uiteindelijk 7 nachten en ik kom er helemaal tot rust. Wat we allemaal gedaan hebben? Om heel eerlijk te zijn extreem weinig. Slapen (heel veel), eten (ook heel veel), zwemmen, lezen, films kijken, beachballen en vooral gewoon een beetje bijkomen.

Alle indrukken van de laatste 3 maanden een plekje geven om daarna weer met frisse moed door te reizen. Dave boekt op het internet een vliegticket naar Melbourne. Zijn bankrekening is de afgelopen maanden flink geslonken en hij wil een paar maanden in Australië gaan werken om daarna weer een poosje te reizen of naar huis te komen met een beetje spaargeld. In de buurt van Melbourne zijn veel fruitpicking farms waar ze mensen zoeken en bovendien vliegt Jetstar er goedkoop heen, dus 1+1=2.

We hebben de hele week een scooter gehuurd. De stranden op Koh Chang liggen een behoorlijk eindje uit elkaar en elke avond zijn we naar een ander strand gecrost om te eten of gewoon even rond te lopen. Met Oud en Nieuw zijn we de menigte gevolgd naar een (mini) fullmoon party in White Sand Beach. Leuke liveband en spectaculaire vuurshows. Het enige dat echt heel wazig was is dat de Thai niet aftellen om middernacht. We stonden met een groep andere toeristen op de dansvloer en iedereen keek op zijn horloge en verwachtte dat de band zou stoppen om te gaan aftellen. Maar er gebeurde helemaal niets. De band bleef gewoon doorspelen en er werd helemaal geen aandacht aan besteed. Dus alle toeristen wensten elkaar maar een gelukkig Nieuwjaar en iedereen feestte vervolgens gewoon weer door.

Aangezien we van mening waren dat we toch iets van de omgeving moesten zien zijn we op Nieuwjaarsdag rond het eiland gereden met de scooter. We hadden ons ietwat vergist in de afstand en een paar uur later kwamen we met een houten kont terug bij het guesthouse. Maar, we hebben wel het hele eiland gezien!

Koh Chang is allesbehalve vlak. Sommige stukken zijn behoorlijk stijl en een aantal auto’s hebben zelfs moeite om omhoog te komen. Aangezien we nu toch weer toeristisch bezig waren besloten we ook maar een snorkeltour te boeken voor 3 januari. Na het vergelijken van een aantal travel agencies blijkt dat ze allemaal hetzelfde aanbieden. Voor €10,- een boottour naar 5 eilanden om te snorkelen inclusief eten en drinken. We worden ’s ochtends opgepikt en netjes naar de boot gebracht. Er zit een verschrikkelijk irritante Amerikaan bij ons in het busje (af en toe kom je zulke verschrikkelijke mensen tegen tijdens het reizen…help!) die de wereldproblematiek in zijn eentje kan oplossen, dus we kijken eerst even waar hij gaat zitten op de boot en kiezen vervolgens de andere kant. Het is een prima trip. We zien heel veel verschillende vissen en koralen. Helaas geen spectaculaire dingen zoals schildpadden of haaien, maar dat hadden we ook niet verwacht. (We doen tijdens het reizen aan verwachtingmanagement: als je lage verwachtingen hebt zijn deze gemakkelijk te overtreffen

Dinsdag gaan we met de bus terug naar Bangkok. Alles duurt weer eindeloos en we zijn pas rond zonsondergang in Bangkok. We checken in bij hetzelfde hostel als een paar weken geleden en begeven ons snel weer onder de menigte in Khao San Road. De volgende dag shoppen we nog voor wat souvenirs en sturen allebei een pakketje met kleding en boeken naar huis. ’s Avonds genieten we weer van één van de live bands onder het genot van een drankje in de straat achter Khao San Road. Donderdag is de laatste dag met Dave samen. Na ruim 2,5 maand samen reizen moeten we vandaag toch echt afscheid nemen. De band die je opbouwt is bijna niet te beschrijven en iedereen die me een beetje kent begrijpt dat ik wel een traantje heb weggepinkt bij het afscheid.

De volgende ochtend ben ik voor het eerst weer alleen met mijn gedachten en dat is even wennen. Maar gelukkig heb ik voordat ik vanavond op het vliegtuig stap naar Sydney iets heel leuks op het programma. Mijn oom en tante uit Nederland komen vandaag aan in Bangkok om aan een 3-weekse vakantie te beginnen en we hebben 3 uurtjes samen voordat ik zelf naar het vliegveld moet. Vlak voor ze arriveren krijg ik echter een belletje van British Airways dat vanwege de weersomstandigheden in Londen (waar mijn vliegtuig vandaan komt) ik 4 uur vertraging heb. Dat vind ik natuurlijk helemaal niet erg, want nu heb ik meer tijd om met mijn oom en tante door te brengen. Ik check nog even het internet en dan komen ze al aanlopen. Het is zo gek om ineens 2 mensen van thuis te zien! Ron neemt een lekker Thais Chang biertje en Rita verteld over thuis. Ze heeft ook spulletjes bij zich van mijn moeder en een kadootje van Mirjam. Ron en Rita kennen Bangkok op hun duimpje, want ze zijn hier al talloze keren geweest. Ik zet mijn tas in hun kamer en ze nemen me na een stevig ontbijt mee naar een plek aan het water waar ze vaak komen. We kletsen over van alles en nog wat en we eten hete spiesjes die Ron voor ons haalt. Daarna gaan we met de boot naar Wat Pho, waar we o.a. de liggende boeddha bekijken.

Hierna nemen ze me mee naar een Thais opleidingsinstituut voor massage en trakteren ze me op een Thaise massage. Ron en Rita hebben allebei een flinke jetleg en hebben moeite hun ogen open te houden tijdens de massage. We zijn zo druk bezig geweest dat we geen erg in de tijd hebben gehad. We lopen met grote passen terug naar het guesthouse om mijn tas op te halen. Ik heb een busticket voor de Airport Express van 17:15 en als we daar hijgend om 17:16 aankomen rijdt de bus voor mijn neus weg. De allereerste keer dat een bus in Azië op tijd vertrekt is precies nu! Ik vraag snel mijn geld terug bij het kantoortje en na een korte discussie krijg ik het ook daadwerkelijk. Dan maar op zoek naar een taxi. Ron spurt van taxi naar taxi om af te dingen en binnen een mum van tijd kan ik instappen. Snel mijn tas in de achterbak en hopsakee rijden maar. Ron gilt nog naar de chauffeur dat hij mij veilig naar het vliegveld moet brengen anders zwaait er wat!

We komen bijna direct in een enorme file terecht en we rijden zowat stapvoets tot aan het vliegveld. Ik krijg weer even flashbacks naar mijn taxiritje in Moskou waar ik bijna de Transmongolie Express voor mijn neus zag wegrijden. We komen 50 minuten voor mijn vlucht vertrekt pas bij het vliegveld aan. Maar daar blijkt dat de vlucht nog een extra uur vertraagt is, dus ik kan alsnog op mijn gemak richting de gate gaan. Ik vlieg met British Airways en de service is weer prima. Na een goede maaltijd en een paar afleveringen van Grey’s Anatomy slaap ik nog een paar uurtjes. Ik heb zin in de komende week, want ik logeer bij familie in Sydney die ik al een poos niet gezien heb. De volgende update volgt dus vanuit the land down under en ik beloof om het dit keer beter bij te houden. Hoop dat jullie thuis nog niet veranderd zijn in sneeuwpoppen met al die kou. En hoe zit het eigenlijk met de Elfstedenkoorts? Oogjes dicht en snaveltjes toe. Tot de volgende blog!