Vroeg opstaan op maandag 25 januari om op tijd te zijn voor de ferry naar Picton op het zuidereiland. In Picton stappen we op een andere Stray bus. We zijn met een klein groepje en rijden door naar de Marlborough wijnregio. We stoppen bij een wijnproeverij en aangezien ik weinig verstand heb van wijn vind ik ze allemaal een beetje hetzelfde smaken.
We gaan langs Nelson waar een aantal mensen afstappen en dan verder naar Motueka voor een supermarkt stop. Het beeld dat backpackers leven op droog brood en spaghetti is allang achterhaald. Ik moet toegeven dat je veel potten pindakaas, pasta en blikjes tonijn ziet, maar er worden 's avonds in de keuken ook de meest gezonde en uitgebreide maaltijden klaargemaakt. Iedereen heeft zijn eigen koeltas met eten en geïnspireerd door anderen probeer ook ik elke avond wat lekkers klaar te maken, soms alleen en soms samen met anderen. Vanavond hebben we besloten een gezamenlijke barbecue te doen. Aangezien we met een groep meiden zijn is alles zo geregeld en eenmaal op de camping (waar we slapen in kleine cabins) zitten we binnen een mum van tijd te eten met ijs als toetje..hmm.
En oja, als voorgerecht hadden we mosselen uit de regio, een specialiteit van Daisy, onze buschauffeur. De camping ligt op de rand van het Abel Tasman National Park en na het eten gaan we een eindje lopen richting het strand. Eb en vloed zijn hier een wereld van verschil en we lopen zeker een half uur over het strand totdat we het water bereiken. Abel Tasman (een Nederlander!) was de eerste ontdekkingsreiziger die aan land kwam in Nieuw-Zeeland. Hij liep op het strand een groep Maori's tegen het lijf. Zij deden een haka en Abel Tasman liet zijn bemanning vervolgens een dergelijke dans terug doen. Een grote vergissing was echter dat dit door de Maori's geïnterpreteerd wordt als een teken van oorlog en zo kwam het dat Abel Tasman er als de wiederweerga vandoor ging en nooit meer terug is gekeerd en Nieuw-Zeeland uiteindelijk een Britse kolonie is geworden.
Dinsdag heb ik samen met een aantal anderen een zeiltrip geboekt op een grote catamaran.

In de morgen is het bewolkt en er staat een frisse wind. Tegen lunchtijd breekt de zon door en we hebben een geweldige middag. We zeilen langs het National Park en zien zeehonden op rots middenin het water. Tevens zien we diverse kleine pinguïns in het water. Aan het einde van de dag varen we langs ‘split rock', een uit elkaar gespleten rots waar je geinige foto's kunt maken.

Terug op de camping gaan Monia en ik chocolademuffins bakken want Lara (een meisje waarmee ik al sinds Auckland in de bus zit) is vandaag jarig. Na burrito's met kip voor haar gemaakt te hebben vieren we het met de hele groep 's avonds met taart (met kaarsjes uiteraard), chocolademuffins en ijs.
Woensdagochtend rijden we langs de westkust naar Barrytown, één van de kleinste dorpen in Nieuw-Zeeland. We maken een grote hoeveelheid stops onderweg want het uitzicht is ongelooflijk mooi. We stoppen o.a. bij het Paparoa National Park waar we de Pancake Rocks bekijken. In Barrytown slapen we in een hostel dat tevens de locale pub is. We genieten van een prachtige zonsondergang en hebben een gezellig avond in de pub met wazige locals uit de pub.

Het is de eerste dag dat we last hebben van sandflies, kleine irritante muggen die vanaf de grond op je voeten en benen springen. Sommige meiden zitten helemaal onder de beten, maar mijn Buschman spray uit Sydney lijkt goed te werken, want ik heb er maar een paar. Er is een mythe hier in Nieuw-Zeeland dat alleen op de allermooiste plekken sandflies te vinden zijn om te voorkomen dat alle mensen zich hier gaan vestigen en blijven hangen.
De volgende ochtend verlaten we Barrytown en vervolgen we onze weg langs de westkust naar Franz Josef, bekend om zijn enorme gletsjer. We rijden langs Greymouth, Hokitika en Whataroa. Deze ‘steden' zijn rond 1860 ontwikkeld toen er een hoop goud te vinden was in deze regio. We komen rond 16:00 uur aan in Franz Josef. Het is een klein dorp omringd door regenwoud met een paar hostels, een supermarkt en natuurlijk een organisatie die wandelingen op de gletsjer organiseert. Morgen gaan we met een groep een gletsjerwandeling doen en we krijgen nu vast instructies. De Franz Josef gletsjer is een van de snelst groeiende gletsjers in de wereld en is een van de 3 gletsjers in de wereld die redelijk gemakkelijk beklommen kan worden. We slapen vanavond in het Rainforest Holiday Park, wederom in kleine cabins, en het park heeft zelfs een hot spa waar we na het eten gebruik van maken.
Vrijdagochtend moeten we ons al vroeg melden bij het glacier centrum en we krijgen een broek, jas, handschoenen, muts en cramp-ons (ijzers voor onder je schoenen).

Na 10 minuten in de bus en ongeveer een uur wandelen komen we bij het begin van de gletsjer aan. Het is een prachtige dag. We binden de cramp-ons onder en luisteren naar instructies van onze gids. Het lopen over het ijs gaat vrij gemakkelijk met de cramp-ons. Hoe hoger we op de gletsjer komen hoe lastiger het parcours wordt. We gaan tussen gespleten ijsrotsen door en springen over water.

Tegen lunchtijd staat er een sterke wind en trekken we onze broek, jas en handschoenen aan. Tijdens de trip moeten we af en toe wachten tot onze gids de weg vrij maakt en dus maken we maar belachelijke foto's.
Aan het einde van de middag beginnen we met de afdaling en eenmaal beneden zijn we behoorlijk moe. We leveren onze spullen in en trakteren onszelf op een pizza. Dan gaan we naar het spa center waar we een kaartje voor hebben gekregen bij de boeking van onze glacier walk. We blijven een paar uur in de verschillende baden zitten en gaan dan gedoucht terug naar onze cabin. Het was een fantastische dag.
Zaterdag vervolgen we wederom onze route langs de westkust en maken stops bij Lake Matheson waarin je een perfect weerspiegeling van de bergen ziet. Het is helaas regenachtig en bewolkt, maar nog steeds een schitterend gezicht.

's Middags passeren we de Gates of Haast en het landschap veranderd van regenwoud naar bergen, naar strand en naar grote blauwe meren. We slapen in een bungalow op een camping. Het uitzicht is onwerkelijk mooi. Er is een zwembad op de camping dus we dumpen onze tas en liggen de rest van de middag in het zwembad. 's Avonds maak ik lekkere pasta met bacon en gaan we naar de bar voor een drankje. Er is een karaoke avond en we zingen de sterren van de hemel...ahum.
Zondagmorgen gaan we op weg naar Queenstown. Queenstown wordt ‘the adventure capital of the world' genoemd vanwege 's werelds grootste aanbod van activiteiten zoals bungyjumpen, skydiven, raften, canyoning, etc. We komen eerst langs Lake Wanaka, waar ik een reservering heb voor een skydive....spannend! Het is echter weer bewolkt en Daisy krijgt een telefoontje dat de skydives voor deze morgen zijn afgelast. Het zit niet echt mee wat betreft de skydive. Daisy maakt meteen een reservering voor morgen in Queenstown, want de weersvoorspellingen zien er gunstig uit. Na het bezoek aan Wanaka rijden we door richting Queenstown en komen langs de eerste commerciële bungy plek ter wereld. Alles is hier begonnen met A.J. Hackett, een gek die het nodig vond van bruggen af te springen met een elastiek. Ik ben nog steeds een beetje bedroefd dat mijn skydive was afgelast dus besluit om mezelf maar te trakteren op een bungyjump. Ik ben de enige uit de bus die gaat springen dus iedereen staat me aan te moedigen en foto's te maken. Het gaat allemaal heel snel. Na betaald te hebben wordt je gewicht op je hand geschreven en krijg je een ticket mee voor de jump. Je loopt de brug op wordt daar geïnstrueerd door een van de instructeurs. Het elastiek wordt aan mijn benen vastgemaakt en voor ik het weet sta ik op de brug. Ik mag even zwaaien naar de rest en heb met mijn linkerhand nog de brug vast. De instructeur zegt 3x dat ik los moet laten voordat ik hem versta en zodra ik dat doe zegt hij: 3....2....1....bungy! Oh mijn god ik moet al springen. Kan moeilijk blijven staan (wil natuurlijk geen watje zijn) dus er zit niets anders op dan te springen. Ooooooh my god, ik ga dood! Oh nee toch niet, ik hang aan een elastiek!

Ik dacht altijd dat je nek een klap kreeg bij bungyjumpen, maar niets van dat alles. De instructeur had gevraagd of ik het goed vond om met mijn hoofd in het water te komen en dat vond ik prima, maar ik raak het water niet eens aan. Na een paar keer op en neer gebungeld te hebben word ik in een boot gehesen en naar de kant gebracht. Whaaaa ik wil nog een keer! Ik haal mijn filmpje en t-shirt op bij de receptie en iedereen wil natuurlijk weten hoe het was. Na mij besluiten 2 meiden om ook te gaan en daarna zetten we koers richting Queenstown. We checken in bij het splinternieuwe Nomads hostel. Er is vanavond een gratis bbq dus daar sluiten we ons graag bij aan. Tevens boek ik met Lara een dagtrip naar Milford Sound voor aankomende dinsdag. De gratis bbq stelt niet veel voor, maar we hebben weinig zin om zelf nog wat te koken. 's Avonds worstel ik met het trage internet om mijn bungy filmpje up te loaden en uiteindelijk lukt het.
De volgende morgen kan ik voor het eerst in lange tijd uitslapen en ik word pas om 11:30 uur wakker! Omelet bakken, douchen en een beetje relaxen voordat ik me om 15:20 bij het skydive center moet melden. Ik zie dat er nog 2 meiden zijn die ik ken dus dat is wel gezellig. Na allerlei verklaringen ingevuld te hebben worden we met een busje naar de plek gebracht waar het vliegtuig de lucht in gaat. We moeten bijna 2 uur wachten, maar dan is het toch eindelijk zover. Ik krijg een pak aan en een rare muts en bril op en ik ga samen met een Duits meisje de lucht in. De instructeurs maken allemaal domme grapjes zo van ‘dit is mijn eerste dag' en voordat ik het weet zitten we al in het vliegtuig. Mijn instructeur maakt zijn harnas aan die van mij vast en vraagt me mijn muts en bril op te zetten. Op 12.000 ft hoogte gaat de deur open en gebaart mijn instructeur dat ik in de deuropening moet gaan zitten. Hij telt af en we springen uit het vliegtuig. We duikelen een keer of 2 voordat we recht naar beneden vallen. Na een paar seconden mag ik mijn harnast loslaten en mijn armen wijd doen. De freefall duurt ongeveer 45 seconden en is echt fantastisch! Ik vind het helemaal niet eng en je krijgt ook geen vreemd gevoel in je buik.

Zodra mijn instructeur de parachute opent zweven we rustig heen en weer. Nu pas heb ik tijd om het schitterende landschap onder ons te bekijken. Hij vraagt of ik zelf de parachute wil besturen....ja natuurlijk wil ik dat! Na een aantal minuten neemt hij de parachute weer over om te gaan landen en voor ik het weet staan we alweer op de grond. Yeah i made it!!! Het is inmiddels al 18:30 en we worden met het busje teruggebracht naar het centrum. We hadden met een groepje om 19:00 uur afgesproken bij Fergburger (beroemd hamburgerrestaurant hier in Queenstown) en ik ben precies op tijd. We halen een burger en drankjes en nemen alles mee naar het strandje aan het meer. Na mijn burger ga ik naar de Pub on the Wharf waar ik heb afgesproken met Chris en Machteld (die ik heb leren kennen in de Transmongolie Express). Chris en Machteld zijn aan het rondtrekken met een campervan en hadden me gemaild om af te spreken. We kletsen de hele avond over onze avonturen in Mongolië, China en Tibet en alles wat we daarna nog hebben meegemaakt. We zitten een poos aan het water en doen daarna nog een drankje in de pub en genieten van de livemuziek.
Dinsdagmorgen gaat mijn wekker veel te vroeg. Ik ga met Lara naar Milford Sound en het wordt een lange dag. We moeten in totaal 600 km afleggen. We slapen nog een paar uurtjes in de bus op de heenweg. Vanaf Te Anau stoppen we een aantal keer bij mooie plekken.

Om 13:30 uur komen we aan bij Milford Sound en vertrekken we meteen op de boot. Milford Sound is overigens geen sound, maar een fjord. We zitten net aan onze lunch als iemand roept dat er dolfijnen bij de boot zwemmen. Ik spurt naar buiten en zie ze voor en naast de boot zwemmen. Ze zijn zo schattig! Door alle opwinding vergeet ik een foto te maken. We eten onze lunch op en genieten vanaf het bovendek van de omgeving. We zien een groep zeehonden genieten van de zon, grote watervallen en besneeuwde bergen.

Ik ben het er volledig mee eens dat Milford Sound in de top 3 van de mooiste plekken op aarde staat. In de bus terug slapen we weer een paar uur en om 20:00 uur zijn we terug in Queenstown. We hebben afgesproken met Monia en gaan naar de sauna in ons hostel.
Woensdag heb ik een relaxdag. We (Monia, Lara en ik) switchen van het Nomads hostel (groot en nieuw, maar slechte service) naar een kleiner hostel net buiten het centrum. Gratis wifi hier dus ik kan mijn skydive video uploaden. We kijken Shrek 1 en 2 en gaan dan relaxen bij het meer. Queenstown is ‘the place to be' voor backpackers in Nieuw-Zeeland en bij het meer ligt zowat iedereen die niet aan het bungeejumpen, raften of skydiven is. Het is gigantisch heet vandaag dus we houden het niet zo lang vol. We doen boodschappen om vanavond voor de laatste keer met z'n drieën te koken. 's Avonds gaan we barhoppen in Queenstown. Ze hebben hier geen ‘buckets' zoals in Thailand, maar theepotten met cocktails. Nieuwe trend???

Voordat we naar bed gaan nog één keer een Fergberger halen. Voor de kenners: de Coocadoodle Oink is jammie!
Donderdagochtend moeten we veel te vroeg op na een paar uur slaap, want we gaan weer verder met de Stray bus. We nemen afscheid van Monia (die gaat werk zoeken in Queenstown) en stappen in de bus. We rijden naar Lake Tekapo, een gigantisch groot blauw meer, vanwaar we uitzicht hebben op Mount Cook. Na de lunch rijden we door naar Geraldine, waar Lara en ik afstappen omdat we daar de volgende dag gaan raften. We worden naar een sheap lodge op het platteland gebracht waar we vanavond overnachten. Op de weg ernaartoe zien we honderden schapen en een heleboel herten. Het lijkt of we in de serie ‘Mc Cleod's Daughters' zijn beland. Er wonen een aantal ratinginstructeurs, maar samen met één andere backpacker zijn we de enige toeristen die vanavond in de lodge slapen. We installeren ons met een boek in de zon en vallen al snel in slaap. 's Avonds maken we een lekkere salade en kijken een paar films. Vrijdag kunnen we uitslapen, want pas om 10:30 uur arriveren de andere rafters vanuit Christchurch. We krijgen lunch, instructies en onze outfit. Alles verloopt heel professioneel, wat volgens hen ook nodig is omdat we over level 5 stroomversnellingen gaan raften. Na 10 minuten met de bus beginnen we met raften. De omgeving is echt onwijs mooi. Maar veel tijd om daarvan te genieten hebben we niet, want we moeten goed opletten. Drie uur lang raften we over de Rangitata rivier en het is super. De raft gaat één keer om, maar we zijn allemaal snel weer terug bij de boot en niemand is gewond geraakt.

Op het einde springen we nog van een 10 meter hoge rots en laten we ons een stuk met de rivier meedrijven. Moe, maar voldaan gaan we met de bus terug, nemen een douche en genieten van de barbecue die al aan staat. Na de barbecue worden we samen met de andere rafters naar Christchurch gebracht, alweer mijn laatste bestemming in Nieuw-Zeeland. We checken in bij een hostel, eten nog wat en kijken met bijna alle meiden uit het hostel ‘Sex and the city the movie'. Ik ben doodop dus ga op tijd naar bed.
Vandaag is mijn laatste dag in Nieuw-Zeeland. Ik was mijn kleren, check mijn e-mail en we gaan met een paar meiden de stad verkennen. Ik heb boodschappen gedaan om vanavond pannenkoeken te bakken als afscheid. Ik heb een geweldige tijd gehad in Nieuw-Zeeland. Zoals de kiwi's zeggen het was ‘AWESOME', ‘SWEET AS', ‘WICKED' and I had ‘HEAPS OF FUN'.
Ik zou graag een keer terugkomen om met een camper rond te trekken en o.a. de Nevis Bungyjump te doen (134 meter) en de Tongariro Crossing te lopen (ben nog steeds pissig dat het was afgelast vanwege slecht weer). Het is een schitterend land en als het niet zo ver weg was zou ik iedereen aanbevelen om direct een vlucht te boeken.
Morgenochtend vlieg ik naar Melbourne en ga daar 10 dagen met Dave in een campervan rondtrekken, o.a. over de Great Ocean Road. Ik hoop dat het rijden aan de linkerkant van de weg en de hitte mee gaan vallen. Het volgende bericht komt dus weer van ‘down under'. G'day mates!