Erwtensoep in Mongolie

We worden om 05:30 gewekt door de provodnik, want ze zijn bijna in Ulan Bator. Daar worden we op het station opgewacht door Bert. Bert is een Nederlander met een Mongoolse vrouw. Hij heeft een terrein met 8 gertenten in Terelj, waar wij 2 nachten zullen verblijven. We krijgen eerst een kop koffie op het station en daarna gaan we op pad richting Terelj. Op de weg ernaar toe stoppen we bij een grote berg met steentjes. We moeten er volgens Mongools bijgeloof 3 rondjes omheen lopen en 3 steentjes op de berg gooien. Dit zou geluk moeten brengen. We zien meteen al de eerste koeien en yaks die gewoon rustig om ons heen waggelen. Eenmaal weer in het busje komen we ineens bij een rivier. De chauffeur stopt echter niet maar rijdt gewoon dwars door de rivier heen. Dit gebeurd nog een aantal keer voordat we uiteindelijk uitkomen bij onze gertenten. Hier zien we ook Kees en Gert weer, 2 jongens die we ook al bij het Baikalmeer hebben ontmoet. Ze vertellen ons dat het gisteren heeft gesneeuwd en dat ze 's middags erwtensoep en 's avonds bloemkool met biefstuk hebben gegeten! En wij hadden ons nog wel ingesteld op vies vet vlees en yakthee. We horen later dat Bert zelf niet van Mongools eten houdt en zijn vrouw wat Nederlandse gerechten heeft geleerd. We krijgen bruinbrood met jonge, oude en komijnenkaas als ontbijt..mmmh. Bert is boer geweest in Nederland en heeft hier nu een kleine kaasmakerij. Ik heb een hele schattige mini gertent. In de tent staat een bed, een paar kastjes en een kachel waar je zelf hout in kunt stoken. Er is geen douche of wasbak op het terrein, alleen een hurktoilet. Er is een ger waar we gezamenlijk eten. Verder zijn er diverse honden katten op het terrein en heeft Bert veel koeien, yaks, paarden en kippen en konijnen.

Ik ga een wandeling maken met Gert en Kees waarbij we over allerlei riviertjes moeten springen en over takken moeten lopen. Om 14:00 zijn we terug voor lunch en krijgen we lekker pannenkoeken met kaas en tomaat erin. Dan zegt ze dat we om 17:00 uur erwtensoep krijgen en om 19:00 is er een barbecue. Niet slecht voor een vlakte middenin Mongolië. Na de lunch spelen we de hele middag hartenjagen met andere Nederlanders. Machteld en Chris zijn op huwelijksreis (voor een half jaar), Jasper heeft net z'n bachelor gehaald en reist rond met zijn vader en Kees en Gert zijn net als ik voor een paar maanden aan het rondreizen. Om een uur of 17:00 begint het toch echt wel een stuk kouder te worden en stoken we de kachels aan in de gers. Het hout moeten we zelf naar onze gers sjouwen. Om warm te blijven spelen we buiten een potje voetbal met een halfzachte kapotte bal. Daarna eten we gezamenlijk in de ‘eetger'. Het eten smaakt echt super. Iedereen smult en we proosten met wodka op onze reis. We blijven lang napraten in de ger. Bert verteld hoe hij in Mongolië terecht is gekomen en we komen ook meer te weten over de cultuur. De mensen zijn hier een stuk vriendelijker dan in Rusland, maar volgens Bert zijn ze altijd belust op je geld. Het ene verhaal is nog mooier dan het andere en hij weet van geen ophouden. Zo beweerd hij o.a. geboren te zijn met een derde oog en vindt hij dat de Oranjes maar gecastreerd moeten worden want een koningshuis is achterhaald. We spelen nog een potje hartenjagen en daarna gaan we naar onze gers. Buiten is het pikkedonker, maar er is een prachtige sterrenhemel. Ik maak het vuur in mijn ger weer aan, stop er zoveel mogelijk hout in en kruip snel in mijn thermokleding in mijn slaapzak met nog 2 dekens erover heen. Ik val snel in slaap, maar word toch om 05:30 wakker van de kou. Ik heb ook bezoek gekregen van een kat die bij mijn voeten ligt. Ik maak het vuur weer aan en slaap nog even lekker door. We hebben geluk want de lucht is wederom strakblauw. 's Ochtends zijn alle vlaktes bevroren. Je kunt je 's ochtends ook niet wassen, want de tonnen water zijn dan ook bevroren. Het enige dat je kunt doen is je tanden poetsen en je gezicht wassen met een fles water. Niemand lijkt er problemen mee te hebben, je went er snel aan. Na een heerlijk ontbijt gaan we met 6 mensen en 2 gidsen paardrijden door de omgeving. Ik zit voor het eerst van mijn leven op een paard! Het voelt eigenlijk best natuurlijk en ik heb de smaak al snel te pakken. We maken een rit van ruim 3 uur over de vlaktes, door de bossen en door de rivieren. Niet alle paarden luisteren even goed. Sommigen besluiten ineens de andere kant op te gaan en ik rol bijna van m'n paard van het lachen als het paard van Roel besluit terug naar huis te lopen en het hem niet lukt om te draaien. Aan het einde van de rit heb ik het idee dat ik het paard best onder controle heb en laat ik hem in galop gaan met tips van Machtold die al kan paardrijden. We sjezen met onze paarden een aantal keer heen en weer over de vlaktes en dat geeft echt zo'n onwijze kick. Ik ga zeker vaker paardrijden in de toekomst. Ik hoop dat ik morgen niet al teveel spierpijn heb.

We hebben honger en genieten weer van de kookkunsten van Bert's vrouw. Dit keer huzarensalade en brood. 's Middags lekker in het zonnetje een boek lezen en zodra de zon onder gaat moet je snel de kachel aansteken. Het klimaat is een beetje vergelijkbaar met een ontzettend koud wintersportgebied waar het goed te doen is als het zonnetje schijnt, maar zodra je in de schaduw zit of de zon onder is heb je het ijskoud.

De volgende ochtend nemen we na het ontbijt afscheid van Bert en zijn vrouw en worden we naar Ulan Bator gebracht. Ik slaap vanavond nog een nachtje in een guesthouse en vertrek morgenochtend met de trein naar Beijing. Heb mijn computer even meegenomen, want elk cafe heeft hier gratis wifi en zo zit in nu in Café Amsterdam (3 Nederlandse eigenaren) lekker te lunchen en mijn mail te lezen. Alles is spotgoedkoop in Mongolië. Vanavond hebben we met alle NL-ers in dit café afgesproken, want op woensdagavond is er altijd feest hier. We kunnen morgen toch de hele dag uitrusten in de trein......

P.s. 1: ik geniet van al jullie reacties! Het is onwijs cool om te lezen dat je gevolgd wordt door het thuisfront als je in je uppie reist.

P.s. 2: ik heb veel te veel boeken bij me. Ik heb pas 1 boek uit omdat je bijna nooit alleen bent en altijd zit te kletsen met andere reizigers.

P.s. 3: ik draag sinds een week daadwerkelijk mijn moneybelt met daarin m'n paspoort en bankpasjes. Er zijn namelijk paspoorten gestolen van andere reizigers in hetzelfde hotel in Irkutsk.

P.s. 4: meiden, super dat jullie alweer gewonnen hebben. En ik moet bekennen dat ik mijn knuffeltje al verloren ben aan een Mongools kind (zie foto). Hij was er heel blij mee eng ging het zelfs aan de honden en koeien laten zien. De gelukssleutelhanger hou ik zelf hoor ;-).

P.s. 5: mam, bedankt voor de updates ook over het nieuws in Nederland. Het DSB nieuws leidde tot flinke discussies in de eetger gisterenavond.

P.s. 6: Ik heb echt verschrikkelijke spierpijn in mijn rug van het paardrijden. Vandaag allemaal spookverhalen gehoord over mensen die van hun paard afgevallen zijn, dus misschien was dat galopperen toch niet zo heel verstandig...maar gelukkig goed afgelopen.

P.s. 7: Tot slot, een groot compliment voor de Treinreiswinkel. Alle NL-ers die er geboekt hebben zijn onwijs tevreden over de reis dus Mark, well done!

Pootje baden in het Baikalmeer

Om 6:15 komen we aan op het station van Irkutsk. Irkutsk is de hoofdstad van Siberië en ligt 5100 km ten oosten van Moskou, 60 km van het Baikalmeer. Eenmaal aangekomen in Irkutsk ben ik inmiddels 5 tijdzones gepasseerd. Het is hier 7 uur later dan in Nederland. Op het perron staat onze gids al te wachten. We rijden direct door naar het Baikalmeer, waar ik een nachtje zal verblijven. Het Baikalmeer is het grootse (35.500 km2) en diepste (1637 m) meer ter wereld. Het bestaat al 30 miljoen jaar en bevat 20% van al het zoete water dat op de wereld te vinden is. Vroeger werden hier de treinen overgevaren van de ene naar de andere oever. Nu rijdt de trein circa 600 kilometer langs de oevers van het meer.

Eenmaal aangekomen kunnen we direct in de kamers en neem ik een ontzettend lange warme douche...heerlijk na al die dagen in de trein! Daarna kunnen we meteen aanschuiven bij het ontbijt en er blijken nog meer Nederlandse backpackers te zitten. We wisselen verhalen uit tijdens het ontbijt en een aantal reizigers blijken ongeveer dezelfde route te doen als ik. We wisselen snel e-mail adressen uit want sommigen moeten alweer vertrekken. Een stel blijft nog een dag en ze hadden het plan vandaag een berg te gaan beklimmen. Ze vragen of ik soms zin heb om mee te gaan. Dat lijkt me wel wat dus ik kleed me goed aan en we gaan op pad. Het wordt echt een fantastische dag. We hebben op de gok een bergkam gekozen en volgen een redelijk zichtbaar pad. Het is een redelijk zware klim, maar eenmaal bovenop de berg hebben we een prachtig uitzicht. Als we uiteindelijk afdaken en bij het Baikalmeer terecht komen schijnt de zon volop. Het water is superkoud en ongelooflijk helder. Ik ga pootje baden en Stieneke neemt zelfs een duik ik het koude water. We willen niet dezelfde weg terugnemen en kiezen een pad langs de oevers. Het blijkt nog een flinke klim terug te zijn en al met al zijn we bijna 5 uur onderweg geweest. Bij het eerste café dat we zien ploffen we neer om wat te eten en drinken. Als we de treintickets naar Ulan Bator vergelijken zien we dat we in dezelfde wagon zitten, dus dat wordt gezellig. 's Avonds eten we in het chalet. Je moest je eigenlijk 's ochtends opgeven, maar gelukkig mag ik nog mee eten. Je weet het nooit bij de Russen...ze zijn soms zo streng en chagrijnig. Er is geen peil op te trekken. Soms lijkt het wel of ze helemaal geen toeristen willen in hun land.

De volgende morgen worden we na het ontbijt naar Irkutsk gebracht. We kunnen de tassen in een lockerruimte van het station doen en hebben zo onze handen vrij om de stad te verkennen. We hebben een groep met 7 Nederlanders en Stieneke heeft een aantal leuke dingen opgezocht in de reisgids. We gaan met de tram richting een museum, waar Roel (gepensioneerd geschiedenisdocent) ons prachtige verhalen verteld over de geschiedenis van Rusland. Daarna lopen we richting de markt waar we onze ogen uitkijken met al het fruit, kaas, vlees, vis, eieren en brood dat ze verkopen. We kopen alvast wat lekkere dingen voor de treinreis. Daarna lopen we wat door de winkelstraten en ga ik met Stieneke en Arjan op zoek naar een internetcafé. Ik ben een aantal dagen niet online geweest en heb ontzettend veel leuke reacties gehad op mijn blog...echt super leuk om te lezen, bedankt allemaal! 's Avonds eten we in een of ander vaag café waar de menukaart alleen in het Russisch is. Ik heb geen idee wat ik moet bestellen maar vraag maar gewoon om frietjes met iets van vlees en het resultaat was best te doen. Daarna richting het station waar we nog een poosje moeten wachten op de trein. Eenmaal in de coupe zien we dat ze alle toeristen in dezelfde wagon hebben gestopt. In mijn coupe zit een Australische gids en 2 Zwitsers. Behalve de Nederlanders is Peter (de Engelsman) er ook weer bij en zijn er ook veel mensen uit Frankrijk en Nieuw-Zeeland. De provodnik komt uit Mongolië en is bijna net zo erg als de Russische. De Australiër in mijn coupe noemt ze provodnazi's.

Na een goede nacht (beetje harde bedden, maar de temperatuur is een stuk beter) is het buiten erg mistig. Gelukkig trekt de mist weg en hebben we fantastisch uitzicht over het landschap. Aan de ene kant een meer en aan de andere kant bergen. Om een uur of 13:00 zijn we bij de Russisch-Mongoolse grens. Hier blijven we maar liefst 5 uur en 45 minuten stil staan. We wandelen wat in de omgeving en zitten heerlijk in het zonnetje op het station. Waarom we nou precies zo lang moeten wachten is ons onduidelijk. Na 4 uur wachten moeten we de trein weer in en moeten we formulieren invullen voor de douane. Tevens deden ze een strenge controle en moesten de meeste tassen open. De douaniers zijn alles behalve vriendelijk. De Mongoolse provodniks smokkelen bier en fruit over de grens. Ze zijn constant bezig met het verplaatsen van deze spullen. Ze giechelen er een maar een beetje bij en wij helpen ze gewoon sjouwen. Waarschijnlijk moeten ze leven van een hongerloontje dus dit is hun manier om wat bij te verdienen. Wanneer de trein dan eindelijk weer gaat rijden is het al bijna donker. We rijden een uur en stoppen dan om wederom gecontroleerd te worden, maar dit keer door de Mongoolse douane. We moeten weer formulieren invullen en ze zijn alleen in het Russisch beschikbaar. Na 2,5 uur vertrekken we eindelijk richting Ulan Bator. We kaarten met een grote groep in onze coupe en drinken verschrikkelijk ranzige Russische wodka die we van onze laatste roubels hebben gekocht.

Kedeng kedeng oe oe!

De Transsiberie Express loopt officieel van Moskou naar Vladivostok. Ik doe echter een variant die aftakt in Mongolie en me uiteindelijk in Beijing zal brengen. Deze variant noemt men de Transmongolie Express. Zonder uit te stappen duurt de treinreis 7 dagen, maar ik zal onderweg 2 stops maken in Irkutsk en Ulan Bator. In totaal zal ik tijdens deze treinreis 7.865 km afleggen.

Het leven in de trein bevalt me prima. Het gehobbel en de voorbijtrekkende landschappen zijn een soort van rustgevend. Ook de gedachte dat je voorlopig helemaal nergens heen gaat/hoeft vind ik wel prima. Iedereen in de trein zit in hetzelfde schuitje en probeert zich op zijn/haar manier zo goed mogelijk te vermaken. De trein heeft in totaal ongeveer 20 wagons en iedere wagon heeft 10 coupe's met in elke coupe 4 bedden (2 boven, 2 onder), een tafeltje en een tv. In iedere wagon zijn er ook 2 wc's en een samovar (kokend water ketel). Elke wagon heeft zijn eigen provodnik. Deze (vaak oudere) vrouwen zorgen ervoor dat de trein netjes blijft en helpen je bij alles wat je nodig hebt. Mijn provodnik heeft vanaf het moment dat ik haar wagon binnen stapte alleen nog maar haar hoofd geschud. Ze vindt het maar lastig dat ik geen Russisch spreek en heeft weinig geduld om dingen uit te leggen. Vanmorgen bijvoorbeeld wilde ik een flesje water bij haar kopen. Ze had echter alleen maar spa rood en frisdrank. Dus ik uitgelegd dat ik graag normaal water wil hebben en ze begint te zuchten en te wijzen naar de ketel waar je gratis kokend water uit wil halen. Gelukkig komt mijn Russische pleegmoeder erbij. Ze legt me uit dat je het kokende water in een aparte fluitketel moet gieten, deze moet laten afkoelen en dit vervolgens in je eigen flesje kunt gieten. Zoals vele anderen dingen hier vind ik dit redelijk omslachtig, maar ik doe het toch maar. Gelukkig heb ik goed ingeslagen bij de supermarkt en heb ik brood voor het ontbijt. Ik schuif aan bij mijn nieuwe gezin en verbaas me over alles wat ze op tafel leggen. Er gaat een hele tas open met brood, ham, kaas, salami, kwark, koekjes, snoep, melk en nog wat andere dingen die ik niet meteen thuis kan brengen. Ze eten allerlei soorten snoep en koekjes gewoon tijdens het ontbijt. Ze hebben een grote snoepzak en eten hier behalve tijdens het ontbijt ook de rest van de dag uit. Gelukkig heb ik ook Nederlands snoep bij me en kan ik een bijdrage in de zak stoppen. Rita vind vooral de fruitella's erg lekker. Ik kan mijn thee hier heerlijk opslurpen, want dat doen ze allemaal (ja mam ik weet dat je het verschrikkelijk vindt als ik dat doe, maar hier is dat beleefd).

Rond lunchtijd stoppen we voor een kwartiertje en ik ga de trein uit. Ondanks de regen is het fijn even een frisse neus te halen. Zodra je de trein uit stapt word je belaagd door verkopers, voornamelijk Russische vrouwen. Ze verkopen o.a. Russische broodjes, tomaten, worst, rijst, eieren, gedroogde vis, bier, wodka, pinda's, appels en mandarijnen. Ik koop een broodje en een grote fles water (blijf toch een toerist h?) en raak aan de praat met een Engelsman die ook in wagon 10 zit. We zijn de enige 2 toeristen van deze wagon. Peter is 63 jaar en ook op wereldreis. Hij is vervroegd met pensioen gegaan en heeft zijn huis verkocht. Hij zegt dat hij steeds meer mensen uit zijn omgeving zag overlijden vlak na hun pensioen en hij wilde dit graag voor zijn. Gelijk heeft hij! Wel fijn om even Engels te praten met iemand en ervaringen uit te wisselen. Peter gaat ook naar Irkutsk en Ulan Bator en mijn Russische gezin is helemaal blij dat ik in ieder geval niet meer helemaal alleen ben want dat vinden ze toch wel een beetje eng.

's Avonds ga ik naar de restauratiewagon. Zodra ik ga zitten word ik meteen lastig gevallen door 2 Russische jongens die al flink wat wodka op hebben. Ze blijven maar tegen me aan praten in het Russisch ook al maak ik ze duidelijk dat ik ze niet versta en ik niks van ze moet hebben. Een ander koppel in de wagon schiet te hulp, het is een Canadees echtpaar uit Montreal. Ze staan erop dat ik bij hen aan tafel kom zitten. Als de jongens even later proberen daar gewoon bij de te komen zitten maakt die man hem meer dan duidelijk dat ze niet gewenst zijn :-) . Ook krijgen ze een standje van de provodnik van de wagon. Ik eet samen met het echtpaar en ze hebben mooie verhalen over alle landen waar ze al geweest zijn waaronder Tibet. Ik heb afgesproken de volgende dag bij ze langs te gaan om foto's te kijken. Ik ga terug naar mijn wagon en lig net in bed wanneer we nog een stop maken . Rita komt opgewonden naar binnen rennen en zegt iets waaruit ik begrijp dat ze andere Nederlanders heeft gezien. Het zijn 2 gepensioneerde echtparen en ze liggen ook in wagon 10. Ze gaan ook naar Irkutsk en Ulan Bator dus nu is mijn Russische familie helemaal gerust gesteld. 's Nachts is het echt bloedheet in de trein. Ik ben blij als de morgen aanbreekt en we weer een keer gaan stoppen. Ik koop een groot bruinbrood voor 30 roebels zodat ik weer even vooruit kan. Ik was me en schuif aan bij het ontbijt. Het gezin vind het maar vreemd dat ik elke dag schone kleren aan doe. Zelf houden ze gewoon de hele treinreis hetzelfde aan. Vader Serge kijkt de hele dag naar Russische oorlogsfilms. Ik probeer het ook af en toe te volgen, maar elke film is hetzelfde. Ongelooflijk veel doden, verkrachtingen en het eindigt altijd met 2 verliefde mensen. Rita van 5 kijkt ook gewoon naar deze films en het geweld lijkt haar weinig te doen. Inmiddels heb ik m'n Russische woordenschat al flink uitgebreid. Rita vind het namelijk een fantastisch spel als ik dingen aanwijs en zij het Russische woord noemt en ik het vervolgens na probeer te zeggen. Vervolgens noem ik het Engelse woord en zegt zij dit na.

Voor het eerst hebben wij een vrij lange stop van 45 minuten. Ik ben blij dat ik me even vrij kan bewegen en trek een paar sprintjes op het perron. Het is koud, maar de zon schijnt.

Na de stop heb ik afgesproken foto's van Tibet te gaan kijken bij het Canadese stel. Ze zijn bizar mooi. Ik hoop maar dat het allemaal gaat lukken en ik over een paar weken in Tibet ben.

We zijn inmiddels in een andere tijdzone gekomen en het is al snel donker. Na een korte nacht is het uitzicht de volgende morgen werkelijk prachtig. De zon komt op en het land is nog bevroren. In de coupe naast de mijne is er een Franse backpacker bijgekomen. Hij spreekt goed Engels en maakt grappen aan de lopende band. Samen met de Engelsman hebben we de grootste lol over o.a. onze provodnik die altijd zo chagrijnig kijkt. Bij de volgende stop vraag ik op ik met haar op de foto mag...' nou vooruit dan' lijkt ze te zeggen. Maar als de mannen ook op de foto willen vind ze het wel genoeg geweest. Volgens een van de Nederlanders is het misschien wel de dochter van Stalin ;-).

's Avonds moet ik afscheid nemen van het Russische gezin. Ze zijn thuis en gaan uitstappen. Er komen nu een Russische jongen en een Russisch meisje in mijn coupe. De jongen verteld dat hij bij de ‘special force' van de Russische politie zit en dat het voor mij veel te onveilig is om alleen rond te reizen in Siberi?. Ik eet samen met de andere Nederlanders Bortsch in de restauratiewagon. Bortsch is een soort bietensoep en is het nationale gerecht van Rusland. Het smaakt best. 's Nachts is het werkelijk zo heet in de trein dat ik niet in slaap kan komen. Pas om een uur of 03:00 val ik eindelijk in een diepe slaap.

Moskba (Moskou)

Moskba (Moskou) - 5 oktober

Gelukkig ben ik een makkelijke slaper. In een hostel gaat altijd wel een paar keer per nacht het licht aan omdat er iemand laat naar bed gaat of juist vroeg opstaat. En al lig je op een meisjeskamer...er is er altijd wel een is die snurkt.

Ik ga lopend richting het Rode Plein. Onderweg zie ik veel leuke winkels aan de overkant, maar helaas zit er een 8-baans weg (!) tussen. Wil je naar de overkant dan moet je eerst een paar honderd meter verder of terug lopen om door een tunneltje onder de weg door te gaan. Maar ja, mijn tas zit al zo vol dus kan toch niks kopen. Het is nog vroeg en het Rode Plein is nagenoeg leeg.

Er lopen alleen wat Chinezen met een gids en een groep schoolkinderen. De zon schijnt en het geheel ziet er prachtig uit. Ik probeer met een plattegrond uit de Lonely Planet te ontcijferen wat de functie en achtergrond is van ieder gebouw rondom het plein aangezien alle borden in het Russisch zijn. Ik bekijk de tombe waar Lenin ligt maar kan helaas niet naar binnen want dit schijnt niet te kunnen op maandag. Ik zoek de ingang van het Kremlin en koop een kaartje om naar binnen te gaan. Met mijn internationale jongerenpas betaal ik maar 1/5 van de prijs...jaja als backpacker moet je zuinig zijn! Even door de detectiepoortjes en ik kan op mijn gemak alle gebouwen bekijken. Opvallend is ‘ Ivan the great bell tower'. Voor de 20e eeuw was het in Rusland verboden om hoger te bouwen dan deze toren.

s Middags ga ik richting Arbat. In deze wijk is een autovrije winkelstraat en hier hebben zich alle souvenirshops gevestigd. Ik verbaas me over de hoeveelheid Matryoshka's die te koop zijn. Je kunt zelfs Winny the Pooh, the Simpsons of Barack Obama als Matryoschka kopen. Ik koop een originele en laat hem goed inpakken. Na een groene thee en een stuk chocoladetaart bij Starbucks wil ik wat boodschappen doen voor tijdens de lange treinreis, maar dit blijkt nog niet mee te vallen. Ten eerste is de metro werkelijk een doolhof als je geen Russisch spreekt. Je moet de Russische karakters op de borden vergelijken met het kaartje om te ontcijferen op welk station je bent. Dan moet je nog zien te begrijpen welke metro waarheen gaat. Aangezien er ongeveer 6 lijnen door elkaar lopen is dit niet gemakkelijk. Bovendien lopen er honderden mensen kriskras door elkaar en komen de metro's om de 2 minuten dus je even rustig ori?nteren is er niet bij. Een aantal keer vraag ik iemand om hulp. Ik heb er geen ??n getroffen die Engels sprak, maar behulpzaam zijn ze wel. 4 van de 5 keer ben ik de goede kant op gestuurd. In de supermarkt is ook alles in het Russisch. Het duurt wat langer dan normaal maar ik koop noodles, brood, kaas, chips, chocola en water voor in de trein. Levensmiddelen zijn hier erg duur en alleen de rijke Russen doen hun inkopen bij een supermarkt. De minder bedeelden doen hun inkopen op de markt. Ik bezoek er ook eentje, maar de geslachte varkens die er hangen doen me gruwelen. Er zijn grote verschillen in deze stad. Er rijden belachelijk veel Hummers en Bentleys met geblindeerde ramen. Daartegenover staan de oude en vaak vieze Lada's. De middenstand lijkt te ontbreken. Grote verschillen zijn er ook tussen de Russinnen. De jonge meisjes zijn mooi, slank, dragen korte rokjes, hoge laarzen en veel make-up. De oudere vrouwen zijn echte Babuschka's (moedertje Rusland). Ze zijn vaak dik, hebben een norse uitdrukking en dragen sombere kleding. Sommigen hebben zelfs een lichte snor. De Amerikaan wist mij te vertellen dat de Russische mannen na hun 30^e vaak scheiden en een nieuwe, jongere vrouw trouwen. Het kan toch echter niet zo zijn dat deze mooie meisjes zomaar op een dag veranderen in Babuschka's? Het zal vast te maken hebben met het krijgen van kinderen, maar ik blijf het vreemd vinden. Toch heb ik een overeenkomst gevonden tussen beide generaties. Ze dragen beiden wokkels in hun haar. Ja...wokkels! Van die ernstig lelijke dingen die wij in groep 4 van de basisschool droegen. Anyway, even terug naar het verhaal. Ik heb de boodschappen en wil terug naar het hostel gaan, maar ik verdwaal. Precies deze keer word ik de verkeerde kant op gestuurd en inmiddels is het spitsuur aangebroken. Het is een complete chaos, de roltrappen en metro's zijn overvol. Ook begint het buiten te miezeren en begin ik er flink de pest in te krijgen. Als ik uiteindelijk toch de goeie halte bereik begint het keihard te regenen. Snel een sprint naar het hostel en daar spring ik meteen onder de douche. Waarschijnlijk de laatste douche in een paar dagen dus ik geniet er nog even van. Snel wat eten, spullen inpakken, uitchecken en richting het station. Mijn trein vertrekt om 21:25 en volgens het meisje van de receptie is het maar een kwartiertje rijden dus ik neem (ruim op tijd dacht ik) om 20:30 de taxi. De taxichauffeur spreekt geen woord Engels. Ik laat hem op de kaart zien dat ik naar Yaroslavsky station moet en laat hem mijn treinkaartjes zien. Hij knikt begrijpend en we gaan op weg. Na een half uur zijn we er nog niet, maar het is druk op de weg dus daar zal het wel aan liggen dacht ik... Niet dus! Opeens begint hij in het Russisch tegen me aan te ratelen en ik begrijp dat hij wil weten waar ik nou eigenlijk precies naar toe wil. Na een paar pogingen een trein na te doen (ja serieus, Guus Meeuwis is er niks bij) keek hij me nog vreemder aan. Dan maar het Russische woord voor ‘trein' opzoeken, wat ‘Poezd' blijkt te zijn. Ook dit zegt hem helemaal niks. Dan maar mijn global picture dictionary (boekje met 3000 afbeeldingen) tevoorschijn toveren. Hij moet eerst zijn leesbril opzetten en terwijl hij nog steeds rijdt als een malloot bekijkt hij het plaatje. Ooooooh Poezd, zegt hij en hij gebaart zo van waarom heb je dat niet eerder gezegd! (Ja g*dver dat zei ik toch!) Hij lijkt het nu echt te begrijpen, gooit het stuur om en hup we rijden weer naar de richting waar we vandaan kwamen. Mijn hartslag begint inmiddels flink op te lopen, want de tijd begint te dringen. Door herhaaldelijk op m'n (nieuwe) horloge te wijzen maak ik hem duidelijk dat ik heel veel haast heb. Hij haalt herhaaldelijk rechts in en ook bij het stoplicht gaat hij gewoon over de vluchtstrook. Om 21:20 (!) komen we aan bij het station en heb ik dus nog precies 5 minuten om mijn trein te halen. Ik trek de kofferbak open, doe mijn rugzak om en begin te rennen. Bij de ingang laat ik mijn ticket zien en ze kijken alsof ze water zien branden. Zou ik dan toch alsnog verkeerd zitten? De mannen wijzen dan toch rechtdoor en ik zet het weer op een lopen. Dan kom ik bij poortjes waar ik weer mijn kaartje laat zien, maar de beste man zegt dat die niet de juiste plek is. Hij begint in het Russisch uit te leggen dat de perrons aan de andere kant zijn. Waarom spreekt ook niemand hier Engels...grrrr!!! Ik begin weer te rennen en zie in de verte 1 trein staan. Tevens zie ik op het bord dat dit de goede trein is en dat het 21:24 is. Nog ??n minuut dus. Ik trek werkelijk de sprint van mijn leven en geloof me, dat is zwaar met zo'n grote backpack op je rug. De provodnik (zo heetten de ‘stewardessen' van de trein hier) van wagon 1 wil net de deur dichtdoen en ziet me aankomen. Ik jump werkelijk naar binnen en ben zo ongelooflijk blij dat ik het gehaald heb. M'n mond is zo droog dat ik alleen nog een ‘spasiba' uit weet te persen. Ze moet om me lachen en bekijkt mijn kaartje. Ze vind het maar een vreemd kaartje, maar maakt me duidelijk dat ik richting wagon 10 moet lopen. Dus ik met al m'n bagage en verhitte hoofd een stuk of 20 deuren door voordat ik bij wagon 10 ben gekomen. De provodnik daar kijkt me vreemd aan, we zijn inmiddels al 10 minuten onderweg dus ze denkt waarschijnlijk ‘ waar komt die nou weer vandaan'? Ze brengt me naar bed nummer 8 waar ik eindelijk mijn rugzak af kan doen. Er zijn 4 bedden in de coupe en de overige 3 zijn al bezet door een Russisch gezin. Ze spreken ongeveer evenveel woorden Engels als ik Russisch spreek maar zijn ontzettend behulpzaam. Ik lig op een van de bedden bovenin. Serge, de sterke vader, tilt mijn rugzak met gemak in het bagagerek. Serge's vrouw heet Irina en ze is een echte Babuschka. Aan de andere kant bovenin ligt Rita, hun dochtertje van 5. Het is net een aapje en klautert van boven naar beneden. Ik krijg meteen snoep en drinken aangeboden en ik moet vooral beneden naast hen komen zitten. Ze vragen me van alles in het Russisch en met gebaren komen we een heel eind. Ze willen weten waar de rest van mijn groep is. ‘Nou uuuh ik ben alleen'. Dat vinden ze maar wonderbaarlijk en vragen of ik niet bang ben. Ik laat ze mijn grijze sweater zien (gekregen van collega's, staat mijn route op) en er volgen wat oooh's en aaaah's. Ze snappen alleen niet waarom ik niet gewoon ga vliegen van Moskou naar Beijing. Het is lastig om uit te leggen dat ik het juist leuk vind om met deze trein te gaan, want voor hen is het een noodzakelijk kwaad. Zelf zijn ze op vakantie geweest bij de zwarte zee en zijn nu op weg naar huis. Ze werken allebei bij de spoorwegen, hij als mecanicien en zij als ingenieur. Ze vragen wat ik voor werk doe en het is een uitdaging om dit uit te leggen. Dan maken ze hun koffer open en halen er hele stapels kaarten uit met daarop plaatjes met het Russische en Engelse woord. Deze hebben ze vast voor Rita gekocht zodat ze Engels kan leren als ze wat ouder is. Zou het dan toch nog goed komen met het Engels van de nieuwe generatie? De kaartjes zullen we tijdens de verdere treinreis nog hard nodig hebben, want communiceren blijft lastig. Ik voel me echter helemaal op mijn gemak bij mijn nieuwe Russische gezin en installeer me met mijn slaapzak op het bovenbed. Het is buiten al pikkedonker en ik val als een blok in slaap ondanks het gehobbel van de trein.

From Russia with love

Het is eindelijk zo ver...ik ben op reis. Na mijn laatste werkdag op 25 september (bedankt voor de creatieve kadootjes lieve collega's!) een week vrij gehad om de laatste voorbereidingen te treffen. De week vloog voorbij. Met mijn personal assistant (grapje mam) nog mijn laatste 2 visa opgehaald, meerdere afscheidsetentjes gehad, m'n auto verkocht, huis schoon gemaakt en mijn tas gepakt.

Afgelopen vrijdagavond mijn afscheidsfeestje gevierd. Halverwege de avond viel ineens de stroom uit in heel Heerjansdam... gelukkig had ik m'n kadootjes al gekregen ;-) en stond de bittergarnituur al op tafel. Door de mooie Baby-G van m'n vriendinnen kan ik nu altijd zien hoe laat het thuis is en zal jullie dus niet storen in de nachtelijke uurtjes.

Zaterdag nog kroketten gegeten,Puma een knuffel gegeven en toch wel met wat traantjes afscheid genomen op Schiphol. Eenmaal aangekomen op Londen Heathrow de nacht doorgebracht in het Yotel. Hier kun je een ‘cabin' huren per uur met daarin een bed, stortdouche, wc, flatscreen en wifi. Meer heb je niet nodig toch!

De volgende ochtend met de typische Engelse dubbeldekker naar een andere terminal om vervolgens zo lang in de rij te staan bij de douane dat ik nog net op tijd kon boarden. Vliegen met British Airways is heerlijk na de vluchten van Easy Jet en Air Asia naar Maleisië. Een lekker ontbijtje gekregen en drankjes worden aangereikt met ‘here you go my love'. De man die naast mij zat moest al snel lachen om mijn (belachelijke) hoeveelheid bagage. Het bleek een rijke Amerikaanse advocaat te zijn die al een aantal jaar in Moskou woont. Na talloze goeie tips over Moskou vroeg hij of ik soms mee wilde rijden naar mijn hostel, want hij woonde er vlakbij en zijn privé chauffeur stond toch al te wachten. Nou, ik ben natuurlijk ook beroerdste niet en heb die man dus maar een plezier gedaan ;-). Eerst nog even door de douane. Meteen een belangrijke regel geleerd van mijn Amerikaanse vriend: in Rusland houdt niemand zich aan de regels dus wij ook niet. Hij stond erop dat we in de rij voor ‘crew' gingen staan. In de overige rijen stonden een stuk of 100 mensen en in deze rij alleen een paar stewardessen, dus dat scheelde weer tijd zei hij. En inderdaad...niemand vond het ook maar enigszins raar dat wij ook in deze rij stonden en de (chagrijnige) douanebeambten lieten ons gewoon doorlopen. In de auto ook nog geleerd dat in Rusland alles te koop is als Roebels hebt, dus oo je rijbewijs. Dat verklaart de chaos op de weg. Na een uurtje rijden recht voor mijn hostel gedropt. Ik moest beloven dat ik zou bellen als ik nog hulp nodig had en kreeg nog snel een kaartje in m'n hand gedrukt. Het hostel ziet er prima uit. Er hangen wat mensen in de gemeenschappelijke ruimte en alles is vooral heel relaxed. De meeste reizigers hebben een laptop bij zich (yes, ik hoor erbij) en er tovert er net eentje een gitaar tevoorschijn. Lang leve het backpacken. Het hostel zit vlak naast een grote winkelstraat met Zara, Mango en Starbucks dus voel me helemaal thuis. Morgenochtend lopend richting het Rode Plein en het Kremlin. Heb gehoord dat het vannacht een paar graadjes gaat vriezen dus ben benieuwd. Ik word overigens constant in het Russisch aangesproken. Volgens de Russen is het niet alleen mijn haarkleur, maar ook mijn jukbeenderen waardoor ik Russisch lijk. Ach ik ken al 3 woorden: Njet (nee) Da (ja) en Spasiba (dankjewel) en met een glimlach lukt alles hier.Bovendien val in ieder geval niet zo op als toerist hier, dat is lekker veilig. Morgenavond rond 22:00 vertrekt mijn trein die na ongeveer 4 dagen (ja echt 4 x 24 uur in de trein) in Irkutsk aan zal komen waar ik in een chalet aan het Baikal meer zal overnachten. Internet zal ik voorlopig wel niet hebben dus voor nu een dikke kus en jullie horen van mij!

Ik ga op reis!

Lieve mensen,

in het kader van 'brave meisjes komen in de hemel en brutale overal' heb ik besloten om 7 maanden te gaan reizen. Ik ga een rondje om de wereld makenin oostelijke richting. Tijdens mijn reis kunnen jullieop dezewebsitemijnverhalen en foto's vinden. Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal mijn blog staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Mijn ticket is inmiddels geboekt. Nou ja, eigenlijk tickets want het Round The World Ticket dat ik heb gekocht (One World) bestaat uit 16 segmenten. De route kan je achteraf nog wijzigen tegen een vergoeding, maar het wijzigen van de vliegdata is ten alle tijden kosteloos en dat is wel zo handig natuurlijk.

Waar ga ik allemaal heen?

Op zaterdag 3 oktober vertrek ik naar Moskou, waar ik op de Transmongolie Express stap. Tijdens dit langste treintraject ter wereld maak ik 2x een tussenstop: de eerste in Irkutsk bij het Baikalmeer en de tweede in Ulan Bator in Mongolië waar ik een aantal dagen te gast ben bij een nomadenfamilie in een gertent.

De treinreis eindigt in Beijing waar ik uiteraard de Chinese Muur ga bezoeken en op zoek ga naar een aantal andere backpackers die samen met mij naar Tibet willen doorreizen. De Chinese overheid heeft de regels voor het bezoeken van Tibet namelijk flink aangescherpt en je kunt Tibet alleen bezoeken als je met een groep(je) bent en constant een chauffeur en gids bij je hebt. Alleen als je een georganiseerde reis inclusief gids boekt krijg je een ‘permit' voor Tibet. Er zijn gelukkig diverse reisbureaus in Beijing die deze reizen aanbieden. De bedoeling is dus om met een aantal andere reizigers deze trip te boeken, de trein naar Lhasa te nemen en vanuit Lhasa (na een dagje wennen aan de grote hoogte i.v.m. hoogteziekte) onze trip van ongeveer 2 weken door Tibet te starten. De meeste trips hebben (na o.a. een bezoek aan het Himalaya basecamp) een drop-off in Zhangmu, de grens met Nepal. Vandaar ben ik van plan door te reizen naar Nepal om o.a. een trekking te doen door het Annapurna gebergte. Vanuit de hoofdstad van Nepal, Kathmandu, zal ik via Hong Kong verder vliegen naar Bangkok.

Vanuit Bankok wil ik een rondreis maken door Laos, Vietnam en Cambodja. Dingen die ik hier absoluut wil zien zijn de Angkor Wat tempels in Cambodja, de plaats Luang Prabang in Laos en Ho Chi Min stad in Vietnam. Verder wil ik graag een bootreis maken over de Mekong en wellicht aan het einde nog een beetje relaxen op een Thais eiland.

Vanuit Bangkok vlieg ik verder naar Sydney, waar ik een week zal logeren bij familie. Na deze week vlieg ik verder naar Auckland, Nieuw-Zeeland, waar ik weer een week of 5 wil gaan rondtrekken. Nieuw-Zeeland staat o.a. bekend om zijn extreme sports, dus ik ga hier niet weg voordat ik ben gaan skydiven (ja mam, ik doe voorzichtig!).

Vanuit Auckland vlieg ik vervolgens (in een uurtje of 20, keep smiling) door naar Zuid-Amerika, om precies te zijn naar Iquique in Noord-Chili. Vanuit San Pedro de Atacama in Chili wil ik met een jeeptocht naar Bolivia reizen. Op mijn lijstje van Bolivia staat o.a. een tocht naar de grootste zoutvlakte te wereld, de hoofdstad La Paz en een bezoek aan het Titicacameer. Vanuit Bolivia wil ik doorreizen naar Peru waar ik vanuit Arequipa de Misti vulkaan wil beklimmen en vanuit Cuzco de Inca Trail (of een soortgelijke trail) wil lopen .

Vanuit Lima, de hoofdstad van Peru, vlieg ik door naar San José, de hoofdstad van Costa Rica, om hier 2 weken uit te rusten of wellicht de jungle op te zoeken als ik mijn standbedje zat ben.

Vanuit Costa Rica vlieg ik door naar Vancouver, waar ik in Kelowna een week ga logen bij Paul, Rianne, Tim en Jeroen. Na hun emigratie van alweer 3 jaar geleden wordt het de hoogste tijd dat ik ze eindelijk eens op ga zoeken.

Dan komt het einde toch écht in zicht! Maar last but not least heb ik nog een weekje New York in de planning. Mijn moeder heeft me beloofd mij te komen helpen shoppen daar. Grote kans dat ik na bijna 7 maanden mijn kleding echt spuugzat ben dus kan ik hier mooi een nieuwe garderobe inslaan.

Op 26 april land ik weer op Nederlandse bodem, precies op tijd om me in het Koninginnedaggedruis te storten en aanwezig te zijn op de bruiloft van mijn grote zus. Tot zover mijn plan. Heb je nog tips of adviezen....let me know!