Loempia’s, stromende regen en oorlogsmisdaden in Vietnam

We voelen ons meteen op de luchthaven al thuis in Hanoi. We pinnen onze eerste Dongs en zijn weer miljonair) en nemen een minibusje naar de Old Quarter, de wijk waar de meeste toeristen verblijven. We noemen een guesthouse uit de Lonely Planet, maar uiteraard worden we toch weer bij een ander guesthouse afgezet waar de chauffeur commissie voor krijgt. We worden niet boos en gaan niet in discussie, want we hebben inmiddels geleerd dat het geen enkele zin heeft (jaja ik leer belangrijke dingen op deze trip). We pakken simpelweg onze tassen uit de achterbak en lopen richting het guesthouse dat we uitzocht hebben. Het zit helaas al vol dus we lopen wat door de straat en vinden al snel een ander prima guesthouse. Het eerste dat opvalt in Hanoi is de belachelijk grote hoeveelheid scooters, brommers en motors. Ik ben inmiddels wel wat gewend, maar Hanoi spant de kroon. Verder is het opmerkelijk dat alle Vietnamezen op straat voor hun appartement zitten te eten op hele kleine krukjes en stoeltjes. Het smalle straatje waar ons guesthouse is doet me een beetje denken aan de hutongs in Beijing. We gaan eten in een Vietnamees restaurant en bestellen uiteraard meteen Vietnamese loempia's...mmmh absoluut de beste die ik ooit gegeten heb. Daarna gaan we richting een straat met een aantal barretjes en kijken Engels voetbal samen met andere toeristen.

De volgende ochtend gaan we op pad om een trip naar Halong Bay te boeken. Het is lastiger dan gedacht, want de eerste 4 travel agencies die we binnenstappen bevallen ons niet. Als we het zat beginnen te raken vinden we er gelukkig een met een behulpzame en eerlijke medewerkster. Een half uur later en €50,- armer stappen we naar buiten, maar hebben wel een 3-daagse trip naar Halong Bay geboekt. We hebben een deluxe trip met een overnachting op een boot en een overnachting op Monkey Island in een bungalow op het strand inclusief allerlei excursies en eten. Nu maar afwachten of het werkelijk deluxe is. Er is nog meer werk aan de winkel. We gaan naar het treinstation om treintickets naar Hoi An te kopen. Het is een flinke wandeling, maar zo zien we gelijk wat van de stad. We zijn van tevoren gewaarschuwd dat iedereen hier in Vietnam iets van je wil, maar er wordt eigenlijk alleen naar ons geroepen door de tuktukbestuurders. We vragen een aantal keer om de weg naar het station en iedereen is even behulpzaam. Op het station kopen we softsleeper tickets voor woensdagavond om 19:00 uur. We lopen een rondje rond het Hoan Kiem meer in het midden van Hanoi en na het avondeten gaan we naar het waterpoppentheater. Ongelooflijk dat sommige toeristen zo'n 150 foto's maken van 45 minuten theater. Je vraagt je soms af of ze wel iets meemaken van hun eigen vakantie.

De volgende ochtend worden we om 8:00 uur opgepikt bij ons guesthouse. Ik zie dat onze smalle straat is omgetoverd tot een markt. Er zijn tafels met rauw vlees, groenten en fruit. We pikken nog wat mensen op en rijden dan in een uur of 3 naar Halong Bay. Onderweg stoppen we een keer om te plassen en dan zie ik ineens Sam en Judith, het Zwitserse koppel waarmee ik in de Transmongolië Express zat. We kletsen even bij, maar moeten al snel weer de bus in. We hebben een gezellige groep met mensen uit Australië, Nieuw-Zeeland, Duitsland en Engeland. Vanaf de pier worden we met een kleine boot naar de grote boot gebracht. We zijn onder de indruk, het is een hele mooie boot met kamers op het onderdek, restaurant op het middendek en een terras met ligstoelen op het bovendek.

We kunnen meteen aanschuiven voor lunch en ook dat valt niet tegen. Veel verse vis en uiteraard ook weer lekkere loempia's. 's Middags gaan we kanoën en daarna bezoeken we een grot. Terug op de boot is er tijd om te zwemmen en dan zetten we koers richting een plaats om te overnachten. Als we stil liggen komen er van verschillende kanten vrouwen in kleine bootjes met allerlei eten en drinken op ons af. De jongens zien hun kans schoon en kopen na een kwartier afdingen gezamenlijk een grote doos met blikjes bier. Het is 4x zo goedkoop als het bier op de boot, dus ze zijn er helemaal mee in hun sas.

Het is bijna de hele dag bewolkt geweest, maar vlak voor de zonsondergang klaart het op en bewonderen we met z'n allen vanaf het bovendek het bijzondere landschap van Halong Bay.

Na een heerlijke warme douche snel weer naar het middendek om te eten. We hebben inmiddels gemerkt dat het in Vietnam de gewoonte is om allerlei gerechten in het midden van de tafel te zetten en hier gezamenlijk van te eten. Dat maakt het eten tot een gezellig en sociale activiteit en we delen onze tafel met Matt en Jo uit Nieuw-Zeeland die van zuid naar noord Vietnam reizen en ons dus goede tips kunnen geven over Hoi An en Ho Chi Minh. Na het eten krijgen we allemaal een voetmassage en wordt er een karaokeset tevoorschijn getoverd. Het is een gezellig avond. Een ouder koppel uit Engeland blijkt na een paar biertjes flink wat humor te hebben. Ze vertellen hoe ze elkaar ontmoet hebben tijdens een wintersport terwijl ze allebei getrouwd waren en we liggen onder de tafel van het lachen (je had erbij moeten zijn...). De volgende ochtend vroeg op, want we gaan naar Cat Ba Island. We doen een trekking naar van 2 uur naar een uitkijkpunt en het doet ons even denken aan de Annapurna, want we moeten flink omhoog klimmen. Na de trekking gaan we met de boot richting Monkey Island, waar we zullen overnachten. Als we aankomen zien we dat het een strand is met een aantal bungalows, een pooltafel, volleybalnet en strandstoelen. Helemaal goed dus!

We kunnen aanschuiven voor de lunch en krijgen de sleutels van onze bungalows. Ze zijn superdeluxe en ik denk niet dat ik deze reis eerder in zo'n mooie kamer heb overnacht. Iedereen kleedt zich snel om en we installeren ons op de strandstoelen. Na een duik in de zee en een poosje gelezen te hebben val ik in slaap en als ik wakker wordt is het al laat in de middag. We kunnen nog met de gids mee om apen te gaan kijken, maar ik heb wel even genoeg dieren gezien de afgelopen tijd. 's Avonds staat er een barbecue op het programma en het eten is wederom fantastisch. De rest van de avond zitten we rond het kampvuur, drinken we coconutwine en spelen volleybal in het donker. Moe maar voldaan kruipen we ons bed in.

Woensdagochtend weer vroeg op (jaja, reizen is best zwaar) en na het ontbijt terug op de boot. We toeren de hele morgen door Halong Bay en genieten van de prachtige rotsformaties. Tegen lunchtijd arriveren we in Halong City en na een laatste lunch vertrekken we met de bus terug richting Hanoi. We moeten helaas afscheid nemen van iedereen, maar wie weet komen we elkaar weer tegen. We eten snel wat bij KFC  en nemen een cyclo (tuktuk zonder motor) naar het station. We passen er maar net in met onze backpacks en tergend langzaam fietst de bestuurder naar het station. We geven de arme man een flinke fooi en lopen het station binnen.

Onze trein staat al te wachten en een man loopt met ons mee naar onze coupé. We bedanken hem vriendelijk maar dan blijkt dat hij een fooi wil voor de 20 meter gelopen te hebben naar onze coupé. Shit even vergeten dat niet iedereen zomaar behulpzaam is. Zelfs na 2,5 maand reizen trap je er soms nog in. We laten hem een poosje in zijn sop gaar koken en na ons te hebben vervloekt in het Vietnamees gaat hij toch maar op jacht naar andere toeristen. We delen onze coupé met een Duits echtpaar. De trein blijft mijn favoriete vervoermiddel. Je kunt je vrij bewegen en ik slaap altijd goed op het ritme van de trein. De volgende ochtend nog een filmpje kijken op de laptop en dan zijn we alweer in Hoi An. We hebben het grote voorrecht dat er een bungalow voor ons gereserveerd is voor 2 nachten. Mariska, Erik en Joost hebben mij op mijn afscheidsfeest een tegoedbon gegeven voor 2 overnachtingen in Vietnam. Erik en Mariska zijn zelf in oktober door Vietnam gereisd en hebben zodoende in Hoi An een mooi plekje ontdekt, gevraagd om mijn planning toen ik in Hanoi was aangekomen, en ons de reservering voor de bungalow toegestuurd. We nemen vanaf het station een minibusje met 4 andere toeristen en worden dit keer weliswaar voor ons hotel afgezet. We hebben een superdeluxe bungalow inclusief ontbijt en het complex heeft zelfs een groot zwembad. We voelen ons even backpacker af en genieten van alle luxe. We nemen de gratis shuttle bus naar het centrum en brengen onze vuile was weg. We lunchen, gaan naar de markt en kletsen met wat locals. Hoi An is een van de weinige Vietnamese steden die onaangetast door de oorlog is gekomen. De stad staat bekend om de maatkleding die er gemaakt wordt. Op elke hoek hoor je: ‘Mr you want suit?' en ‘Miss you want dress?'. Het enige dat wij kopen is een poncho, want het is inmiddels ontzettend hard gaan regenen.

Het is hier in Midden-Vietnam regenseizoen (ontdekte ik pas vanmorgen toen ik de Lonely Planet las). Tegen de avond wordt het steeds drukker in de stad en we begrijpen dat Vietnam vanavond moet voetballen voor de South East Asian Games. Alhoewel ze verliezen rijdt iedereen na afloop toch toeterend met vlaggen door de straten...erg vreemd.

De volgende ochtend is het nog steeds bewolkt maar wel droog dus huren we op aanraden van Mariska en Erik een motorbike om naar de Marble Mountains te gaan. We weg ernaartoe loopt langs de kust en is prachtig. Bovenop de berg staat een behoorlijk windje.

We besluiten om daarna door te rijden naar Danang om treintickets te kopen naar Ho Chi Minh. Het blijkt echter redelijk prijzig te zijn en we besluiten om nog even het internet af te struinen naar goedkope vliegtickets. Een goede zet, want we vinden een vlucht voor €25,-. Het enige nadeel is dat we om middernacht vliegen, maar dat overleven we wel. 's Avonds komen we een stel tegen waarmee we naar Monkey Island zijn geweest en eten bij een Indiaas restaurant.

Zaterdag genieten we voor de 2^e keer van het luxe ontbijt terwijl we kijken naar de stromende regen. Alle straten liggen vol met water en de rivier in het dorp treedt buiten zijn oevers. We blijven in het hotel, computeren een paar uur en Dave speelt pool met het personeel van het hotel. 's Avonds nemen we onze backpacks mee het centrum in en eten bij een soort marktje met overdekte eetstalletjes. We vragen een local of hij iemand kent die ons voor weinig geld naar het vliegveld wil brengen en na diverse voorstellen afgeslagen te hebben om achterop de motor te gaan heeft hij toch iemand gevonden met een auto. We vliegen in een uurtje naar Ho Chi Minh (door veel mensen nog steeds Saigon genoemd) en nemen met 2 Canadese meiden een taxi naar de backpackerswijk. Het klimaat is hier een stuk tropischer dan in Hoi An. Het is lastig om om 2:00 uur 's nachts een goedkoop hotel te vinden, maar zoals altijd vinden we toch iets wat ermee door kan. De volgende ochtend checken we uit en zoeken een goedkoper en schoner hotel. We gaan naar een travel agency en boeken voor morgen een excursie naar de Vietcong Tunnels in Chu Chi. Dan gaan we lopend naar het War Remnants museum. De straten hier in Ho Chi Minh zijn veel breder dan in Hanoi en het is gemakkelijker om je te oriënteren. Er zijn wel minstens zoveel motorbikes als in Hanoi. Buiten zien we meteen al grote Amerikaanse tanks, helikopters en bommen.

Eenmaal binnen worden we meteen geconfronteerd met de meest afgrijselijke foto's en verhalen. Het is duidelijk dat de Vietnamezen in dit museum geen moeite hebben gedaan om de reputatie van de Amerikanen hoog te houden. Alle toeristen in het museum zijn doodstil en schuifelen van wand naar wand. Halverwege krijg ik gewoon buikpijn van alle afgrijselijke foto's en de aantallen doden die er zijn gevallen. Bij het gedeelte over My Lai, het dorp dat volledig werd afgeslacht omdat Amerikaanse troepen vermoedden dat dit door de Vietcong als thuisbasis werd gebruikt, doet me denken aan de geschiedenislessen op het Walburg College waar we dit uitgebreid besproken hebben. Aan het einde van het museum is er een wand met alle landen die Vietnam gesteund hebben en gelukkig zie ik er diverse Nederlandse artikelen hangen.

Bij het verlaten van het museum halen we diep adem en bespreken maar weer eens hoe goed wij het hebben in Europa. We lopen langs de Notre-Damekathedraal (overblijfsel uit de Franse periode) en het oude postkantoor naar een groot winkelcentrum. Op de 3^e verdieping stuitten we op een bowlingcentrum dus besluiten om maar een paar potjes te bowlen.

Als we buiten komen is het inmiddels al donker en lopen we over de Ben Thanhmarkt terug naar het hotel. Na het eten koopt Dave na veel afdingen een gitaar en is dolblij. Hij heeft al een paar maanden niet gespeeld en pingelt door tot middernacht. Ik blèr gewoon gezellig mee met de liedjes (jullie kennen mijn prachtige stem...ahum).

Maandag vroeg op en de bus in naar de Chu Chi tunnels. We stoppen onderweg bij een werkplaats waar Vietnamese slachtoffers van Agent Orange werken. Agent Orange was de codenaam voor een mix van chemicaliën dat in de Vietnamoorlog veelvuldig werd ingezet. Door het gebruik van Agent Orange zijn er duizenden kinderen met een open rug en andere misvormingen geboren. Ook heeft het verschillende soorten kanker en storingen in het zenuwstelsel veroorzaakt bij diverse generaties. We rijden verder naar de tunnels en krijgen eerst een film te zien over het leven in de tunnels. We kijken met enige verbazing, want de film doet overkomen alsof er alleen onschuldige (in de film constant glimlachende) burgers in de tunnels leefden en geen Vietcong soldaten. En vervolgens kregen deze burgers voor het doden van Amerikaanse soldaten de status van ‘American killer hero'. Het komt allemaal erg subjectief over. Na de film lopen we door het bos en krijgen allerlei wapens en booby traps te zien die de Vietnamezen gemaakt hebben. Dan mogen we proberen ons in diverse gaten in de grond te laten zakken.

Vervolgens mogen we door een gedeelte van de ondergrondse tunnels kruipen. Het is heel donker en benauwend (en deze tunnel is zelfs groter gemaakt voor toeristen) en het is ongelooflijk dat sommige mensen hier bijna 20 jaar in geleefd hebben. Eenmaal terug in Ho Chi Minh de rest van de dag een beetje relaxen, want morgenochtend vroeg vertrekken we op een 2-daagse boottrip over de Mekong naar Phnomh Penh. Ik ben benieuwd wat we gaan beleven in Cambodja.

De laatste berichten van het thuisfront gaan voornamelijk over het koude weer en de sneeuw in Nederland. Het zou mooi zijn als jullie dit jaar kunnen genieten van een witte kerst. Ik zal voor jullie duimen. En als er op de Waal geschaatst kan worden, doe dan ook een rondje voor mij!

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *