Na een vlucht van ongeveer 3,5 uur vanuit Christchurch in Nieuw-Zeeland kom ik aan op het vliegveld van Melbourne. Dit keer geen problemen bij de douane en kan zo doorlopen. Ik neem de shuttle bus naar Southern Cross, het centrale treinstation, waar ik met Dave afgesproken heb. Hij is gisterenavond op de trein gestapt in Mildura, waar hij de laatste weken gewerkt heeft. Ik eet snel een broodje op het station en dan komt zijn trein al aan. Ik ben superblij om hem weer te zien. We nemen de tram naar een hostel vlakbij de Queen Victoria Market en checken in.

We lopen langs de markt naar het centrum om wat boodschappen te doen. En we gaan langs de apotheek aangezien Dave 3 dagen geleden tijdens het druiven plukken in Mildura in zijn duim heeft gesneden en de wond er niet best uit ziet aangezien hij het niet heeft laten hechten en na het afgebonden te hebben weer aan het werk is gegaan. We gaan op tijd naar bed, want morgen begint onze roadtrip door Victoria!
Na het ontbijt nemen we een taxi naar het ophaalpunt van onze gehuurde Spacehip. Een Spaceship is een oranje Toyota Estima die helemaal ingericht is als campervan. 's Nachts laat je de achterklep open en maak je een soort tent vast aan de auto waardoor je meer ruimte hebt om te slapen. Behalve een bed is er ook een koelkast, kookstel, keukengerei en 2 watertanks aanwezig in de auto. Oh en niet te vergeten een tv met dvd-speler. We ondertekenen de nodige papieren en gaan al snel op weg. Ik moet rijden de komende 10 dagen, want Dave heeft geen rijbewijs! Alhoewel hij uit Leeds komt heeft hij na zijn studie in Londen gewoond waar volgens hem een auto alleen maar onhandig is. We hebben afgesproken dat ik me alleen concentreer op het rijden en hij de kaart leest, campings uitzoekt, muziek regelt en mij helpt onthouden dat ik aan de linkerkant van de weg moet blijven. We rijden het parkeerterrein af en nadat ik een paar keer mijn ruitenwissers heb aangedaan in plaats van mijn richtingaanwijzers en geprobeerd heb de koppeling in te trappen die er niet is gaat het best aardig. Ik moet even wennen aan de grootte van de auto en het feit dat ik mijn achteruitkijkspiegel niet kan gebruiken, maar verder gaat het prima. Dave blijkt een uitstekende kaartlezer te zijn en al snel rijden we op de snelweg richting Phillip Island, onze bestemming voor vanavond. Op Phillip Island kun je vlak na zonsondergang honderden kleine pinguïns bekijken die vanuit de zee over het strand naar hun holletjes lopen. We stoppen bij het informatiecentrum aan het begin van het eiland en vragen naar een lijst met campings. We kiezen degene uit met de minste faciliteiten, want we hebben toch niets nodig behalve een plek om op te staan. We parkeren onze Spaceship, zetten de tafel en stoelen buiten en maken avondeten. Het brood dat we nog hebben geven we aan de koeien en paarden die vlak naast ons staan. Na het afwassen de auto weer in om naar het strand te gaan. De ‘pinguïn parade' is supergrappig om te zien, alleen de honderden Chinezen die om ons heen zitten maken het toch wat minder aantrekkelijk. En we mogen ook geen foto's maken.

Het is pikkedonker en een uitdaging om de camping terug te vinden. Eenmaal gevonden is de volgende uitdaging om in het donker de tent aan de achterklep vast te maken. Maar gelukkig lukt het allemaal en vallen we na een dvd-tje al snel in een diepe slaap.
's Ochtends ontbijten, afwassen, spullen in de auto en rijden maar! We gaan vandaag naar Torquay, het begin van de Great Ocean Road. We besluiten om niet helemaal terug te rijden langs Melbourne, maar om de ferry te nemen van Sorrento naar Queenscliff. Het is maar een half uurtje met de ferry en het scheelt ons een lang stuk rijden. Bovendien zien we een stuk of 6 dolfijnen die een poos met de boot mee zwemmen!

Aangekomen in Queenscliff rijden we door naar Torquay. Ook hier gaan we eerst even langs het informatiecentrum voor een lijst met campings. Bovendien geven ze ons ook een lijst met hoogtepunten langs de Great Ocean Road. Billabong en Quicksilver zijn ooit gestart in Torquay met het verkopen van wetsuits. Inmiddels zijn beide bedrijven uitgegroeid tot wereldwijd surfmerk en hebben ze beiden een outlet hier in Torquay. Daar moeten we uiteraard even een kijkje nemen!
Op de camping vragen we wederom om een unpowered site (de Spaceship heeft geen stroom nodig, werkt met 2 batterijen) en we mogen zelf een plek uitzoeken op een groot grasveld. We zetten de tafel en stoelen buiten en gaan eerst een poosje relaxen in de zon. Dave speelt gitaar en ik lees in mijn boek. Daarna lopen we naar het strand en spelen een potje tafeltennis. We zijn een beetje laat met eten maken en tegen de tijd dat het klaar is wordt het al donker en komen de muggen tevoorschijn. En ja hoor, binnen een kwartier zijn we helemaal lek geprikt.
Woensdagochtend zijn we al vroeg wakker vanwege onze benen vol met jeukende muggenbulten. Na het ontbijt en een douche gaan we weer op pad. We rijden naar Bell's Beach, het bekendste surfstrand van Australië, waar tevens jaarlijks de wereldkampioenschappen worden georganiseerd. Het ziet er prachtig, maar een beetje verlaten uit. We rijden door naar Anglesea. We stoppen hier kort bij een golfbaan waar een grote hoeveelheid kangoeroes leven. De golfers moeten hun ballen om de kangoeroes heen slaan. Helaas mogen we zelf niet op de baan dus gaan we maar weer verder. We komen langs Lorne, waar we vers brood halen bij de bakker. Dan gaan we een stuk landinwaarts richting de Erskine Falls, een waterval waar we lunchen. De weg is behoorlijk stijl en ons Spaceship gaat niet erg snel bergopwaarts. Ach, we hebben de tijd. Wat we alleen niet meer hebben is veel benzine. We hebben er niet aan gedacht dat er niet zoveel tankstations zijn en beginnen een beetje zenuwachtig te worden. De teller staat al een poosje op rood en de volgende plaats is Apollo Bay, ongeveer 50 km verderop. Als we vervolgens langs een bord komen met ‘next 40 km windy road' zijn we helemaal ongerust. Ik rij zo zuinig mogelijk over de slingerende weg en vlak voor Apollo Bay zien we eindelijk een tankstation, joehoe! De benzineprijs is hier gelukkig een stuk lager dan in Nederland, ongeveer de helft.
We hebben bij ons Spaceship ook een boek met kaarten gekregen. Hierop staan een aantal plaatsen waar je gratis kunt kamperen, voornamelijk in Nationale Parken. We hebben besloten om vanavond naar een van deze plekken te gaan. Er zijn wc's, maar geen douches dus hebben we onze watertanks gevuld. We moeten een kilometer of 5 over een stoffige weg en komen dan bij een prachtig natuurgebied uit. Er staan al diverse campers en tenten. Het terrein is zo groot dat iedereen zijn eigen grasveld heeft. We zoeken een plek uit in de buurt van de rivier en installeren onze spullen. We worden steeds handiger met het in en uitladen van de Spaceship. Het is hier veel mooier dan de campings waar we geweest zijn en het is nog gratis ook, wat wil je nog meer!

Er zijn een heleboel mooie vogels, maar helaas ook een heleboel irritante vliegen. Zodra het donker is kruipen we snel in de Spaceship om de muggen te ontwijken.
Donderdagochtend gaan we op weg naar Warnambool. We zien voor het eerst een kangoeroe op de weg en jagen hem na een foto gemaakt te hebben het bos in zodat hij niet aangereden wordt. Na een uurtje rijden begint het keihard te regenen. Het is ook erg mistig en we zien bijna niks. We komen langs het uitkijkpunt van de 12 apostelen. De apostelen zijn rotsen in zee die zijn uitgesleten door natuurgeweld uit kalksteen. Vanwege het slechte weer zien we helaas maar 1 apostel :-(.

We gaan verder richting Warnambool en komen langs een kaasmuseum. In de Lonely Planet staat dat er ook gratis kaasproeven is dus de keuze is snel gemaakt. De kaas is lekker en we kopen een stuk kaas met peper en knoflook mmmh. We rijden naar het informatiecentrum in Warnambool en vragen om een lijst met campings. We zoeken er eentje uit met een keuken omdat het nog steeds stort van de regen en we dus niet buiten kunnen koken. We spelen een potje tafeltennis en gaan dan zwemmen in het binnenzwembad. Daarna douchen en alle kookspullen uit de auto halen. Samen met wat andere backpackers maken we vandaag ons eten klaar in een grote keuken, wel zo relaxed. De weersvoorspellingen voor de komende dagen zijn slecht. Het is weken lang bloedheet geweest en nu wij 10 dagen rondreizen gaat het regenen.....lekker dan!
De volgende ochtend is het bewolkt maar droog, joehoe! We pakken de spullen in en gaan naar Tower Hill, een natuurgebied dat ontstaan is na de uitbarsting van een vulkaan. Tijdens de eerste wandeling zien we een heleboel koala's. Ze kijken naar ons zo van wat doen jullie nou hier? We zien er ook eentje met een baby en die kruipt wat verder de boom in als ze ons ziet. Op de 2e wandeling zien we plotseling een emoe voor ons op het pad. We hebben gelezen dat als een emoe op je af komt lopen je je arm in de lucht moet steken zodat hij denkt dat je een grotere emoe bent, dus dat doen we en het lijkt te werken. We achtervolgen hem een poosje met de camera en dan verdwijnt hij weer tussen de bomen (zie filmpje onder het kopje videos).

De 3e wandeling is steil en gaat naar de een uitzichtpunt over Tower Hill. We lunchen en rijden verder richting Hamilton, waar we wederom een bezoekje brengen aan het informatiecentrum. We kiezen een camping aan het meer en daar aangekomen blijkt dat er gratis wifi is! We zijn al een poosje niet op internet geweest en werken ons door talloze e-mails heen. Dave download de Nederlandse versie van Rosetta Stone, een taalcursus, op de computer.
De volgende ochtend vullen we de watertanks in de auto en gaan op weg naar de Grampians. We stoppen bij Mount Abrupt om een wandeling van ongeveer 3 uur te maken. Na 2 uur zijn we op de top en hebben prachtig uitzicht over de Grampians.

We komen niemand tegen tijdens de gehele wandeling. Na de wandeling willen we op zoek gaan naar een gratis kampeerterrein. Dave bedenkt dat het wel leuk is om over wat onverharde wegen te gaan. We zijn vervolgens 2,5 uur onderweg omdat we zo langzaam gaan met ons Spaceship, maar zien wel een heleboel kangoeroes op de weg. Ook moet Dave af en toe de auto uit om takken van de weg te halen. Aan het einde van de middag komen we aan bij Borough Huts, een gratis kampeerterrein. Er zijn wc's, picknicktafels en plekken om vuur te maken. We gebruiken een van de picknicktafels om aan te eten en ik lees in mijn boek.
Dave doet de eerste les van zijn Nederlandse cursus en ik ben onder de indruk van het programma. Het is erg uitgebreid en je moet o.a. veel woorden en zinnen nazeggen. Het is supergrappig om naar te luisteren aangezien hij een verschrikkelijk Engels accent heeft.
Zondag rijden we verder naar Hall's Gap, in het noorden van de Grampians. Als we aankomen blijkt er precies vandaag een Jazz festival te zijn. We kijken wat rond en doen wat boodschappen voor vanavond. Bij het informatiecentrum halen we wat flyers van campings in de buurt en besluiten vanavond te overnachten in Wartook Valley. Op weg naar Wartook Valley stoppen we bij de McCartey Falls, een grote waterval. Op het parkeerterrein zie ik 2 jongens die ik eerder in Nieuw-Zeeland heb ontmoet, wat een toeval.
We komen redelijk vroeg aan op de camping in Wartook Valley en besluiten om gebruik te maken van de gratis golfbaan van 9 holes. Het is een beetje behelpen, want er is bijna geen gras en er zijn bovendien diverse kangoeroes op de golfbaan die je moet ontwijken.

Dave wint uiteindelijk met 8 slagen verschil en we ruilen de clubs in voor tennisrackets, want ik wil natuurlijk revanche. De rackets zijn dramatisch, de ballen zacht en de baan ligt vol met takken. Bovendien is er maar ongeveer 2 meter ruimte achter de baseline waardoor er helemaal geen ruimte is voor diepe ballen. Ik zeur nog wat over dat het nergens op slaat te tennissen onder zulke slechte omstandigheden, maar Dave zegt dat ik niet moet zeuren en na 5 minuten inspelen wil hij een partijtje doen. Het staat pas 15-0 als ik een diepe bal krijg en in alle enthousiasme naar achteren ren, mijn hoofd omdraai en gruwelijk hard tegen een paal in het hek klap met mijn hoofd. Dave lacht heel hard voor ongeveer 2 seconden tot ik op de grond val met mijn beide handen vol bloed. Er zit ergens boven mijn oog een wond want ik voel warm bloed over mijn gezicht stromen. Bovendien hangt er ook een stuk vel voor mijn oog. Dave duwt mijn hand op de wond, zegt dat ik rustig moet blijven en sprint naar de receptie voor ehbo spullen. Hij is binnen een halve minuut terug, duwt verband op de wond en neemt mij mee naar de receptie waar een vrouw met een dochtertje is die erop staat ons naar het ziekenhuis te brengen. Voor ik het weet zitten we in de auto naar Horsham, waar het dichtstbijzijnde ziekenhuis is. Het is ongeveer een half uur rijden. Ik ben redelijk kalm en zie in de spiegel dat er een aardige wond zit boven mijn rechteroog die door mijn wenkbrauw loopt. Zowel het bot boven als onder mijn oog doen behoorlijk pijn. Bij de eerste hulp stelt de triage nurse me allerlei vragen en krijg ik meteen pijnstillers. Ze vertelt me dat het helaas erg druk is vandaag en het wel een uur of 2 kan duren. Ik vul wat formulieren in en geeft mijn nieuwe Europese verzekeringspas af. We lezen wat roddelblaadjes en Dave maakt belachelijke foto's van mijn bloederige hoofd.

De Australische vrouw met haar dochtertje van 8 gaan wat eten in Horsham. Na 1,5 uur word ik binnengeroepen door een jonge dokter die gewoon in zijn spijkerbroek en sneakers loopt. Schijnbaar heel gewoon hier. Hij verdooft de wond (auw!), maakt het schoon en gaat vervolgens hechten. Het duurt allemaal vrij lang, maar hij doet alles heel precies dus hopelijk hou ik er geen groot litteken aan over. De wond is gedeeltelijk boven, op en onder mijn rechterwenkbrauw en hij maakt er een stuk of 6 hechtingen in. De zuster dekt het af met een speciale pleister en geeft me er nog een stuk of 10 mee. Ze zeggen dat ik over 10 dagen terug naar een ziekenhuis moet om de hechtingen te laten verwijderen. Ik vraag of ik het misschien zelf mag doen aangezien ik over 10 dagen in Bolivia zit, maar dat vinden ze geen goed idee. Hopen maar dat er een normaal ziekenhuis in de buurt is over 10 dagen. Ik ga naar de balie om te betalen, maar de receptioniste zegt dat ik niets hoef te betalen. Ik vraag of ze het zelf declareren bij mijn zorgverzekeraar, maar ook dat doen ze niet!? Goed geregeld! We gaan op weg terug naar de camping en het is inmiddels pikkedonker. Terug op de camping maakt Dave wat te eten voor ons in het donker en daarna meteen naar bed. Ik voel me niet echt best en het duurt lang voordat ik in slaap val.
Maandagochtend word ik wakker en zie er volslagen belachelijk uit. Mijn oog zit halfdicht en alles is paars en opgezwollen. Het lijkt alsof ik flink gevochten heb.

We halen een kadootje bij de dichtstbijzijnde winkel en brengen het bij mijn Australische redders. Het meisje vindt het allemaal maar spannend en maakt een aantal foto's van mijn wond. We gaan op weg naar Ballarat en stoppen halverwege bij een leuk meertje voor lunch.

Na een half uurtje willen we weer verder rijden, maar de auto wil niet starten. Pfff dat ook nog! We bellen de Australische wegenwacht (Spaceship heeft een abonnement, alle papieren liggen in de auto) en ze verzekeren ons dat er binnen een uur iemand bij ons is. Ik werk mijn blog bij en Dave gaat verder met zijn Nederlandse les. Als er na 2 uur nog niemand is bellen we nog maar eens. Het duurt niet langs meer volgens de wegenwacht en inderdaad: binnen 10 minuten is er iemand bij ons. Hij heeft de auto binnen 10 minuten aan de praat. (Er was iets mis met een van de batterijen.) Dus we gaan weer op weg en zijn rond etenstijd in Ballarat. We doen boodschappen bij de Aldi en inmiddels heb ik behoorlijke koppijn gekregen. Mijn oog heeft het wel een beetje gehad voor vandaag. Dave kookt en ik duik vroeg mijn bed in.
De volgende dag lekker uitslapen en op het gemakje rijden we naar Melton, een plaatsje in de buurt van Melbourne, zodat we morgen nog maar een klein stukje hoeven te rijden om de camper terug te brengen. We gaan naar een internetcafé waar ik alvast mijn 1e hostel voor Zuid-Amerika boek en Dave boekt zijn terugvlucht naar huis vanuit Melbourne voor 5 mei. Ook nog even naar de apotheek om alvast littekencrème te kopen voor als de hechtingen eruit mogen. De rest van de middag gebruiken we om onze tassen weer in te pakken en ons spaceship een beetje op orde te brengen. Dave is inmiddels druk aan het bellen geslagen om een nieuwe werkplek te vinden in de buurt van Melbourne. Hij heeft besloten naar Shepparton te gaan, een gebied waar veel werk is in fruitplukken op ongeveer 2 uur van Melbourne. Na talloze telefoontjes vindt hij een plek in een werkhostel waar hij morgenmiddag terecht kan.
Woensdag 17 februari is alweer de laatste dag van onze trip door Victoria. De 10 dagen zijn echt omgevlogen! We ontbijten en rijden Melbourne in, op zoek naar de plek waar de camper moeten afleveren. Het is superdruk op de weg en ik ben blij als ik ons zonder kleerscheuren naar de juiste plek heb gebracht. We tekenen wat papieren en de jongen van Spaceships brengt ons naar de tramhalte. We springen op de tram richting het Southern Cross treinstation waar de trein van Dave naar Shepparton vertrekt. We nemen voor de 2e keer dit jaar afscheid L en ik stap op de shuttle bus naar het vliegveld. Na mijn laatste Aussie dollars uitgegeven te hebben aan wat te eten en drinken lees ik in mijn boek tot het vliegtuig vertrekt. Aangekomen in Auckland is het alweer 22:00 uur 's avonds vanwege het tijdverschil. Ik neem de bus naar het hostel waar ik een maand geleden wat spullen heb achtergelaten. Ik haal mijn spullen uit de berging en vraag om mijn post. Mijn ouders hebben behalve een aantal kaarten van familie ook een nieuwe bankpas opgestuurd. De envelop met kaarten is aanwezig, maar de bankpas is op een of andere manier foetsie. Ik kan moeilijk in slaap komen want het is bloedheet in het hostel. De volgende morgen uitchecken om 10:00 uur, de receptie nog een aantal keer lastig gevallen om mijn post te zoeken en richting het postkantoor om wat spullen naar huis te sturen. Ik ga nog even relaxen en computeren in de lounge en daar zit toevallig een ander Nederlands meisje die ik heb leren kennen en vandaag terug naar Nederland vliegt. Om 14:00 neem ik de bus naar het vliegveld, want over een paar uur vertrekt mijn vlucht naar Zuid-Amerika! Het is erg druk en het inchecken duurt erg lang omdat bijna iedereen vanuit Santiago (Chili) doorvliegt naar een andere bestemming. De Chinees die mij incheckt ziet op mijn map een ‘Free Tibet' sticker en wordt ineens erg onvriendelijk. Hij zegt ‘don't just listen to the Dalai Lama, get your facts straight!'. Oeps! Gevoelige snaar geraakt? Ik ga er maar niet op in want wil wel gewoon mee in het vliegtuig J. Mijn rugzak wordt nog binnenstebuiten gehaald door de douane en er is op het laatste moment nog een gate wijziging, maar dan is het toch eindelijk zo ver.....mijn vlucht vertrekt: SOUTH-AMERICA, HERE I COME!