De vlucht van bijna 12 uur van Auckland naar Santiago de Chili duurt lang. Vooral omdat ik op een of andere manier niet in slaap kan vallen. Op het vliegtuig is niets aan te merken. Entertainment system met o.a. 40 films waar ik er 4 van kijk, het eten is prima en genoeg beenruimte. Ik ben blij als we na het ontbijt beginnen met de afdaling. In het vliegtuig lijkt het wel of ik al met één been in Zuid-Amerika ben. De meeste passagiers zijn Zuid-Amerikaans en de meeste stewardessen praten ook alleen Spaans. Aangekomen op het vliegveld van Santiago moet ik de gate zoeken voor mijn volgende vlucht naar Iquique in Noord-Chili. Ik heb mijn boarding pas namelijk al en de steward in Auckland had me verzekerd dat mijn bagage automatisch door gaat naar Iquique. Na een poosje rondgelopen te hebben en op alle borden te hebben gekeken ga ik naar de informatiebalie, want mijn vlucht staat nergens vermeld. Er wordt iemand bijgeroepen die Engels spreekt en dan blijkt dat ik toch moet uitchecken en inchecken. Ik moet gewoon naar de bagageband (waar mijn tas dus al een poosje op de band ligt), door de douane heen met al mijn spullen en vervolgens naar de departures hal die op de 3e verdieping is. De lift om hier te komen is buiten (?), dus lekker de bloedhitte in, met de lift naar boven en aansluiten in de rij om in te checken. Daarna weer de douane door en na een (welverdiende) thee en muffin van Starbucks plof ik neer bij de gate. Ik ben inmiddels behoorlijk moe en ik val bijna in slaap op het bankje bij de gate. Dan is het eindelijk tijd om te boarden en tijdens de 2-uur durende vlucht naar Iquique slaap ik als een blok. Ik ben dolblij als we landen in Iquique. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nul komma nul research heb gedaan over Iquique. Ik ben naar Iquique gekomen, omdat ik vanaf hier makkelijk Bolivia in kan reizen. Wel heb ik 2 dagen geleden een reservering gemaakt voor een hostel. Ik ben dan ook redelijk verrast als ik tijdens de landing zie dat Iquique aan het strand ligt en het veel kleiner is dan ik in gedachten had. Het vliegveld is mini en de bagageband is zowat naast de gate. Er is een pinautomaat op het vliegveld, maar deze werkt helaas niet met mijn pas. Nog geen peso's voor mij dus. Maar om in het centrum te komen moet een shuttlebus nemen en die kun je alleen contant betalen. Aangezien niemand Engels spreekt en mijn Spaans (nog!?) erg beperkt is komt er veel lichaamstaal aan te pas. Uiteindelijk tover ik wat Dollars tevoorschijn en klaar is kees. Alhoewel ze tegenwoordig niet zoveel meer waard zijn doen Amerikaanse Dollars altijd wonderen. Ik merk ook dat de Chilenen absoluut niet verlegen zijn want iedereen vraagt wat er gebeurd is met mijn oog. Ik heb het tennisverhaal inmiddels maar ingekort tot ‘accident in Australia'.
Ik kijk mijn ogen uit vanuit het busje. Het landschap is zo anders hier! Ik voel me eindelijk weer echt een toerist die zich verwonderd over een nieuwe omgeving. We rijden langs de (rotsige) kust en aan de andere kant van de weg zijn gigantische bergen. Alles is erg droog en er is geen vegetatie. Er staan oude auto's langs de weg en op het strand zijn af en toe groepjes tenten waar mensen in wonen die op de zoutvlaktes werken. De chauffeur haalt Aziatische praktijken uit en dus ben ik binnen een mum van tijd bij het hostel. Er staat een groot hek omheen (om elk huis staat hier een hek) en ik moet op de bel drukken om binnen gelaten te worden. Het hostel ziet er gezellig uit en ik word vriendelijk ontvangen. Ik check in en schrijf me in voor een barbecue die vanavond georganiseerd wordt. Ik slaap op een kamer met 5 andere meisjes en ze zijn verrukt als ik vertel als het mijn eerste dag in Zuid-Amerika is. Ik word meteen overladen met goede tips. Ik neem een douche, relax wat op bed, check mijn e-mail (eindelijk weer gratis wifi, joehoe!) en sluit om 21:30 aan bij de barbecue. Het avondeten is hier heel wat later dan thuis! De barbecue is gezellig en ik leer meteen een heleboel andere backpackers kennen. Er zijn een paar stelletjes, maar de meeste mensen reizen alleen. En een groot aantal doet ongeveer dezelfde route als ik. Aan reisgezelschap dus waarschijnlijk geen gebrek in Bolivia en Peru. Ik voel me inmiddels niet zo moe meer en dat terwijl ik toch al meer dan 24 uur wakker ben. Het grappige aan de reis van Nieuw-Zeeland naar Zuid-Amerika is dat je terugvliegt in de tijd. Ik ben op dezelfde dag en bijna hetzelfde tijdstip aangekomen als ik vertrokken ben. Ik besluit maar op tijd naar bed te gaan om zo snel mogelijk in het juiste ritme te komen, maar het duurt lang voordat ik in slaap val.
De volgende morgen mis ik het gratis ontbijt en wordt om 12:30 wakker. En oei wat voel ik me beroerd. Ik sleep mezelf het bed uit om naar de supermarkt (was verrast dat er hier gewone supermarkten zijn) te lopen voor wat boodschappen. De zon brandt en ik heb geen zonnebril meer want die is kapot gegaan in Australië. De supermarkt ziet er erg netjes uit en nadat ik mijn eerste peso's heb gepind gooi ik snel wat spullen in mijn karretje. Brood, salami, kaas, perziksap, water, koekjes en wat fruit. Buiten drink ik meteen de halve fles sap leeg want ik stik van de dorst. Terug in het hostel verleng ik mijn reservering van 2 nachten met nog 2 nachten zodat ik tijd heb om een beetje bij te komen en een reisplan te maken voor de komende weken. De rest van de dag doe ik helemaal niks. Ik voel me niet in staat om op te staan dus hang op de bank en kijk wat films met andere backpackers. De films zijn Engels gesproken met Spaanse ondertiteling en ik probeer de ondertiteling mee te lezen om mijn Spaans een beetje op te krikken. Ik heb op mijn 19e een jaar lang Spaans gehad en ga hard mijn best doen om het weer een beetje op te halen. In mijn pakketje dat in mijn Sydney ontvangen heb zat een beginnersboek Spaans en een klein woordenboek. Handig!
De volgende dag heb ik mijn wekker gezet om 9:30 zodat ik op tijd ben voor het ontbijt. Je krijgt een dienblad met een broodje, boter, een soort caramelachtige gel, jus d'orange en thee. Helemaal prima voor mij. Daarna skype ik sinds lange tijd weer met het thuisfront en het is fijn om lekker even bij te kletsen. Ik ga douchen en ben van plan naar het centrum te gaan om een buskaartje naar San Pedro de Atacama te kopen. Een Chileense jongen uit het hostel moet ook een buskaartje kopen en hij vraagt of ik de taxi wil delen. No problemo! Hij spreekt perfect Engels, want heeft in Amerika gestudeerd en ik krijg meteen van alles over de geschiedenis van de stad te horen. We rijden naar een busterminal waar wel 15 verschillende loketten en busmaatschappijen zitten. Ben ik even blij dat ik mijn persoonlijke gids bij me heb. Ik koop een kaartje voor maandagochtend en mag zelfs een stoel uitkiezen, wat chique! Volgens de Chileen moet ik vooral aan de rechterkant gaan zitten want daar heb je het beste uitzicht en zit je niet in de zon. Nou, dat dan maar! In plaats van de taxi terug te nemen lopen we terug naar het hostel. We lopen door een mooie wijk met allerlei gekleurde huisjes.

De levensstandaard is hier in Chili behoorlijk hoog. Dit schijnt in Bolivia wel anders te zijn aangezien dit het armste land van Zuid-Amerika is. Iedereen waarschuwt me om niet te snel te wennen aan de luxe van Chili. Ik geniet er gewoon nog maar even van en haal lekkere boodschappen voor vanavond. 's Avonds is Ajax-Juventus op tv en het ziet er ijskoud uit in de Arena brrr. De Nederlandse namen klinken zoveel mooier als de Spaanse commentator ze uitspreekt en als er gescoord wordt zegt hij 2 minuten lang goooooaaaaaaaaaaaaaaaaaaaal!
Zondag is alweer mijn laatste dag in Iquique en ik ben nog steeds niet op het strand (op 100 meter afstand) geweest. Dus dat is het plan van vandaag. Maar eerst even op zoek naar een nieuwe zonnebril, want mijn ogen doen pijn van de zon en bovendien zou het wel fijn zijn mijn hechtingen te verbergen. In Paris, een warenhuis, zie ik een mooie bril en hij past nog ook. Hij kost €30,- maar ik zie op een poster dat als je een klantenpas hebt je er 2 voor €12,- krijgt. Dat kan ik als echte backpacker natuurlijk niet over mijn kant laten gaan en ik vraag in mijn beste mengelmoes van Spaans/Engels/gebarentaal of ik een klantenpas kan aanvragen. Niet mogelijk volgens de kassamedewerker. Er staat een groepje mannen in de buurt en eentje zegt tegen mij dat hij wel een klantenpas heeft. Dus ik stel hem voor dat hij gratis de 2e zonnebril uitzoekt en we dan zijn klantenpas gebruiken. Nou dat wil hij natuurlijk wel en ik krijg zelfs een kus op mijn wang (de mensen zijn hier een stuk uitbundiger). Nu kan ik eindelijk naar het strand en begin aan mijn Spaanse beginnersboek. De zee is hier vrij ruig en er zijn veel surfers. Het water komt uit de Atlantische Oceaan en is veel kouder dan ik gedacht had. Na een paar uurtjes hou ik het voor gezien en wil net terug gaan naar het hostel als ik allerlei muziek hoor. In de verte komt er een soort parade aan à la zomercarnaval in Rotterdam. Er zijn diverse brassbands en dansgroepen. Ik blijf staan kijken tot de laatste groep voorbij is. Super!

's Avonds maak ik biefstuk met frietjes (tja nu kan het nog) en heb de keuken voor me alleen rond 20:00 uur want iedereen eet pas rond 22:00 uur. Ik kijk nog een film met een paar anderen en ga mijn tas inpakken.
Maandagochtend sta ik om 07:30 op, smeer snel wat broodjes en neem een taxi naar het busstation. De bus komt net aanrijden en wow, wat een luxe! Aan mijn tas die onderin de bus gaat wordt een label vastgemaakt waar ik de andere helft van krijg zodat alleen ik hem op kan halen. Ik heb nog nooit zoveel beenruimte gehad in een bus en de leuning kan zo ver naar achteren dat het bijna een bed is. En zodra we vertrekken krijgen we ook nog een kussen en dekentje. Er worden films gedraaid en voorin de bus hangt een elektronisch bord waarop je kunt zien hoe ver het nog is en hoeveel kilometer per uur we rijden. We rijden nog een uur of 2 langs de kust waarna we het binnenland in gaan. Op uitzondering van een paar dorpjes na rijden we voornamelijk door de woestijn. Om 15:00 uur komen we aan in Calama waar ik moet overstappen op een andere bus naar San Pedro om 16:50. Ik zie echter dat er een bus klaar staat om te vertrekken naar San Pedro en vraag bij de kassa of ik mijn ticket kan omwisselen voor deze bus. Ze begrijpen me niet, maar een Duits meisje met een Chileense moeder schiet me te hulp en zo ben ik binnen een paar minuten op weg naar San Pedro. Aangekomen in San Pedro loop ik door het dorp naar het hostel wat ik online geboekt heb. Het dorp lig middenin de woestijn en is daardoor erg zanderig, maar alles ziet er authentiek uit. Er zijn diverse restaurantjes, souvenirwinkels en travel agencies.

Campo Base, het hostel waar ik verblijf, is makkelijk te vinden en de eigenaar laat me op mijn gemak een bed uitzoeken. Nadat ik me geïnstalleerd heb in een van de kamers vraag ik hem om advies over diverse excursies die ik wil gaan doen. Tevens vraag ik hem waar de medical clinic is en hij zegt dat hij morgen wel even met me mee gaat om de hechtingen te laten verwijderen. Super! Ik ga op pad en boek 2 excursies en een 3-daagse jeeptrip naar Bolivia. Ik kom een stel uit Noorwegen tegen uit de bus en we besluiten te gaan eten bij een van de restaurants. Het koelt 's avonds snel af, maar de meeste restaurants hebben vuurkorven waardoor het prima vertoeven is.
Dinsdagochtend lekker uitslapen en daarna met de eigenaar van het hostel naar de medical clinic. Ik moet eerst een ticket kopen voor het verwijderen van de hechtingen (spotgoedkoop) en wordt vervolgens direct geholpen. De paramedic is erg goed en voor ik het weet zijn de hechtingen eruit. Tevens maakt hij alles schoon en plakt speciaal tape om de wond bij elkaar te houden. Hij zegt dat ik morgen terug moet komen om het nog een keer schoon te laten maken. Ik ben blij dat de hechtingen eruit zijn, maar helaas ziet het er nog steeds niet erg fijn uit waardoor de mensen nog steeds in het Spaans aan me blijven vragen wat er gebeurd is.
's Middags is het tijd voor de excursie naar de Salt Lake Lagoons. Sonja en Wolfie (2 Oostenrijkers uit mijn hostel) gaan ook mee en we hebben de grootste lol in het zoute water waar je in blijft drijven.

Als je uit het meer komt ben je helemaal wit van het zout. Na 2 verschillende salt lakes bezocht te hebben gaan we naar een zoutvlakte waar we de zonsondergang bewonderen. We krijgen pisco sour (lokale drank) te drinken en er zijn lekkere hapjes. Eenmaal terug in San Pedro is het al 21:30 en ik ga met Sonja en Wolfie wat eten voordat we ons bed in duiken.
Woensdag weer uitslapen (ja, het leven is slecht hier!) en terug naar de medical clinic. In mijn beste Spaans en gebarentaal uitleggen dat de paramedic heeft gezegd dat ik vandaag terug moet komen voor het schoonmaken van de wond. Gelukkig begrijpen ze het en zonder iets te betalen word ik wederom netjes geholpen. Daarna een beetje rondwandelen over het Plaza waar een supermooi kerkje is en wat boodschappen doen voor mijn trip naar Bolivia.

Daarna snel mijn spullen pakken voor de excursie van vandaag: sandboarden! In een busje gaan we (Sonja en Wolfie zijn ook weer mee) de woestijn in en al snel zijn we bij een gigantische zandberg. Helaas is er geen skilift aanwezig (beetje jammer) en het omhoog lopen in het zand is erg zwaar. We krijgen ieder een kaars mee om ons board te waxen. De eerste afdaling lijkt nergens op. Ik wil bochtjes maken, maar je hebt helemaal geen vaart want het zand remt onwijs af. Dus maar weer naar boven lopen en opnieuw proberen. Dit keer wat kleinere bochtjes maken en dat gaat een stuk beter. Je moet erg ver achterover leunen op je board anders kom je niet vooruit.

Na een stuk of 10 keer zijn we doodop en zitten van top tot teen onder het zand. We gaan verder met het busje richting de Vallée de la Luna en bewonderen alweer een prachtige zonsondergang.

Terug in San Pedro eten we met nog een paar andere sandboarders in een leuk restaurantje. Ik neem het dagmenu met 3 gangen, want morgen vertrek ik naar Bolivia en ik het gehoord dat de Boliviaanse cuisine nou niet echt je van het is. Rond middernacht ben ik terug bij het hostel en neem snel een douche om al het zand weg te spoelen. Ik duik snel mijn bed in, want morgen vertrek ik vroeg op mijn jeeptrip naar Bolivia. Mijn bezoek aan (Noord) Chili was kort, maar ik heb mogen proeven van de Zuid-Amerikaanse cultuur. Ik weet nu al zeker dat ik nog veel meer landen in Zuid-Amerika wil bezoeken. Maar nu eerst op naar Bolivia, het armste maar ook een van de mooiste landen van Zuid-Amerika!