Donderdagochtend 25 februari vertrek ik in ee minibus naar de Boliviaanse grens.

We zijn met 18 backpackers en bij de grens verdelen we ons in 3 jeeps. Alle 6 backpackers uit mijn jeep reizen alleen: een Oostenrijkse jongen, Frans meisje, Franse jongen, Amerika ans meisje, Nederlandse jongen en ik. Iedereen is eind 20, begin 30 en ik ben je jongste van het stel. We hebben het ook getroffen met Felix, onze chauffeur, die de leider van de 3 jeeps lijkt te zijn. Het weer is vandaag niet zo best en we halen snel onze jassen en lange broeken uit onze tassen voordat ze bovenop de jeep gaan. Na een stempel in ons paspoort beginnen we aan onze trip. Het landschap is prachtig en we kijken onze ogen uit. Felix geeft veel uitleg over alle bergen, dieren en andere dingen die we onderweg zien. Hij spreekt alleen Spaans dus ik probeer het zo goed mogelijk te volgen en vraag het anders aan de Oostenrijker die vloeiend Spaans spreekt. Rond 14:00 komen we aan bij een paar huizen in the middle of nowwhere en het blijkt dat we hier vanavond slapen. We krijgen een kamer met z'n zessen en het is net of we op schoolkamp zijn. Na de lunch ploft iedereen op zijn bed, want we zijn in een paar uur tijd gigantisch gestegen in hoogte. We bevinden ons nu op 4800 meter en ik heb behoorlijke hoofdpijn gekregen. Gelukkig ken ik het gevoel nog van Tibet en weet ik dat het ook wel weer weggaat naarmate de tijd vordert. Ik drink zoveel mogelijk water en neem 2 aspirientjes. Aan het einde van de middag gaan we naar een meer in de buurt waar we lama's en flamingo's zien, prachtig!

Het begint helaas weer te regenen en we gaan terug voor het avondeten. Het eten overtreft mijn verwachtingen: het is simpel, maar prima te doen. Ik denk wel dat ik net als in Tibet voornamelijk vegetarisch ga eten hier in Bolivia want het vlees dat je krijgt is voornamelijk lama en dat is erg zwaar en stug. 's Avonds ligt iedereen vroeg in bed want de hoogte speelt ons parten.
Vrijdagochtend vroeg op voor het ontbijt, tassen op het dak van de jeep en rijden maar.

Iedereen heeft zich vandaag goed voorbereid, lange broek en jas, maar het is prachtig weer. De zon schijnt en daardoor is het uitzicht nog veel beter dan gisteren. We krijgen van Felix te horen dat vanwege de hevige regenval in diverse delen van Bolivia het niet mogelijk is om ons oorspronkelijk geplande route over de zoutvlaktes te doen. De zoutvlaktes staan onder water en diverse jeeps zijn de weg kwijt geraakt vanwege het slechte weer. Een aantal mensen mopperen, omdat we vanavond in een zouthotel zouden overnachten in het midden van de zoutvlaktes en dat kan nu niet doorgaan. Het lijkt wel of ik door het reizen veel gemakkelijker ben geworden, want ik denk tegenwoordig: ach het is niet anders. We gaan richting een klein dorpje waar we vanavond overnachten. Ook hier staat alles vol met water en net nadat we gearriveerd zijn komt er een gigantische hagelbui over het dorp. Het eten is weer prima en het is gezellig met de grote groep in dit kleine onderkomen. Ik slaap met Andrea, het Amerikaanse meisje, op de kamer en we kletsen nog lang na voordat we in slaap vallen.
De volgende ochtend tijdens het ontbijt horen we dat er een aardbeving is geweest in Chili, ten zuiden van Santiago. Een van de weinige mensen die hier bereik hebben heeft een smsje gehad van haar moeder of alles in orde is. Ik heb zoals de meeste mensen geen bereik (er zijn wel 2 beschikbare netwerken, maar die kan ik niet gebruiken) en kan helaas niet laten weten dat alles oké is. We gaan op weg naar Uyuni, waarvandaan we gaan proberen toch een bezoek te brengen aan de zoutvlaktes. In Uyuni hebben we een half uur voordat we verder gaan dus duik ik met een paar anderen snel een internetcafé in om nieuws te zoeken over de aardbeving en om te laten weten dat alles ok is. Ik lees dat er al veel doden zijn en dat er inmiddels ook een kleine tsunami heeft plaatsgevonden. Ook het vliegveld van Santiago is getroffen en veel van mijn medereizigers zouden morgen terugvliegen naar Santiago. Maar voordat zij de benodigde telefoontjes kunnen plegen gaan we eerst met de jeep naar de zoutvlaktes. Eenmaal daar aangekomen zien we dat alles onder water staat. Felix zegt dat het geen probleem is voor de jeep en we mogen op het dak zitten om alles zo goed mogelijk te bekijken en foto's te maken. We rijden ongeveer 15 minuten over de zoutvlaktes als we aankomen bij een zouthotel, waar we gaan lunchen. Iedereen trekt zijn schoenen uit en op onze blote voeten lopen we door het water. We zijn zwaar onder de indruk van dit natuurverschijnsel en we maken tientallen foto's. Iedereen maakt hier jump foto's en ik kan natuurlijk niet achterblijven....

De zon is hier onwaarschijnlijk sterk, waarschijnlijk ook door de weerkaatsing van de zoutvlaktes. Je kunt hier dan ook niet zonder zonnebril rondlopen. Op de weg terug weer bovenop de jeep en ik ben ontzettend blij dat we de zoutvlaktes toch hebben kunnen bezoeken.

Als we terug zijn in Uyuni ga ik met 2 Spaanse meiden en een Franse jongen en meisje op zoek naar bustickets naar Potosi. Hier in Uyuni is al 3 dagen geen stromend water door de hevige regenval en storm en we willen zo snel mogelijk verder reizen. We vinden bustickets voor morgenochtend voor €3,- (alles is hier spotgoedkoop) en we gaan op zoek naar een hostel voor vanavond. Alle hostels stromen vol, want alle nachtbussen naar La Paz zijn geannuleerd. Er zijn vandaag diverse bussen vast komen te zitten in de modder en toeristen hebben met hun spullen door de overstroomde rivieren moeten lopen. De politie heeft besloten geen bussen meer toe te laten op de weg naar La Paz. All backpackers die dus dachten te vertrekken moeten nu in Uyuni blijven en een hostel boeken totdat de wegen weer begaanbaar zijn. We vinden gelukkig genoeg bedden in Hostel Cactus. Het ziet er niet best uit, maar behalve een bed hebben we niets nodig voor vanavond. We ploffen neer op het plein voor een welverdiend drankje en gaan daarna maar weer het internet op voor het laatste nieuws. Slecht nieuws: het dodenaantal is flink opgelopen en inmiddels raast de tsunami ook richting andere gebieden. Gelukkig is er wel goed nieuws vanuit Nederland, een gouden plak voor Nicolien Sauerbrei! Na een pizza duiken we (helaas zonder douche) ons bed in.
Na een diepe slaap word ik zondag uitgerust wakker. We pakken onze tassen in en na een karig ontbijt gaan we richting de bus. Er zitten voornamelijk locals in, maar de bus ziet er niet al te slecht uit. Normaal gesproken duurt de busrit naar Potosi 6 uur, maar vandaag kunnen ze niets garanderen. De gehele weg is onverhard en we komen al snel bij de eerste modderige wegen. Het is elke keer weer hopen dat we niet vast komen te zitten. Gelukkig gaat alles goed en komen we na een uur of 7 in Potosi aan. Precies als we uitstappen begint het te regenen en we nemen snel een taxi naar een hostel. Ik deel een kamer met Pilar en Ruth, 2 Spaanse meiden. We besluiten die avond met z'n allen pizza's te laten bezorgen in het hostel, want iedereen is moe en het wil maar niet ophouden met regenen.
De volgende ochtend zijn we al vroeg wakker. We boeken een excursie naar de mijnen bij het hostel voor 's middags en lopen met z'n drieën naar het centrum. Na een lekker ontbijt lopen we over het centrale plein en gaan op zoek naar een busticket naar Sucre. We raken aan de praat met de eigenaar van een reisbureau en hij vertelt ons over de komende verkiezingen in Bolivia. Hij maakt zich zorgen dat dit wederom geen verandering zal brengen omdat mensen door het lage opleidingsniveau geen objectieve keuze kunnen maken. Na een uur verlaten we het kantoor zonder bustickets (de taxi is een betere optie volgens hem) maar met een berg informatie over de politiek in Bolivia.

Na de lunch maken we kennis met Antonio, onze gids voor de excursie in de mijn. Antonio heeft vanaf zijn 14e tot zijn 26e in de mijn gewerkt en is nu gids geworden. We krijgen een geschikte outfit aan voor het bezoek aan de mijn: jas, broek, helm, kaplaarzen en lamp. We nemen de lokale bus naar de markt waar alle mijnwerkers hun inkopen doen. Cocabladeren, sigaretten, alcohol en dynamiet. Antonio leert ons te kauwen op de cocabladeren (bah) en nemen wat mee voor de mijnwerkers. Ooit was Potosi een van de rijkste steden in de wereld, vanwege de (zilver)mijnen. Op dit moment zijn de mijnen allang niet meer wat ze geweest zijn en toch wordt er nog altijd in gewerkt. We dalen af in de mijn en het is zeker geen pretje om in dit donkere, stoffige hol te klauteren. De mijn is 14 verdiepingen diep en wij dalen af naar de 3e verdieping. Antonio geeft ons ontzettend veel informatie en beantwoordt al onze vragen. Het is ongelooflijk om te zien onder welke omstandigheden hier gewerkt wordt. Het is niet te geloven dat zoiets nog mogelijk is in het jaar 2010. De levensverwachting van de mijnwerkers is 45 jaar en bijna iedereen sterft ten gevolge van stoflong of explosies.

Drie uur, enorm veel geklauter, een hoop informatie en mijn longen vol stof komen we eindelijk weer boven. Ik snak naar frisse lucht en ben opgelucht om weer boven te zijn. We zijn alle drie erg onder de indruk van deze ervaring en stilletjes nemen de bus terug naar het hostel. 's Avonds tijdens het eten praten we na over deze onvergetelijke ervaring.
Dinsdag 2 maart vragen we na het ontbijt aan het hostel om een taxi te bellen. Omdat we met z'n drieën zijn wil de chauffeur niet vertrekken naar Sucre voordat we nog iemand oppikken. We gaan naar het busstation waar allerlei chauffeurs en hun hulpjes mensen werkelijk bespringen om hen in de taxi te krijgen. We zien al snel dat dit geen enkele zin heeft, want alle mensen schrikken hier alleen maar van. Ik probeer me ertussen te mengen en leg aan een reiziger in mijn beste Spaans uit dat we al 3 mensen hebben en nog eentje zoeken om naar Sucre te gaan en al snel zijn we op weg!

De chauffeur rijdt als een gek, maar hij kent de weg op zijn duimpje en binnen 2,5 uur zijn we in Sucre. Het is hier een heel stuk lager en daardoor is het klimaat een stuk aangenamer. Het hostel dat we hadden uitgezocht zit vol, dus checken we in bij een ander hostel in dezelfde straat. We droppen onze tassen en lopen naar het centrum om te gaan lunchen. We verkennen het centrum en lopen 's middags naar de ‘mirador', het uitkijkpunt van de stad. Ik boek een vliegticket naar La Paz bij Aerosul omdat er alleen een nachtbus gaat en al diverse meiden zijn lastig gevallen in deze nachtbus. Tevens is er vanaf morgen een staking van 48 uur van alle bussen en treinen. De regering heeft besloten dat de chauffeurs geen alcohol meer mogen drinken of cocaïne mogen gebruiken tijdens het rijden en daar zijn ze het niet mee eens. Logisch toch!
Woensdagochtend maak ik gebruik van de gratis wifi om een aantal mails te versturen en te skypen met het thuisfront. Pilar en ik nemen afscheid van Ruth die vandaag naar Brazilië vliegt. Daarna gaan we naar Joy Ride, een café met een Nederlandse eigenaar waar ik kroketten op brood bestel en appeltaart met ijs toe neem. Ongelooflijk dat ik hier middenin Bolivia ineens aan de kroketten zit. Ik moet toegeven, ze zijn niet zoals thuis, maar het kan ermee door! 's Middags wat inkopen doen in het centrum zoals nieuwe pillen voor hoogteziekte en cocasnoepjes. 's Avonds ga ik met Pilar naar de ‘bioscoop' om een Mexicaanse film te kijken. Daarna eten we met een stel Australiërs uit het hostel en doen nog een drankje in een van de vele bars.
Donderdagochtend pak ik mijn tas in en neem een taxi naar het vliegveld. De taxichauffeur komt me lopend ophalen omdat de buschauffeurs nu ook een aantal wegen blokkeren. Zijn auto staat 3 straten verderop en als we vervolgens op weg zijn moeten we allerlei omwegen nemen om op tijd op het vliegveld te belanden. Ik neem snel wat Diamox in en kauw op wat cocasnoepjes. De vlucht gaat prima en binnen no time ben ik in La Paz. Daar neem ik een taxi met een aantal andere backpackers en check in bij een van de hostels in het toeristische centrum. De kamer heeft geen ramen en ik neem we voor vanmiddag op zoek te gaan naar een ander hostel. Ik loop een straat met souvenirwinkels in en stuit daar meteen op Andrea, mijn Amerikaanse kamergenoot tijdens de jeeptrip. We gaan lunchen om bij te kletsen en gaan daarna op souvenirjacht. La Paz is werkelijk DE stad om souvenirs te kopen. De kwaliteit is super en de prijzen laag. Tevens boek ik een mountainbike tour over de ‘most dangerous road in the world'. Jaarlijks komen er 200 tot 300 weggebruikers om op deze steile, 3 meter brede weg zonder vangrails. De mountainbike tour schijnt spectaculair en veilig te zijn dus ik waag het er maar op!
‘s Avonds doen we een drankje bij een van de hoogste hotels in La Paz zodat we een prachtig uitzicht hebben over de stad en daarna eten we bij een schattig klein restaurantje.
Vrijdagochtend word ik wakker met tintelende handen en enorme hoofdpijn. De hoogte heeft dus alsnog toegeslagen. Ik besluit te verkassen naar het hostel van Andrea. Het is maar 200 meter lopen, maar is het een complete uitputtingsslag. Eenmaal ingecheckt plof ik neer op het bed om de komende 2 uur uit te puffen. Ik neem een douche en ga de straat op om te ontbijten. Elke 100 meter moet ik gaan zitten om bij te komen dus na het ontbijt ga ik maar weer terug naar mijn hostel. 's Middags probeer ik het opnieuw en koop een aantal leuke souvenirs waaronder een alpacatrui voor mezelf die ik meteen aantrek. Maar al snel voel ik me weer zo beroerd dat ik terug ga naar mijn kamer. 's Avonds voel ik me nog slechter en besluit het avondeten maar over te slaan en vroeg te gaan slapen.
Zaterdagochtend neem ik afscheid van Andrea die vandaag naar Miami vliegt. Mijn handen slapen nog steeds en de hoofdpijn wil ook niet weggaan dus ik besluit de mountainbike trip voor morgen te annuleren. In plaats daarvan koop ik een busticket om morgen naar Puno te gaan. De rest van de dag gebruik om op mijn gemak voor souvenirs te shoppen en stuur alles in een pakketje naar huis op het postkantoor.

Als ik terug kom bij het hostel staat Pilar daar net een briefje onder mijn deur door te schuiven. Ze is vanmorgen in La Paz aangekomen. Samen bezoeken we einde van de middag het cocamuseum. We leren er o.a. hoe cocaïne gemaakt wordt van cocabladeren en een heleboel chemicaliën en komen te weten dat de cocabladeren gebruikt worden voor de productie van Coca Cola. 's Avonds gaan we eten bij een Cubaans restaurant met een Spaans koppel dat we al eerder hebben ontmoet. Mijn maag wil echter de laatste dagen niet echt meewerken en ik neem een simpele sandwich.
Zondagochtend vroeg opstaan om de bus naar Puno (in Peru) te nemen. Ik ben blij als ik in de bus zit en weet dat ik de komende uren geen fysieke inspanning hoef te leveren. De bus is wederom prima en we krijgen zelfs te eten! Na een uur of 3 komen we aan bij de grens. Ik krijg een stempel voor het verlaten van Bolivia en loop 200 meter om vervolgens Peru binnen te gaan. Een groot bord heet ons welkom. Hopelijk heeft Peru net zoveel moois te bieden als Bolivia! To be continued.....